Najaarsreunie Hot Club de France - Nederland

Impressies van de najaars-reünie van de
Stichting HOT CLUB DE FRANCE – NEDERLAND op 6 oktober 2013 
Georg Lankester

Deze reünie had een bijzonder karakter, want het was een jubileum en wel het 30-jarig bestaan van de stichting, toch best een mijlpaal.
De zaal van de ‘Azijnfabriek’ (Den Bosch), waar de reünie doorgaans wordt gehouden, was deze dag weer aardig vol liefhebbers van de gypsy jazz, altijd een sfeervol samenzijn van jong en oud met dezelfde passie. Nog altijd leeft de muziek door van de legendarische Django Reinhardt. voort, gelukkig ook bij veel jongeren.

In de zaal waren weer snaren-instrumenten te koop, alsmede cd’s en boeken en werden volop nieuwtjes uitgewisseld, want een reünie is een echt  trefpunt voor liefhebbers en verzamelaars.

Eva sur Seine (Dank aan Eva Scholten)

De eerste groep die op het podium stond was “Eva sur Seine” verrassend en met een repertoire dat soms Frans was, maar voornamelijk nummers bevatte in de Amerikaanse sfeer. Niettemin zaten er echte Django-componenten in, met name  door het voortreffelijke gitaarspel van Thomas Baggerman.
 Eva zong dus enkele Franse nummers, maar stapte al spoedig over op Bebop stukken, waarbij ze een grote virtuositeit en timing aan de dag legde. Het was een indrukwekkende performance met tal van boeiende nummers van Amerikaanse origine, waarbij Thomas en Eva hele riffs en loopjes met perfecte timing samen brachten.

Thomas Baggerman Trio & Eva Scholten: "Eva Sur Seine".

Het publiek was helemaal verrast toen Eva de beginsolo van Django van het nummer “Minor Swing” uit 1937 samen met Thomas zong. Dat zullen niet velen haar nadoen.

Eva sur Seine (Dank aan Eva Scholten) 

De groep bood hun eerste cd, getiteld Thomas Baggerman Trio & Eva Scholten:  "Eva Sur Seine".  in deze setting aan.
Na de pauze was het de beurt aan oude bekenden nl. de “Basily Gypsy Band”. De formatie met Tucsi op viool en Popy als sologitarist bracht de echte gypsy jazz, met naast Django-werk ook diverse eigen composities.

Het is altijd een boeiende show, waarbij de sologitaar voor mij wel wat veel volume heeft, maar we konden mooie nieuwe nummers beluisteren en razendsnelle loopjes van de gitarist. De viool kwam naar mijn gevoel iets te zacht over.

 

Basily Gypsy Band (bron: basily.nl )

Niettemin een echte gypsy band, waarvan ik helaas alleen de eerste set kon bijwonen. Vernam van vrienden dat natuurlijk ook cd’s van Basily daar verkrijgbaar waren. De groep heeft er al heel wat uitgebracht in de loop der jaren, wat onder hun naam snel te vinden is.
Tenslotte bleek dat de jam-session na het optreden nog heel lang is doorgegaan. Ook dit is weer tekenend voor de sfeer en het enthousiasme van de aanwezige Hot Club liefhebbers die de reünie bezoeken. De reünie wordt weer vervolgd - voorjaar 2014.

Georg Lankester
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook (Keep it Swinging group) of Twitter ( #keepitswinging) en vraag de gratis nieuwsbrief.

De Hot Club de France - Nederland, die de muzikale nalatenschap van Django Reinhardt en zijn Quintette du Hot Club de France koestert, bewaart en uitdraagt, hield onlangs haar najaarsreunie. Georg Lankester was erbij en doet verslag.

 Retrospect

Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jazz at the Kurhaus (1953-1954)

Een historische klankbeeld van de Nederlandse na-oorlogse jazzscene: De strijd tussen puristen en modernisten verklankt!

Cool versus Hot - Hot versus Cool
Hans Koert

Ik ben toch zeker Sinterklaas niet …..? Een haast Hollandser gezegde bestaat er niet …. Refererend aan de goedgeefsheid van de Goedheiligman, die op de vooravond van zijn verjaardag, tegen de gangbare mores in,  gul cadeaus rondstrooit …… Tegen alle gewoonten in, want wie jarig is, ontvangt normaal gesproken cadeaus en gelukwensen. Doctor Jazz Magazine dat dit jaar 50 jaar bestaat, denkt daar anders over ….. Het jubileumjaar 2013 mag niet zomaar ongemerkt voorbij gaan en dat viert het tijdschrift, dat tweemaal per jaar honderden enthousiaste jazzliefhebbers weet te trekken op haar populaire jazzdagen in Wageningen met een uitgebreid feestprogramma’s en twee unieke uitgaven: Dinnertime for Hungry Collectors en de onlangs verschenen dubbelcd Jazz at the Kurhaus (1953-1954) - Cool versus Hot. Deze laatste cd wordt gepresenteerd op zaterdag 19 oktober 2013 in het Hof van Wageningen te Wageningen tijdens de 98ste Doctor Jazz Dag.

Jazz at the Kurhaus (1953-1954): Cool versus Hot ( DJ 011 I-II)

De dubbelcd Jazz At The Kurhaus bevat twee en een half uur historisch buitengewoon interessant en qua geluid uitstekend gerestaureerd materiaal (hulde aan Harry Coster) van een tweetal concerten, die door Paul Acket in 1953 en 1954 georganiseerd werden in het Kurhaus in Scheveningen. Het boekje bij de 2cd omvat een zeer informatief verhaal van Skip Voogd.  De plaat is geproduceerd door Ben Kragting jr., hoofdredacteur van Doctor Jazz Magazine

Het Kurhaus in Scheveningen

Na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog krabbelde Nederland weer op, dankzij hulp uit de VS, waar, behalve de Marshall-dollars, ook de jazz vandaan kwam, die zich in die jaren van de wederopbouw in een grote populariteit kon verheugen.  De dixielandbands schoten als paddenstoelen uit de grond.

Advertentie voor Jazz at the Kurhaus voor zaterdag 1 augustus 1953 ( Telegraaf: 29 juli 1953)


"Creator of Be-bop vocals"

The Orchestra of the Dutch Swing College, zoals de band zich op hun eerste plaat noemde, was  één van die bands, die tijdens de jaren na de bevrijding razend populair waren, net zoals The Millers. Hoe de jazz in Amerika zich ontwikkeld had, vernamen we dankzij de eerste (dure) platen die vanuit de VS hierheen kwamen, maar ook door de Amerikaanse musici, die mondjesmaat weer in Europa kwamen spelen:  Don Byas / Tyree Glenn (1947), Louis Armstrong en Sidney Bechet ( 1949) en het orkest van Duke Ellington (1950) waren een paar grote namen die in die eerste jaren de oversteek waagden. Lou van Rees, impresario en organisator van jazzconcerten introduceerde in ons land de Jazz at the Philharmonic concerten, waarmee Norman Granz met Amerikaanse artiesten van naam in een soort all-star circus door Europa trok. 


Norman Granz (1952)
(bron: lionelhampton.nl)

 In april 1952 traden in het Kurhaus en het Concertgebouw tijdens het eerste JATP ( = Jazz at the Philharmonic) concert in ons land, Roy Eldridge, Lester Young, Hank Jones, Oscar Peterson, Ray Brown, Max Roach en Ella Fitzgerald aan. Paul Acket dacht: "Dat kan ik ook", en organiseerde op 6 april 1953 in het Kurhaus zijn eerste uitgave van Jazz at the Kurhaus met een keur aan nationale- en internationale artiesten, waaronder Babs Gonzales, (Creator of Bebop-vocals), wat niet bij iedereen in de smaak viel.  Zes weken later streek het JATK, zoals het afgekort de link met haar Amerikaanse zus JATP wilde onderstrepen, neer in Eindhoven en Rotterdam (Lommerrijk) om op 22 augustus 1954 ( niet 1 augustus 1954, zoals de discografie in de cd vermeld)  opnieuw in het Kurhaus neer te strijken met o.a. Peanuts Holland, Benny Waters en Beryl Bryden als gast bij de Down Town Jazz Band. Van beide concerten zijn banden bewaard gebleven en uitgebracht door Doctor Jazz Magazine op de cd Jazz at the Kurhaus 1953-1954 ( DJ 011 I-II)

Beryl Bryden (bron: Rhythme oktober 1957) 
Wat een genoegen om dit concert, na zestig jaar, opnieuw te kunnen meemaken. Zelf was ik toen nog maar net uit de luiers, dus moet ik afgaan op de verhalen van ouderen, die er bij geweest zijn en op de kritieken in kranten als de Telegraaf.  Die krant concludeerde dat dit unieke concert,  aangekondigd als "Hot versus Cool", dat op papier de climax beloofde te worden ..... een strijd tussen "oude stijl" ... en de moderne richting in de jazz .... overtuigend door de Dixieland Pipers gewonnen werd.

Eric Krans'  Dixieland Pipers (bron: Rhythme juli 1957)

Zij hadden uiteraard het voordeel dat zij als een reeds bestaand orkest veel beter op elkaar waren ingespeeld dan een losse formatie als de JATK ..... De Telegraaf meende zelfs dat The Dixieland Pipers in hun spel, zowel in de collectieven als de soli .... de vergelijking met de beste Amerikaanse revivalorkesten kon doorstaan.

Riedel van Kleef

Riedel van Kleef, die zowel bij de JATK-All Stars als The Dixieland Pipers zong, bereikte, volgens de Telegraaf,  een hoogtepunt tijdens haar tweede optreden ( met The Dixieland Pipers). Ook Rhythme prees Riedel, zij het wat ingetogener: Als vocaliste trad op Riedel van Kleef. Ondanks de betrekkelijk weinige uitzendingen met Jan Mol en Ger van Leeuwen is zij al een bekende figuur in de Nederlandse vocalistenwereld geworden en zij was dan ook haar plaats op dit jazzevenement volkomen waardig (bron: Jazz in Tilburg, honderd jaar avontuurlijke muziek). De recensent van de Telegraaf had verder geen goed woord over voor Babs Gonzales en over Pia Beck ... kon maar beter worden gezwegen; voor één keer kan ik het met de Telegraaf helemaal eens zijn. Kortom .... Een keur aan Hollandse jazzmusici presenteerde zich op het podium …. 

Rob(by) Pauwels, winnaar op gitaar van de jaarlijkse Rhythme poll ( 1954, 1956 t/m 1959), gitarist bij de JATK All Stars (bron: Rhythme januari 1958)

Een lijst met namen is gevaarlijk, daarom beperk ik me tot het noemen van een paar groepen, zoals de JATK All Stars ( met musici als Kees van Dorser, Tony Vos, Hans van Assendorp, Rob Pauwels, Tony Müsser, Sander Sprong en zangeres Riedel van Kleef); het Pia Beck trio, dat om de hoek haar thuisbasis had en zich elk seizoen graag omringde met jong buitenlandstalent  en de Dixieland Pipers.

Tonny Nüsser, slagwerker, begonnen bij de DSCB, speelde hij in de jaren vijftig bij zowat elke Nederlandse band ... gitarist bij de JATK All Stars (bron: Rhythme devcember 1957)

De ontwikkelingen in de jazzmuziek in de VS,  werkte in de jaren vijftig als een splijtzwam tussen de jazzliefhebbers ..... of je was voor dixieland en swing of je leende je oor naar de klanken van die nieuwlichters, die Charlie Parker en Dizzy Gillespie aanbaden en later namen als John Coltrane en Ornette Coleman, die bij een groot groep liefhebbers als een vloek in de oren klonken, adoreerden …. Omschreef ir. André Eschauzier, gevierd Nederlands bandleider uit de jaren dertig, kenner van de jazz en tot op hoge leeftijd lid van Doctor Jazz, de gevoelens van de puristen begin jaren vijftig niet al eens kort en bondig? Bop is geen rustige evenwichtige muziek. In de bop vallen beurtelings op de gekunsteldheid, krampachtige bezetenheid en koude zakelijkheid. Zij bezit vaak troebele vaagheid, wars van romantiek en buit de techniek effectmatig uit. ( bron: Jazz & geïmproviseerde muziek in Nederlad (1978)

Pete Felleman, "announcer", radiomaker van o.a. Swing & Sweet, from Hollywood & 52nd Street  (bron: Rhythme oktober 1957)

De aankondiging van "announcer" Pete Felleman, zoals zijn taak in goed Nederlands omschreven werd, refereert aan"die strijd" bij aanvang van de tweede set,  waarin hij in zijn bekende bloemrijke taal met zijn donkerbruine stem ( Hij presenteerde jaren het populaire radioprogramma Swing & Sweet, from Hollywood & 52nd Street, waarin vooral de moderne jazzstromingen aan bod kwamen), boekdelen spreekt ….. Vrienden, om reden waar men slechts naar kan gissen ..... een voorzichtig tactisch manoeuvreren tussen de twee groepen jazzliefhebbers, Puristen en de Modernisten of Progressisten (!), waarbij hij probeert, door het opsommen van een grote groep coryfeeën uit “de oude doos”, die hij tijdens zijn radioprogramma’s belichtte, de Moldy Figs, zoals men de traditionalisten in de VS wel noemde, voor hem te winnen ….

Roefie Hueting's Down Town Jazz Band (bron: Rhythme november 1953)

Een tweede concert, een jaar later, heeft, helaas, de tijd wat fragmentarischer overleefd …  maar gelukkig kunnen we van deze avond in Scheveningen (zondag 22 augustus 1954)  de optredens van bijv de Hot Strings ( o.l.v. violist Frans van Bergen) en Roefie Hueting’s Down Town Jazz Band beluisteren.
 
Ik hoop dat deze mooie dubbelaar, die ik, net als The Ramblers in Brussel (1945-1948), Dick Willebrandts en zijn radio-orkest (1943), The Millers (1945-1961), of Dinnertime for Hungry Collectors, iedere Nederlandse jazzliefhebber in zijn schoen gun, de start is van nog veel meer mooie uitgaven onder de vleugels van het Doctor Jazz Magazine, die weet hoe prachtige historische heruitgaven horen te zijn: Uitgebalanceerd en met zorg samengesteld, voorzien van uitstekende teksten (dankzij Skip Voogd) vol achtergrond informatie en met een geweldig geluid ……. 

• De titel van het slotnummer, gespeeld door de JATK All Stars en de Dixieland Pipers, Cool versus Hot lijkt een knipoog naar de Leonard Feathers Hot VS. Cool jazz live battles uit 1952 in Birdland (NYC) met Dizzy Gillespie versus Jimmy McPartland en Clark Terry versus Terry Pollard  ( in: Cats vs Chicks)…. Hoewel in de aankondigingen van het Jazz at the Kurhausconcert van 1 augustus 1953 sprake is van Finale Hot versus Cool, lijkt het alsof Pete Felleman in zijn aankondiging van het slotnummer ter wille van de rijm de woorden bewust omdraait: Daarom aandacht voor dit slot .. Cool versus Hot. ……………….

Hans Koert
editor Keep (it) Swinging blog
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facwbook ( group Keep it Swinging) of Twitter ( #keepitswinging) en vraag de gratis nieuwsbrief.

Jazz at the Kurhaus .....  Een serie avondvullende concerten, in de jaren vijftig georganiseerd door Paul Acket, als een Hollandse kloon van de populaire Jazz at the Philharmonic concerten van Norman Granz ...... een vingeroefening voor Acket's latere Northsea Jazz Festivals .....Het jubilerende Doctor Jazz Magazine, dat vijftig jaar geleden voor het eerst gepubliceerd werd en momenteel één van de weinige jazzbladen die kan terugkijken op vijftig jaar, brengt Jazz At The Kurhaus weer tot leven in een live registratie met muziek van de JATK-All Stars, de Dixieland Pipers, de Hot Strings, Pia Beck en de Down Town Jazz Band, aangevuld met verschillende nationale - en internationale artiesten ......  Een uniek tijdsbeeld herleeft. Een must-have voor alle liefhebbers van de na-oorlogse Nederlandse jazzscene: Cool versus Hot .. Hot versus Cool

 Retrospect

• Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Salsa de la Bahia

A collection of SF Bay Area Salsa and Latin Jazz
 Love The Dance, Live The Music 
Hans Koert

Salsa music …… It’s a name of a music style and dance, based on Afro-Carribean rhythms, many of you will be familiar with …. In fact, the name salsa isn’t as old as you would think. Tough Mambo swept the US in the 1950w, Salsa was “invited” during the 1970s in New York, just like the bossa nova music a decade earlier,  promoted and marketed during the 1970s, as a mix of Puertorrican and Cuban popular dance styles, like the cuban Son, the guaracha, chachachá, mambo, bomba, and to a certain extent, the bolero, Wikipedia lists.  The music became popular due to Johnny Pacheco-Jerry Masucci's Fania Record label, reinvigorated Latin music in New York with a music and dance phenomenon they branded "salsa", the informative liner notes of the 2cd compilation Salsa de la Bahia album read. New York City was during the 1970s the center for this music, but also other places in the US had their own clubs and salsa-scene, like the San Francisco Bay Area, where the salsa age started at the Cesar's Latin Palace, run by Bolivian pianist and entrepreneur Cesar Ascarrunz.  
He founded his own band with great names like Roger Glenn, Joe Henderson, Luis Gasca, Julian Priester and Benny Velarde to list some. The club became a success and many people from the Bay Area and beyond, Chuy Varela says, came to Cesar's to learn to dance and enjoy salsa music. I hosted, Ascarrunz recalled a few years ago, groups like the bands of Tito Puente, Ray Barretto, Celia Cruz and many other great names ..... The capacity of the club was 500 people, but during the concerts a 1000 men were in there. The SF Bay Area salsa and latin jazz scene has been overlooked and undervalued for a long time, as a “creative hothouse for Latin Jazz and Salsa”. ..... up to now! 

Salsa de la Bahia - A Collection of SF Bay Area Salsa and Latin Jazz ( volumue 1) ( PRCD015)



Wayne Wallace

Recently a 2cd album, entitled Salsa de la Bahia, subtitled A collection of SF Bay Area Salsa and Latin Jazz has been released as a warm-up for the documentary The Last Mambo, a documentary made by filmmaker Rita Hargrave and trombonist/arranger Wayne Wallace ….  
This documentary, the idea was born when the Jelly’s was closed in 2010, a popular San Francisco salsa spot, will document the evolution of the SF Bay Area Salsa and Latin Jazz scene. I suggested we do something that documented and captured the whole scene, Wayne Wallace explains …..  It will be released spring 2014.

The bands (with the exception of John Santos and the Machete Ensemble) recorded for this 2cd anthology, are all still active, which means that the western part of the States still has a vital salsa scene. Starting in the 1990s there was salsa happening literally every day of the week in the Bay Area .... Television shows like "Dancing with the Stars" and "So You Think You Can Dance" promoted the music more as a sport, than a social activity, Chuy Valera (music director of San Francisco radio station KCSM 91.1 FM) explains .... He labels this revival as the New Millenium Salsa .... To me it is a tradition, culture and learning the language of the music. Many of these musicians, now active in the SF Bay Area, grew up with the music as children and some of us came to it later in life.  ......  ( Jesse "Chuy" Valera)   

A shot made at the official cd release

Most of the tracks have been previous released at labels like Pan Caliente Record, Machete Records, Mona Records and Rumba Jams, but three tracks, played by an all-star band Estrellas de La Bahia have been specially recorded for this album. 



Love to share with you a selection of bands that can be heard at this 2cd album: Benny Velarde y su Super Combo, an icon on timbales, who was already active in the 1960s Latin Jazz scene – Louie Romero y su Grupo Mazacote: also a veteran timbalero and the John Santos Sextet, which plays a fusion of Afro-Caribbean rhythms and Jazz ( It can be heard in Santos's  composition Café Con Leche ( = Coffee with milk).
Other names are Anthony Blea y Su Charanga – the group Avance - the Orquestra la Moderna Tradicion, an eleven-piece charanga ensemble, led by Roberto Barrell and violinist Tregat Otton - Vission Latina – Edgardo y su Candela - Jesus Diaz y su QBA - John Calloway - Orestes Vilato and the Machete Ensemble ... all bands that has earned a reputation in the SF Bay area salsa scene.

The brass section of Estrellas de la Bahia

One of the band leaders listed, Benny Velarde of the Super Combo is a legend in the West Coast salsa and jazz scene …. When West Coast vibraphone player Cal Tjader, still beloved three decades after his dead, started to play in the Dave Brubeck ensembles and with George Shearing, he became fascinated to the Afro-Cuban jazz styles due to concerts by the band of Machito and Tito Puente. Cal founded his own Afro-Cuban band and recorded mid 1950s a Fantasy album entitled Tjader plays Mambo.  His percussionist was a young Benny Velarde -  still active and present as one of the legends on this compilation 2cd album (Benny Velarde y su Super Combo)

The rhythm section of Estrellas de la Bahia

It is great to learn that the history ( the liner notes, written by Jesse "Chuy" Carela, music director of the Bay Area's leading jazz station ( KCSM FM 91) are very informative) and the music of this forgotten and overlooked period in West Coast music is recorded – Hope a lot of music lovers will find a copy of this great 2cd album.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging  blog at Facebook ( group Keep it Swinging) or Twitter ( #keepitswinging) or ask for its free newsletter

Nowadays the popularity of salsa music as a dance seems to be rising. Born in New York in the  1970s the SF Bay Area scene seems to be overlooked and neglected for years. Next year a documentary about the US West Coast salsa scene will be released entitled The Last Mambo. 
A selection of nowadays salsa bands from the West Coast of the US has now been released on a 2cd album entitled Salsa de la Bahia, subtitled A Collection of SF Bay Salsa and Latin Jazz, featuring great names like Benny Celarde y su Super Combo, Anthony Blea y sy Charanga, John santos and the Machete Ensemble, Hesse "Chuy" Varela,  Jesus Diaz y su QBA, Edgardo y sy Candela, Orestes Vilató, The Roberto Borrell-Tregor Otten's  La Moderna Tradicón, Louie Romero y su Grupo Mazacote, Benny Velarde and some new recordings by a great all star band Estrellas de la Bahia. Love to introduce you to this great album: Salsa de la Bahia; a warm-up for the documentary to come: The Last Mambo.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Mike del Ferro: Impressions of Brazil

Een wereldreiziger geïnspireerd door de muziek van Brazilië
Gastvocaliste en gitaar: Ceumar
 Hans Koert

Wie verre reizen doet kan veel verhalen ………….. een spreekwoord dat zeker geldt voor jazzpianist Mike del Ferro die al in meer dan 100 landen heeft opgetreden – een wereldreiziger, die als een muzikaal ambassadeur in de meest uiteenlopende landen ter wereld gespeeld heeft. Kijk je bijvoorbeeld naar de landen die de komende maanden op het lijstje staan, dan begrijp je wat ik bedoel: India, Nepal, Bangladesh, Midden Amerika en België; dat laatste is overigens het eerste (buiten)land dat hij in de jaren negentig met het Frank Vaganée kwartet veroverde. Op 30 november 2013 speelt hij “een thuiswedstrijd” op het JazzOUT festival in Heerlen. 

Mike del Ferro: Impressions of Brazil ( Challenge CR73379)

Wie reist neemt souvenirs mee – aandenken aan het land, aan de cultuur en een pianist neemt dan vooral ideeën mee – inspiratie opgedaan door te luisteren en mee te spelen met lokale musici.
Het VPRO programma Vrije Geluiden maakte inlang een portret van Mike del Ferro. Hieronder een fragment:



Mike del Ferro heeft bij het platenlabel Challenge een contract getekend voor tien cd’s, in een serie getiteld Songs Inspired By Wandering the Globe,  of in goed Nederlands: Inspiraties van een wereldreiziger. De eerste cd. getiteld The Journey verscheen in 2012 – onlangs verscheen zijn nieuwste album: Impressions of Brazil.

Mike del Ferro

Het Mike del Ferro Trio bestaat uit Mike del Ferro op piano – Jeroen Vierdag op electrische- en akoestische bas en de Belgische slagwerker Bruno Castellucci op drums. Als gast speelt op deze door Brazilië geïnspireerde schijf, de Braziliaanse, in Nederland wonende zangers, gitarist en percussionist Ceumar mee.

Ceumar (foto: Hans Speekenbrink)

Ceumar Coelho, Ceu betekent "hemel"en Mar "zee", werd geboren begin jaren zeventig in de Braziliaanse stad Minas Gerais. In een eerdere recensie van één van haar platen, een live-registratie met het Mike del Ferro Trio ( februari 2009 – Tropenmuseum Amsterdam), schreef ik over haar carriere, die vooral geïnspireerd was door de Musica Popular Brasileira …. Ze begon naam te maken door Amerikaanse- en Braziliaanse hits te zingen in cafés in de regio Minas Garais, voordat ze in 1995 naar de wereldstad Sao Paulo verhuisde.
Ze debuiteerde op plaat met Zeca Baleiro (2000), met wie ze Dindinha opnam en maakte naam op tientallen festivalpodia, waaronder in juli 2003 op het Belgische Sfinks Festival. In 2005 ontmoette ze op één van die Zuid Amerikaanse festival Mike del Ferro en zijn trio en uit deze ontmoeting vloeide een Europese tournee voort. In 2009 verhuisde ze naar Amsterdam en begon hier weer op te treden met Mike del Ferro - haar laatste album Live in Amsterdam, eerder dit jaar uitgebracht, is hiervan een resultaat.

Bruno Castellucci (foto: Hans Koert)

Het is dus niet zo  verwonderlijk dat Mike del Ferro haar uitnodigde als gast op deze mooie cd. De schijf bevat een veertiental titels, bijna alle klassiekers als Besame Mucho, Baden Powell’s Canto de Xango; Jobim’s Olha Maria en het nog steeds ijzersterke The Girl From Ipanema. Minder bekend zijn wellicht É Doce Morrer No Mar, gecomponeerd door Dorival Caymmi, die veel hedendaagse musici uit Bahia inspireerde. Wie kent niet zijn Samba de Minha Terra? Het nummer É Doce Morrer No Mar gaat over een visser, die verdronken in zee wil trouwen met de godin van de zee.

Jeroen Vierdag (foto: Hans Koert)

Een opvallende track is Introspection 5, een nummer gecomponeerd door Thijs van Leer, die Mike als één van zijn leermeesters beschouwd en die in de jaren zeventig bij Focus speelde en grote hits scoorde met zijn serie lp’s getiteld Introspection, die hij opnam met het orkest van Rogier van Otterloo.
Het album Impressions of Brazil bevat, behalve standards uit het Braziliaanse repertoire ook eigen composities van Mike del Ferro en Ceumar, zoals Segura O Côco, Verao en Happy Notes.
Afgelopen zomer gaf Ceumar samen met het Mike del Ferro Trio een concert tijdens het North Sea Jazz Festival.  Geniet van onderstaand fragment.



Het album begint ijzersterk met de klassieker O Que Vier Eu Traco met een gezongen intro door Ceumar, begeleid op gitaar, waarin passie en tempoverschillen elkaar aanvullen, gevolgd door het introverte Introspection 5, wat met een paar single notes wordt ingeleid door Mike …………. een nummer,  dat wonderwel past in deze door Brazilië geïnspireerde schijf .....

Impressions of Brazil is, mede door de inbreng van Ceumar, een mooie eerste vervolg geworden op The Journey. Beide cd's zijn te bestellen bij Challenge Records. 

MY JAZZ LINKS: Mike del Ferro - Ceumar - Jeroen Vierdag

Hans Koert
editor
keepswinging@;live.nl
Volg de Keep (it) Swingig blog via Facebook (group Keep it Swinging) of Twitter (#keepitswinging) en vraag haar gratis nieuwsbrief.

Mike del Ferro verzamelt landen zoals anderen postzegels verzamelen. Hij heeft al in meer dan 100 verscbhillende landen achter de piano gezeten en al die vreemde culturen fascineren en inspireren hem. In zijn serie Songs Inspired By Wandering The Globe is nu, na een introductie-album, het eerste deel uitgebracht door Challenge, geïnspireerd door de vele muziekstijlen, die Brazilië rijk is. Impressions of Brazil heet het album. Gast is Ceumar, de uit Sao Paulo afkomstige vocaliste, die met haar fraaie stem en gitaarspel, het Braziliaanse timbre, het Mike del Fero Trio ( Mike del Ferro - Jeroen Vierdag - Bruno Castellucci) aanvult.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ken Peplowski: Maybe September

An unintentional reaction against our ever - perfect world (Quote: Ken Peplowski)

Clarinet giant Ken Peplowski: a helluva singer (quote: Tony Bennett)

Hans Koert
Ken Peplowski is one of those rather unknown reed players, that deserves further recognition, famous in the States, but rather unknown in this part of the world, although he joined several festivals in Europe. 
Born in Cleveland (OH) May 1959, he started his career in the Tommy Dorsey orchestra, directed by Buddy Morrow, former trombone player in Artie Shaw's 1930s band. He debuted on record in The Bad Little Big Band directed by Richard Iacona ( 1984); played in the 1980s with Leon Redbone and Benny Goodman, who was still active until his death in 1986. In 1987 Ken debuted under his own name at a Concord album, entitled Double Exposure with a quintet.

Ken Peplowski (source: kenpeplowski.com)

Many abums would follow with musicians like Hank Jones and Mark Shane, nowadays the regular piano player of Catherine Russell  and with Charlie Byrd: The Bossa Nova Years (1991). During the 1990s Ken was labeled by the All Music Guide as ……….. one of the top clarinetists ……….  who kept the tradition of small group swing ( and occasionally Dixieland) alive.   He accompanied great names like Mel Tormé and Rosemary Clooney and made some great duo-recordings with Howard Alden.
Recently a new album by Ken Peplowski was released at the Capri Records label, entitled Maybe September.

Ken Peplowski - Maybe September (Capri 74125) (cover: Edward Hopper: Gas)

The Ken Peplowski Quartet features Ted Rosenthal at the piano, Martin Wind on bass and Matt Wilson drums. The album was recorded in New York City, the 17th of July, 2012.
The album contains almost a dozen tracks – a various selection of compositions – a heterogeneous company of composers and styles. Ken is a musicians who don’t wants to be limited to jazz styles only: …… We’re no longer surprised to hear him play selections from the songbooks of either Costello or Presley – and A Fool Such As I goes back well before either. Will Friedwald, journalist of the Wall Street Journal says in the liner notes.  The latter track mentioned, full entitled, Now And Then There’s a Fool Such As I was originally recorded by Hank Snow, the Singing Ranger, a Canadian country artist, and was also a number one hit in the UK in Elvis Presley’s version.  Another track that proofs Ken’s weird selection is Without Her, composed and released at the 1967 Nilsson album Pandemonium Shadow Show and is played by bands like Blood, Sweat and Tears (1968) and Herb Albert (1969).

Ken Peplowski (source: kenpeplowski.com)

Ken Peplowski surprised me as a great clarinet player. It’s not so strange that  they compare his clarinet playing style with Benny Goodman's - he’s a skilled swing clarinet player and I opened this blog with a weird quote by Tony Bennett, who labeled Ken, after a concert he joined, that he was … a helluva singer …  Will says about this “incident”: Tony is not a particularly verbose man …. He’ll never use two notes – or words – when one will do, and he choses his words very carefully.  Although Ken is a clarinet player ( he plays tenor saxophone at the title tune) ….. but when Tony describes him as a singer, he knows exactly what he’s talking about.  Ken tells a story when he plays his music – that’s the message Mr. Bennett wanted to share.

Ken Peplowski (source: kenpeplowski.com)

The picture used for the cover is one of Edward Hopper's famous paintings, entitled Gas, as it is in the Museum of Modern Art (NY). Listen to the Al Dubin – Harry Warren composition I’ll String Along With You  and learn what Tony Bennett meant with …. A helluva singer:



There is a world of difference between making a pop-album or a jazz recording. In the liner notes Kim explains that the entire recording was made within three hours .... I've elected to record all of us close together in the studio, set up almost like a live gig, direct to two-track. .... not because we were going for some world record, but because it felt right when we'd finished. Ken explaions in the liner notes, that ... This record is kind of an unintentional reaction against our ever - perfect world. This is a pretty much a "warts and all", raw-boned effort, but we stand by what we played on that particular day in 2012n (17th of July). (Ken Peplowski in the liner notes)
To finish this review, I love to share with you part of a live performance in Bern where he plays the well known Tiger Rag together with the great guitar player Frank Vignola ( = Peter Parker). This tune is not part of the album, but shows why Ken is such a great clarinet player. 


I liked this enjoyable record.  Hope you will love it too. Get your copy!

MY JAZZ LINKS: Ken Peplowski

Hans Koert
editor: http://keepitswinging.blogspot.nl
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog at Facebook ( Keep it Swinging group) or Twitter (#keepitswinging) and/or ask for its free newsletter.

Ken Peplowski is a standard in clarinet playing.  He is compared with the great Benny Goodman, with whom he played some gigs during the last years of his career. Recently Ken Peplowski released an album with his quartet, featuring a great rhythm section: Ted Rosenthal at the piano, Martin Wind on bass and Matt Wilson drums - The album is entitled Maybe September.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions