Worldecho: the missing link between Durium and Tuck's Gramophone Records Postcard

Worldecho: The missing link between Tuck and Durium?
Tuck's Gramophone Record Postcard  .... an amusing and interesting innovation 
Hans Koert

Since the early 1990s, when I started to research the 1930s US flexible, unbreakable card board records, published by Durium ( like the Hit of the week and numerous Durium labels), people asked me if the rare Tuck's Gramophone Records: post cards with a small playable gramophone record on it, were made of "durium" too - an acetate. I've never found any direct proof for that, but found out that in both "stories" the British record company Worldecho could have been the missing link. 

Since my teens I'm fascinated by recording sound .... although we didn't had a gramophone player in the 1950s, I collected those free soundsheets sent by companies like Reader's Digest with ads for lp-albums we never could play ( or even couldn't affotd). My uncle in Rotterdam had a 78rpm gramophone player where my brother and I loved to play his records with popular music. When I was 15 years old I bought my first gramophone player and the 25 cm Columbia album Jazz Session with Bobby Hackett; my first record .... the starting point for a lifelong fascination for jazz and early recorded sound ..... 

Tuck's Gramophone Record Post card No. 14 "The Old Folks At Home" (ca. 1929) ( collection: Hans Koert)

In the 1990s I started to collect and research the rare 1930s card board Hit of the Week records; a quest for records and information which was crowned with a full Hit of the Week-Durium Discography and four two-cd albums with the Complete Hit of the Week Recordings, released by Archeophone records. Later my collection was enriched with Goodson Records, Filmophone and other rare late 1920s flexible records. 

The Marble Arch, London ( post card sent to Mejuffer  Petr. Poley, Stokvis st.  Ierseke Holland  (ca. 1915) (collection: Hans Koert)  Mind the lady at the left and the pedestrians at the right.

Thanks to Jos I could add a 1920s Tuck's Post Card to my collection. As I only had heard about it, I was anxious to see one, to smell it, to touch it. These rare items were published by the Tuck Company, based in London, which started to publish regular post cards since 1898 in numbered series - a few years later it also opened an office in New York City.  

Reverse side: The Marble Arch, London ( Post card sent to Mejuffer.  Petr. Poley, Stokvis st.  Ierseke Holland  (ca. 1915) (collection: Hans Koert)


Tuck made post cards in a period that it was very popular to send this kind of messages. Isn't it great that I found an old Tuck post card in my family archive, sent to my grand mother, from the Marble Arch in London. It's a pity that the stamp ( or other marks to date the card) have disappeared, but the salutation Mejuffe ( ( = young lady) suggest that she wasn't married at that time, which means that the card must have been sent somewhere between 1910 and 1918. A small search on internet learned me that the photo itself must have been made early 1900s. ( first issue 1906).

The Marble Arch, London ( photo early 20th century)

I knew, of course, that making photos early 1900s was a complete other process then nowadays, but I didn't realize  that Tuck didn't make a complete "new" photo after a decade when the series should be renewed, but "updated" the already existing glass negative and "photoshopped" ( the word didn't excist in those days) with extra pedestrians and "modern" cars. Have a look at the 1918 version with the 1900 pedestrian at the right in front and the 1918 car at the left. 

The Marble Arch, London ( photo ca. 1918) 
 


 I told about some rumours that Tuck and the Durium cardboard record might have things in common ..... I found out that the material of the Tuck Record ( the actual record) seems to have been made from the same material as the "Durium" record.
In 1929 Tuck started to produce Gramophone Record Post Cards. It was made by Worldecho and this small short-lived record company has been suggested as a company that used a kind of Durium-like acetate to cover its (thick) cardboard records. In a previous blog about the 80th birthday of the Durium record I posted some information about this obscure record label: Durium Records 80 years old (1930 - 2010) 

Hal T. Beans demonstreert
de buigbare Dutiumplaat (ca. 1929)

• It is said that the Durium acetate was developed in Europe during the First World War, to protect aeroplane noses agains dust, heat, cold and moist and it seems that after the war new uses were found - I saw once advertisements for rain coats and garden furniture made of Durium. During the 1920s it seems that the durium acetate was used to make unbreakable gramophone records, like Worldecho - a rather stiff cardboard layer with a durium surface,  produced in England. These records were produced for only six months and then it was withdraw from the market, as the records easily split into two halves if you dropped it.

The Tuck's Gramophone Record I got in my collection is catalogued as series D no. 14 and its matrix number is P 58   - It belongs to one of the first series as it was first mentioned in a september 1929 magazine entitled Musical Opinion and Music Trades, which reads in its regular columns:

Messrs. Raphael Tuck are responsible for an amusing and interesting innovation in the shape of gramophone record picture postcards. Measuring 3-inch, these discs play for one minute and cost 3d each.  Several series are already available, and I have heard admirable demonstrations of  „Auld Lang Syne“, „Ye Banks and Braes“, „Annie Laurie“, „Bonnie Banks of Loch Lomond“.  Besides these songs there are orchestral records and cornet and saxophone solos.  One immediate result of these postcards has been the installation of portable gramophones in the smaller stations to demonstrate them!    Musical Opinion and Music Trades (september 1929): 

My copy is one of those "cornet solos" and I played it once at my 1930s portable Columbia gramophone.  Its sound is rather low-fi and it plays for almost one minute. 

Achterzijde Tuck's Gramophone Record Postcard No. 14 "The Old Folks At Home" (ca. 1929) ( collection: Hans Koert)


There is one remarkable point to mention.  Like I told you before about the "updating" of the regular post card with the London Marble Arch photo from early 1900s which were still used during the late 1910s, Tuck liked to recycle ....  And even the postcards, used to stick on the small gramophone record, were published before and might have been dead stock for years. I found a copy of the original post card, entitled Watching for Father, a painting of the Scottish artist Scott Rankin, who was active in Scotland as a painter late nineteen century.

Watching for Father - Scott Rankin. (Tuck's Post Card ca. 1910)

If you compare the reverse sites of both cards you'll learn that the blue lettering was printed later and features information about the record itself - the red / brown print learns more about the original Oilette Post Card no. 3368 which must have been dead stock from the 1910s or later. 

Hans Koert
editor
author of the Hit of the Week-Durium Discographies

This Keep (it) Swinging blog must been one of my last ones, as I received some bad news about my health. Within a few day a course of chemotherapy will start.  I started the Keep (it) Swinging blog February 2006, more then eight years ago, as the  http://keepswinging.blogspot.nl and later upgraded up to http://keepitswinging.blogspot.nl ; all topgerther more then 1800 contributions about jazz, jazz-related music and early sound reproducton, like the flexible records from the 1930s ( Hit of the Week, Goodson and so on). 

An almost complete survey of all Keep (it) Swinging blogs can be find at http://keepswinging.opweb.nl/weblog.htm and in the menu at the right of the http://keepitswinging.blogspot.nl/  My concert blogs can are linked at my concert blog: http://keepswinging.opweb.nl/concert.htm en http://jazzconcertlog.blogspot.nl/

Hope to see you back in a few months ......

Keep (it) Swinging


This final blog has also been posted at the the Flexible Records blog and the Hit of the Week blog     

Hans Koert
keepswinging@live.nl

The rare Tuck's Gramophone record Post cards, released for the first time late 1920s, is a sought after colletor's item for picture disc collectors. The small gramophone stick on the Tuck post card, an amusing and interesting innovation (ad late 1920s) seems to have been made of a Durium-like acetate ..... It seems that the short lived record label Worldecho might have been the missing link ..... . 

This contribution might be one of my last blogs.  Due to severe health problems I'll have to stop publishing. Since February 2006 more then 1800 Keep (it) Swinging blogs have been published.  Thanks for reading it. Hope to see you back later if the recovery brings me health and energy.
Keep (it) Swinging

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions Hans Koert
n It Up  - a record  that was meant to have that dancing spirit, that groove-to-the-music, turn-it-up vibe.

Worldecho: ontbrekende schakel tussen Durium en Tuck's Gramophone Record Postcard

Worldecho: De ontbrekende schakel tussen Tuck en Durium?
Tuck's Gramophone Record Postcard  .... an amusing and interesting innovation 
Hans Koert

Sinds begin jaren negentig, toen ik begon met het verzamelen, bestuderen en inventariseren van de buigbare onbreekbare kartonnen Hit of the Weekplaten, die in de eerste helft van de jaren dertig uitgebracht werden door Durium ( als bijv. de Hit of the week) kreeg ik de vraag of ook de zeldzame Tuck's Gramophone Records, ansichtkaarten met daarop een afspeelbaar grammofoonplaatje, van het kunsthars "durium' gemaakt waren. Ik kon daar geen antwoord op geven, ook omdat ik er nog nooit één in mijn handen gehad had; wel dat ze niet door het Amerikaanse Durium (hoofdletter) of de Engelse durium (GB) ( kleine letter) geproduceerd en uitgebracht werden. Nu lijkt het dat de ontbreekbare schakel tussen het duriumhars en de Tuck's Gramophone Records gevonden te zijn: het Engelse Worldecho-label.

Tuck's Gramophone Record Postcard No. 14 "The Old Folks At Home" (ca. 1929) ( verzameling: Hans Koert)

Dankzij Jos heb ik nu een Tuck's Gramophone Record Postcard (sic) in mijn verzameling.  Het geeft de mogelijkheid de kaart en het grammofoonplaatje te bekijken, te voelen, er aan te snuffelen en te beluisteren ..... Deze zeldzame ansichtkaarten  werden uitgebracht door The Tuck Company, gevestigd in London, dat sinds 1898 ansichtkaarten uitbracht. 
Tuck maakte dit soort ansichtkaarten in een periode, dat het sturen van een (foto)kaart met berichtje, als een soort Twitterberichtje met fotobijlage avant la lettre, razend populair was. 

The Marble Arch, London ( kaart aan Mejuffer  Petr. Poley, Stokvis st.  Ierseke Holland  (ca. 1915) (verzameling: Hans Koert)  Let op dame links en echtpaar rechts

Toevallig heeft mijn grootmoeder de kaarten die ze als jonge vrouw kreeg  nooit weggegooid en al snuffelend in die doos met romantische ta vond ik een originele Tuck kaart, gestuurd uit Londen, van the Marble Arch. 

Achterzijde: The Marble Arch, London ( kaart aan Mejuffer.  Petr. Poley, Stokvis st.  Ierseke Holland  (ca. 1915) (verzameling: Hans Koert)


Helaas is de postzegel en de poststempel verdwenen, zodat hij niet meer te dateren is, maar afgaand op de gebruikelijke aanspreekvorm  Mejuffer. zal deze ergens tussen 1910 en 1918 verstuurd zijn ......, aangezien mijn opoe, toen nog niet met mijn opa getrouwd was.   De foto zelf dateert uit begin 1900 - hij werd voor het eerst in productie gebracht in 1906.  

The Marble Arch, London ( foto begin twintigste eeuw) 

Het maken van foto's was in het begin van de Twintigste Eeuw werk voor gespecialiseerde fotografen, die met een camera op statief en een zwarte doek, een met lichtgevoelige emulsie bedekte glasplaat belichtten ... hoe anders gaat dat tegenwoordig. Maar wat ik opvallend vond was dat de foto gemaakt ergens begin 1900 steeds opnieuw gebruikt werd bij volgende (her)uitgaven, waarbij op vernuftige manier de omgeving "ge-update" werd met een "nieuw" model automobiel en extra voetgangers. Zoek de verschillen tussen de foto boven en de foto hieronder uit ca. 1918. Let daarbij op de dame links, de auto voor de Arch en de auto in de Arch en het echtpaar aan de linkerkant. 

The Marble Arch, London ( foto ca. 1918) 
 
Eerder memoreerde ik de vermoedens dat Tuck gebruik maakte van hetzelfde kunsthars Durium als gebruikt op de kartonnen Hit of the weekplaten, uitgebracht door Durium. Nu ik zelf de Tuck's Gramophone Record Postcard in handen heb, weet ik, dat ze veel gemeen hebben ...... vooral omdat in beider (voor)geschiedenis de naam Worldecho voor komt. 

• Durium werd als een kunsthars ontwikkeld, dat gedurende de Eerste Wereldoorlog vliegtuigneuzen moest beschermen tegen extreme omstandigheden ( hitte - kou - vochtige- en droge omstandigheden). Gedurende de jaren twintig werd er mee geëxperimenteerd om te kijken of er meer gebruiksmogelijkheden waren. In 1929 startte Tuck de productie van de Gramophone Record Postcards (sic) bij Worldecho en deze platenmaatschappij, die maar kort bestaan heeft, wordt ook genoemd als de maatschappij die kortstondig proeven deed met "grote" kartonnen 78-toerenplaten. 

Hal T. Beans demonstreert
de buigbare Dutiumplaat (ca. 1929)

Deze Worldecho's bestonden uit een dikke kartonnen plaat, aan beide zijden bedekt door een kunststof laag ..... Helaas bleek deze plaat erg kwetsbaar - als je hem op zijn rand liet vallen, spleet hij doormidden .... De Worldecho platen waren in 1930 dan ook maar een half jaar in productie - In de VS experimenteerde men op dat moment met de dunne kartonnen Duriumplaat, die slechts aan één zijde kunsthars met een groef had .....  Deze platen zijn in de loop der tijd een stuk meer durable gebleken - duurzaam - zelfs na meer dan 80 jaar zijn ze nog prima af te spelen en verrassen ze door hun geluidskwaliteit. In een eerdere blog vertel ik over de "geboorte" van de HIt of the Weekplaat: Durium platenlabel 80 jaar (1930 - 2010) 

De Tuck's Gramophone Record Postcard in mijn verzameling heeft als catalogusnummer serie D no. 14 en matrixnummer P 58   - De kaart behoort bij de eerste serie grammofoonplaatjes van Tuck en wordt, zijnde een "cornet solo", genoemd in een column in het blad Musical Opinion and Music Trades (september 1929): 

Messrs. Raphael Tuck are responsible for an amusing and interesting innovation in the shape of gramophone record picture postcards. Measuring 3-inch, these discs play for one minute and cost 3d each.  Several series are already available, and I have heard admirable demonstrations of  „Auld Lang Syne“, „Ye Banks and Braes“, „Annie Laurie“, „Bonnie Banks of Loch Lomond“.  Besides these songs there are orchestral records and cornet and saxophone solos.  One immediate result of these postcards has been the installation of portable gramophones in the smaller stations to demonstrate them!    Musical Opinion and Music Trades (september 1929): 

Op die van mij staat een zgn. "cornet solos" en ik heb het eenmaal gewaagd de plaat af te spelen op mijn Columbia slingergrammofoon uit 1930; het nummer duurt een minuutje en de geluidskwaliteit is laag.  

Achterzijde Tuck's Gramophone Record Postcard No. 14 "The Old Folks At Home" (ca. 1929) ( verzameling: Hans Koert)


Er viel me nog iets op ...... Dat Tuck "op de kleintjes lette" ontdekten we al doordat een oud glasplaatnegatief meerdere keren (bijgewerkt) gebruikt werd - Goed is te zien dat het "grammofoonplaatje" op de kaart geplakt is - na bijna 85 jaar verkleurt de lijm. 
De voorkant van de kaart heeft klaarblijkelijk niets met het lied op de plaat te maken ... Ik vond een foto van de kaart, zoals die tussen 1910 en 1920 uitgegeven moet zijn  - met een afbeelding getiteld: Watching for Father, een schilderij van de Schotse kunstenaar Scott Rankin, actief in eind negentiende eeuw. 

Watching for Father - Scott Rankin. (Tuck's Post Card ca. 1910)

Als je de achterzijde van een Tuck kaart vergelijkt met de achterzijde van een Tuck's Gramophone Record Postcard  dan zie je dat de blauwe letters later gedrukt zijn en dat de originele druk ( rood-bruin) van de originele kaart van na 1910 dateert  ( Oilette Post Card no. 3368). 

Hans Koert
editor
author of the Hit of the Week-Durium Discographies

Deze Keep (it) Swinging blog moet helaas één van mijn laatste zijn voor Keep (it) Swinging.  Begonnen in februari 2006, ruim acht jaar geleden, eerst als de http://keepswinging.blogspot.nl en later geupgrade tot de http://keepitswinging.blogspot.nl bevatte zo'n 1800 bijdragen. Door ernstige gezondheidsproblemen zal ik helaas voorlopig niet meer kunnen publiceren, tenzij het proces van mijn ziekte me energie laat om me te kunnen concentreren op wat ik het liefste zou doen ..... schrijven over wat me al sinds mijn tienerjaren fascineert: jazz,  jazz-gerelateerde muziek en het onderzoek naar vergeten en bijzondere geluidsdragers ... 

Een onvolledig overzicht van alle Keep (it) Swinging blogs vind je op  http://keepswinging.opweb.nl/weblog.htm en in de menubalk rechts: http://keepitswinging.blogspot.nl/  veel van mijn concertverslagen zijn gelinkt op: http://keepswinging.opweb.nl/concert.htm en http://jazzconcertlog.blogspot.nl/
Het ga jullie goed. 

Keep (it) Swinging


Deze allerlaatste blog is ook geplaatst in het Engels op de Keep (it)  Swinging blog,  the Flexible Records blog en de Hit of the Week blog en in aangepaste vorm ook op de Zeeuwse Slik op de weg blog, de blog over de Schelderegio en haar bewoners.   

Hans Koert
keepswinging@live.nl

De zeldzame Tuck's Gramophone record Postcards, voor het eerst uitgebracht eind jaren twintig, zijn een gewild verzamelobject voor verzamelaars van vroege  picture discs en ansichtkaarten. Het grammofoonplaatje, waarmee Tuck zich in de crisisjaren probeerde in de "kaart" te spelen, is gemaakt van een "duriumachtig" materiaal, waarbij platenlabel Worldecho, dat maar een half jar bestond, wel eens de ontbrekende schakel zou kunnen zijn ....... 

Eén van Hans Koert's laatste blog in zijn acht jaar geleden gestarte Keep (it) Swingingblog, waarin zo'n 1800  blogs verschenen gewijd aan jazz en jazz-gerelateerde muziek, jazzconcert verslagen en bijdragen over onderzoek naar vroege geluidsdragers, zoals de Hit of the week-Duriumplaten.      

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Durium: klankdruk avant la lettre

Revolutionaire verhoging productiesneldheid dankzij Durium
De Hit of the Week: goedkoop geproduceerd kartonnen wegwerpproduct uit de crisistijd overleeft de tijd.
Hans Koert

Bij de introductie van de kartonnen Hit of the Weekplaat begin 1930, de serie buigbare onbreekbare grammofoonplaten, die wekelijks verspreid werden in de krantenkiosken van de VS, werd de nieuwe goedkope kartonnen 78-toeren plaat bestempeld als een baanbrekende uitvinding, die honderd keer sneller en goedkoper geproduceerd kon worden dan de gewone breekbare schellakplaat.
In de Baltimore Afro-American van mei 1930 werd het product aangeprezen in een artikel getiteld: Process Speeds Record Stamping 100 Times. 
 (bron: Baltimore Afro-American - 24 mei 1930)

 (bron: Baltimore Afro-American 24 mei 1930)

In het artikel wordt de snelheid van de productie beschreven als één van haar voordelen: Phonograph record making has been speeded 100 times by the discovery of durium, figures announced today by the makers of the "Hit-of-the-Week" record show. ( = Nieuwe cijfers, gepubliceerd door de makers van de nieuwe Hit of the Weekplaat, bewijzen, dat door de uitvinding van de kunststof Durium het maken van grammofoonplaten honderd keer sneller kan). While 700 ordinary records are being made, 70,000 of these new durium-processed discs can be turned out, it is shown. ( = Bewezen is dat in de zelfde tijd dat 700 gewone platen gemaakt kunnen worden. 70.000 van deze nieuwe Duriumplaten geproduceerd worden).

Hal T. Beans

Het artikel werd een paar maanden na de introductie van de eerste kartonnen Hit of the Weekplaat, februari 1930 in New York City, gepubliceerd en past naadloos in de uitgebreide reclamecampagne in de media, zoals kranten en gesponsorde radioprogramma's (zoals The Durium Hours). Deze kartonnen plaat was een uitvinding van twee professoren aan de Universiteit van Columbia, Hal T. Beans en Joseph Reilly, die met een kunsthars op basis van resorcinol-formaldehyde acetaat, oorspronkelijk ontwikkeld om vliegtuigneuzen mee te beschermen tegen extreme omstandigheden, een goedkope manier hadden gevonden om snel grammofoonplaten te maken.

 

Een unieke foto:  De productie van kartonnen Duriumplaten in de Europese fabriek van de Durium Products Inc.(GB) in Slough bij Londen. (1932)

 

 Het produceren van een schellakplaat - praat nooit over een bakelieten plaat; er werden geen platen van bakeliet gemaakt - was een tijdrovend en ingewikkeld proces, vooral omdat het materiaal tijd moest krijgen om uit te harden -  het durium, dat gebruikt werd om de groef in te persen, had dat niet en daarom konden de kartonnen duriumplaten gemaakt worden met de snelheid van een drukpers. Op grote vierkante platen werden, vijftien gramofoonplaten in één keer gemaakt door even zovele metalen stempels. Twee jaar later draaiden er in de fabriek in Slough (GB), die Duriumplaten voor de Europese markt maakte, machines, die twaalf platen in één keer drukten .... 
 

 Een Durium drukpers (Slough)(Gb)

 

Onderzoek heeft informatie over de productie aan het licht gebracht, dat voorheen onbelicht gebleven is. Vooral de twee foto's, die gemaakt zijn in de productiehal van de fabriek in Slough, vertellen meer over hoe men te werk ging. De Duriumfabriek in Slough, een voorstad van Londen, werd in 1932 geopend voor de Europese markt - de Amerikaanse Durium Product (Inc), die o.a. de wekelijkse Hit of the Weeks produceerde, liep toen al op zijn laatste benen en zou spoedig failliet gaan. De foto's en een tekening uit een uitgebreid persbericht, dat bij de eerste Engelse promotieplaat zat, geeft tamelijk veel informatie over de productie en marketing van het product.

 

 De ingedrukte nummers in het Duriumoppervlak geven details van het productieproces prijs:  1199 B 2

Als je de matrixnummers bekijkt, die in elke plaat te vinden zijn, dan geeft dat ook informatie over het productieproces. Neem bijvoorbeeld één van mijn eigen Hit of the Weekplaten: Rudy Vallee and his Connecticut Yankees met het nummer Was That The Human Thing To Do, opgenomen februari 1932 en uitgebracht 3 maart 1932. Je kent de plaat wellicht.

 Hit of the Week C-1-2 (Hans Koert verzameling)

 

Op de "lege" achterkant vind je een promotiefoto van Rudy Vallee met stropdas (er zijn er ook met vlinderdasje), gemaakt door Hal Phyfe, en de tekst: Rudy Vallee and His Connecticut Yankees are now Recording Exclusively For HIT-OF-THE-WEEK RECORDS en aan de voorkant, de kant waar het label gedrukt is, vind je, behalve de gebruikelijke informatie ook het catalogusnummer C-1-2 ( waarbij de C de maand aangeeft en de getallen de weken, dat de plaat te koop was dus ... De eerste twee weken van maart (1932).)  Onder het label vind je het ingeperste matrixnummer waarbij 1198 het nummer is van de originele wasplaat. De serie begint in 1929 met testplaten (1000? en hoger), waarbij 1019 de eerste officiële uitgave was, een promotieplaat, getiteld  “Tip-Toe Through The Tulips With Me” door het Don Voorhees Orchestra (opgenomen ca. december 1929).

 Tekening uit een Hit of the Week advertentie (1932)

De B, het takenummer, geeft aan dat er hier gebruik gemaakt is van de tweede vastgelegde opname en het getal daarachter geeft waarschijnlijk de stempel aan, waarvan de plaat geperst is, sorry gedrukt is - Duriumplaten werden niet geperst, maar gedrukt, beweerde Durium -, dus de 2 betekent hier dat de plaat op de eerste machine gedrukt is en wel als de tweede van het eerste vel met vijftien platen.

Detailtekening uit de patentaanvraag (1930)

 

 Als je zelf ook deze C-1-2 hebt, staat er hoogstwaarschijnlijk een ander stempelnummer achter, zoals bijv. 24 ( 2de drukpers - 9de plaat) of 50 ( 3de drukpers, vijfde plaat) … Het hoogste stempelnummer dat ik vond op een Hit of the weekplaat is 120, hetgeen zou kunnen betekenen dat er op 8 persen tegelijk gewerkt werd - De Europese fabriek in Slough werkte, getuige een tekening, met een drukpers, die in één beweging 12 gramofoonplaten drukte. Als je zelf ook Hit of the weekplaten in je verzameling hebt - meld me dan wat jouw hoogste stempelnummer is. Laat het me weten, op deze manier:  1208 C 44

 De drukpers zoals die in Slough gebruikt werd - 12 platen in één handeling.

Hit of the Week platen werden gedrukt ….. net als een krant, niet geperst, zoals gewone grammofoonplaten ............ Durium wilde ons dat graag doen geloven - de plaat werd ook verkocht in krantenkiosken. Men weigerde dan ook om royalty’s te betalen, omdat er geen sprake was van een plaat maar van een drukwerk ... De rechter was het daar niet mee eens en Durium moest flink in de buidel tasten om toch de achterstallige royalty’s te kunnen betalen - uiteindelijk zou dit voor een deel, samen met een verminderde omzet,  de ondergang inluiden ..........

 Het voormalige fabrieksgebouw in Slough, opgezocht en vastgelegd door wijlen Peter Tanner ( foto: Peter Tanner)

Op een verloren zondagmorgen zocht platenverzamelaar Peter Tanner in de jaren negentig in het industriegebied van Slough (bij London) het fabrieksgebouw op waar in de jaren dertig de Europese Duriums gedrukt werden. Helaas was er, vanwege het weekend, niemand aanwezig. Het proces hoe de plaat feitelijk gemaakt werd, het technisch verhaal zoals vastgelegd in het patent,  is uitvoerig beschreven in het boekje behorend bij The Complete Hit of the Week Recordings volume 1 ( Archeophone 3002) met als titel A Brief Introduction to Hit of the Week Record - Hans Koert. Trouwens, de Engelstalige Hit of the Week blog geeft veel informatie, waarbij op de online Hit of the Week Discography de platen bekeken kunnen worden.

 Song "Alma Mater"(Lawrence University)(December 1929)

 Bekend is dat de Durium studio in New York City zich op een gegeven moment in het oude MCGraw-Hill gebouw zat, West 42nd Street vlakbij Ninth Avenue, New York City, maar of hier ook de productiemachines stonden betwijfel ik.

De typisch gekromde
Hit of the weekplaat

 Over het proces tussen idee en uitvoering hebben we weinig informatie. Dankzij het archief van de St. Lawrence Universiteit kreeg ik bij toeval een kijkje in de keuken - De universiteit wilde begin 1930 geldinzameling bij oud-studenten om een slaapzaal te verwezenlijken en hadden hun oog laten vallen op het "nieuwe kartonnen Durium plaatje".  De correspondentie tussen Durium en universiteit is deels bewaard gebleven.  Wat opvalt is dat de Durium firma heel flexibel was in haar organisatie, zeker in de begin maanden en dat het lijkt alsof ze ook op locatie konden opnemen. In twee eerdere blogs is dit uitvoerig beschreven:  Alma Mater - De voorbereiding  en Alma Mater: de plaat wordt hier meer uitvoerig op in gegaan.

De kracht van Durium was, dat ze snel veel platen konden "drukken' en in staat waren om 350.000 tot 500.000 platen binnen een paar dagen in heel Amerika in alle krantenkiosken te krijgen.  Helaas is de administratie verdwenen en hebben we geen informatie over het tijdsbestek tussen eerste idee en uiteindelijke opnamen en distributie. Je mag er van uitgaan dat dit binnen een aantal weken geregeld kon worden, we kunnen er alleen maar naar raden. Ik wil dan ook graag in contact komen met mensen, die specifieke informatie hierover hebben.
 
This blog was also published in English at the Hit of the week blog

Hans Koert
samensteller van de (online) Hit of the Week-Durium discography
hitoftheweek@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog en de Hit of the Week blog op Facebook en vraag de nieuwsbrief

De flexibele buigbare Hit of the Weekplaat, een kartonnen plaat met een Durium kunsthars bestreken 78-toerenplaat, bracht in 1930 een revolutie te weeg tijdens de crisisjaren .... De snelheid waarmee een gramofoonplaat geproduceerd kon worden lag 100 keer hoger dan voor het maken van zo'n breekbare schellakplaat .....  Een Duriumplaat werd namelijk niet geperst maar gedrukt .... een klankdruk dus, zoals we ons wellicht uit de jaren zestig nog als dunne plastic reclameplaatjes herinneren. Durium was zijn tijd ver vooruit, maar sneuvelde uiteindelijk doordat de verkoopcijfers  na een jaar tegenvielen en de rechter niet mee ging in de gedachte dat de plaat drukwerk was en dus vrijgesteld van het betalen van royalties voor componist en uitvoerenden ....

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions