Peter Beets Trio: Portrait of Peterson

Muziek van grote namen uit de jazz wordt zelden nog gehoord.
Peter Beets eert inspirator Oscar Peterson.
Hans Koert

Het is maar goed dat jazzmusici niet, net als wel eens gebeurt met hun platen of cd’s, van sterren voorzien worden …. Zoiets als Dexter Gordon **** of Johnny Griffin ***1/2  …………, dat zou alleen maar leiden tot ruzie en verdeeldheid .... en wat te doen met musici, die op een schaal van 1 tot 5 sterren zelfs het top-segment ver overstijgen? De iconen uit de Twintigste Eeuw? Een Miles Davis, een Thelonious Monk of …… een Oscar Peterson.  Musici, die bewezen hebben, met hun muzikale nalatenschap, ver boven de gemiddelde jazzmuzikant uit te tornen: zo iemand was Oscar Peterson.

 Oscar Peterson ( 1927-2007) (foto:Wikipedia)

Oscar Peterson – De Canadese Reus, geboren in augustus 1925 in Montreal, herinner ik me vooral door zijn  lp’s, die in de jaren zestig en zeventig overal te koop waren …. Verve albums met titels als Night Train of My Favourite Instrument lagen regelmatig op mijn draaitafel, maar ook lp’s als We Get Requests, waarbij een knieval naar de commercie gemaakt werd ……  met nummers als People en The Days of Wine and Roses.…… Als Oscar Peterson er zijn hand op legt, wordt het altijd wel wat, moet de sales manager gedacht hebben. Oscar’s eerste nootjes speelde hij al als vierjarige op een kindertrompetje. Toen Oscar als zevenjarige TBC kreeg, adviseerde de behandelende arts zijn ouders, de kleine Oscar niet langer trompet te laten spelen en werd het piano …… een arts met een profestische gave! 

 Peter Beets: Portrait of Peterson ( Magic Ball Records)

Al op zijn veertiende viel Oscar daarmee in de prijzen en mocht 15-minuten vol spelen op de lokale radio.  Als negentienjarige bezette hij de pianokruk in het orkest van Johnny Holmes, een band dat in die periode erg populair was in en rond Montreal, maar wat voor dit verhaal belangrijker is, een kweekvijver, een springplank voor jong talent, zoals voor Oscar Peterson, maar ook voor trompettist Maynard Ferguson.

Peter Beets ( foto: Govert Driessen)

 Peter Beets, jongste van de drie Beetsbroertjes, die allen beroepsmatig in de jazz terechtgekomen zijn, werd geboren in 1971 in Den Haag en kreeg de liefde voor Oscar Peterson van huis uit mee … zijn vader was een groot liefhebber van de muziek van Oscar Peterson.  Eenmaal afgestudeerd aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag was zijn opmars niet meer te stuiten ………… Hij debuteerde al op plaat als tienjarige met het familiebandje The Beets Brothers  op Doe Jazz ’81, georganiseerd door de  Doetinchemse Jazz-vereniging met het nummer Au Privave, dat, toeval of geen toeval, ook op Peterson's repertoire stond (vastgelegd in o.a. Montreux juli 1981). Hij werd o.a. de vaste pianist van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw, toerde met jazzdiva Rita Reys, verraste met zijn New York Trio, vertaalde de muziek van Chopin in jazzaccoorden en eerde, met een tournee (2009 en 2013) en zijn nieuwste album, zijn grote voorbeeld Oscar Peterson.

 Greg Hutchinson ( foto: Hans Koert)

Eerder, in 2009, vlak na het overlijden van Oscar Peterson, trok Peter Beets volle zalen met zijn Tribute to Oscar Peterson, samen met Ruud Jacobs op bas en Martijn van Iterson op gitaar. Zijn nieuwste album Portrait of Peterson is daar eigenlijk een logisch vervolg op, begin dit jaar opgenomen met twee schitterende Amerikaanse begeleiders, Reuben Rogers op bas en Greg Hutchinson op slagwerk. 

Reuben Rogers (foto: Hans Koert)

 Twee Amerikaanse begeleiders, die hun sporen in de jazz al ruimschoots verdiend hebben. Een paar weken geleden stonden ze nog op het podium met niemand minder dan Joshua Redman tijdens het International Jazz Festival van Middelburg. Gregory Hutchinson, bijvoorbeeld, speelde al in de jaren negentig met Oscar.  Een fantastische ritmesectie, waar zelfs Oscar Peterson tevreden mee geweest zou zijn als Ray Brown, Niels-Henning Orsted Pederson of Martin Drew, Ed Thigpen of Lewis Nash verstek hadden moeten laten gaan .............

 Reuben Rogers (foto: Hans Koert)

Op de cd  een tiental Oscar Peterson composities, zoals het gospelachtige Hymn for Freedom; het fraaie You Look Good To Me, met een haast klassiek Bach-intro ( niet te verwarren met de Billy Rose-Walter Donaldson compositie, een hit van Fats Waller eind jaren dertig)  en Younger Than Springtime, dat Oscar in de jaren zestig met Ray Brown en Ed Thigpen opnam voor het album Night Train; de nummers Cakewalk en Sushi, het één stond op Peterson’s repertoire in de jaren zestig, het andere in de jaren negentig, behoren tot mijn favorieten en bewijzen eens te meer dat deze muziek bij Peter Beets in goede handen is .....maar helaas, door de media, zeer ondergewaardeerd wordt.

 

 Greg Hutchinson ( foto: Hans Koert)

Toen Peter, die al heel wat prestigieuze nationale en internationale jazzprijzen ontving, november 2010, eindelijk de erkenning van een Edison kreeg ( samen met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw) verbaasde hij zich tegenover Angelique van Os ( Jazzism maart/april 2011), dat de radio en televisie maar weinig belangstelling heeft voor de muziek die hij speelt – muziek die het niveau van Blije Eikelmuziek ( Jazz nº 1 (2002)) overstijgt en meer is dan drie akkoorden jazzy muziek met een poppy groove …………  Laat ze op de radio liever een Oscar Peterson en Louis Armstrong draaien. Ik zou graag willen, legde hij Angelique van Os uit, dat ze mij daarvoor zouden willen gebruiken …. Ik win daarvoor graag meer zieltjes. ….

Wie de muziek van het nieuwe album Portrait of Peterson gehoord heeft zal zich terecht afvragen, waarom deze muziek, de titel van eerder aangehaald artikel in Jazzism vrij citerend, een Ondergeschoven Kindje is ….. Een portret dat het verdient om gehoord te worden!

De cd Peter Beets - Portrait of Peterson is o.a.  te bestellen op de site van Maxanter.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog op Facebook of vraag de gratis nieuwsbrief.

Peter Beets groeide op met de klanken van Oscar Peterson - de Canadese pianist die in de tweede helft van de vorige eeuw garant stond voor kwalitatief hoogstaande swing ........... Zijn concerten in Nederland waren altijd uitverkocht en zijn lp's lagen op menig draaitafel. Peter Beets maakte een portret van deze bijzondere pianist, die ook prachtige composities schreef. Met Portrait of Peterson, waarin Peter Beets op voortreffelijke wijze laat horen wie hem inspireerde, hoopt hij een herwaardering te bewerkstelligen voor deze muziek .... die door de media in de ban gedaan lijkt .....

 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Northsea Jazzfestival: Een weerzien met oude legenden

 EEN UNIEK FESTIVAL: Voor elk wat wils 
Vrijdag 6 juli 2012: De Jazzhistorie herleeft
Hans Koert

North Sea Jazz: Festival of Legends (English) | Northsea Jazzfestival: Een weerzien met oude legenden (Nederlands)


Het North Sea Jazz Festival in Rotterdam werd dit jaar voor de 100.000 keer georganiseerd, als we de speaker in de Hudsonzaal mogen geloven, in werkelijkheid bestaat het festival "nog maar" 37 jaar. Het is zonder twijfel één van de grootste muziekfestivals ter wereld dat jaarlijks tienduizenden bezoekers van over de hele wereld trekt. Drie dagen muziek - acht uur per dag - grote namen - tientallen podia met kokende concerten -  zo'n 45 per avond waaruit gekozen moet worden - elke dag opnieuw.

Het publiek in de Hudson - Ahoy (Rotterdam) ( Vrijdag 6 juli 2012) (foto: Hans Koert) 

Hoewel het festival nog steeds het woord Jazz prominent in zijn titel heeft, zijn er ook heel wat meer muziekstijlen vertegenwoordigd, zoals blues, funk, brass, modern creative, singer songwriters, soul, world music en hiphop - je vindt het er allemaal. De klassieke jazzmuziek, en dan doel ik vandaag op de jazzmuziek van na de Tweede Wereldoorlog, vind je er nog steeds, maar de grote namen van twintig jaar geleden, toen Dizzy Gillespie, Michael Brecker, Don Cherry en Gerry Mulligan op het festival aantraden is voorbij ...... they left town, zoals iemand me met Amerikaans gevoel voor humor hun heengaan omschreef. Toch is er voor de gemiddelde jazzfan nog heel veel te beleven: Vandaag een terugblik op mijn festivaldag: Vrijdag 6 juli 2012. 

 De Flat Earth Society met Ernst Reijseger. v.l.n.r.: Ernst Reijseger - Kristof Roseeuw -Bruno Vansina - nn (3x) ( Hudsonl - Ahoy) (Rotterdam) (foto: Hans Koert)

Op vrijdag 6 juli startte voor ons de avond in de Hudson bij een concert van de Belgische Flat Earth Society, met de bekende Nederlandse cellist Ernst Reijseger. De muziek van de Flat Earth Society is niet in één woord te omschrijven - het is een mix van free jazz, world music, filmmuziek en vrije improvisatie. Het eerste heftige nummer selecteerde meteen het aanwezige publiek, dat afgekomen was op dit concert. De band speelt op een wijze die me deed denken aan de muziek zoals die in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw ontwikkeld werd door orkesten als de Instant Composers Pool of het Willem Breuker Kollektief - de laatste groep onlangs opgeheven, wegens het heengaan van haar leider en naamgever, Willem Breuker: Deze muziek werd door Kevin Whitehead een paar jaar gelrden in een boektitel omschreven als New Dutch Swing ( Jazz + Classical Music + Absurdism) - Piep Knars Knormuziek noemden de sceptici het. Ernst Reijseger is een genie op zijn cello, die hij op honderden manieren kan bespelen en onder zijn handen  tot de meest vreemde klanken verwordt. Wist je dat je een cello ook als gitaar kunt bespelen? Dat zie ik de gemiddelde bassist nog niet na doen. Het concert bezorgde het publiek een aantal prachtige momenten vol haast esoterische muziek, filmmuziek bij wijlen, die het tot een mooi begin van een lange festivalavond maakte ..........

 McCoy Tyner ( Hudson - Ahoy) (Rotterdam) ( foto: Hans Koert)

Het tweede concert, eveneens in de Hudson, was gereserveerd voor jazzicoon McCoy Tyner, 73 jaar oud, die zijn kwartet had meegebracht met daarin, voor mij, twee oudgedienden uit het Roy Hargrove Quintet, Gerald Cannon en Montez Coleman. Hij had Ravi Coltrane als speciale gast meegebracht, de zoon van zijn vroegere werkgever, zoals het plastisch omschreven weer. Hij heeft zijn vader, de grote John Coltrane, echter niet lang gekend - hij overleed toen Ravi nog maar twee jaar oud was.  Het was indrukwekkend McCoy Tyner te horen spelen, deze legendarische jazzpianist, die al eind jaren vijftig mocht spelen in groepen als het Benny Golson-Art Farmer Jazztet en het John Coltrane Quartet ........  Vijftig jaar jazzgeschiedenis vlak voor je neus  - waar vind je dat?

Ravi Coltrane  v.l.n.r.: Gerald Cannon - Ravi Coltrane - Montez Coleman ( Hudson - Ahoy) (Rotterdam) ( foto: Hans Koert)

Het is verleidelijk, en haast niet te voorkomen, om de muziek van Ravi Coltrane, de derde zoon van John en Alice Coltrane, die in de voetsporen van zijn vader stapte door eveneens tenorsax te gaan spelen, te vergelijken met het geluid van zijn vader - en dat moet je dus niet doen. Ravi heeft gewoon zijn eigen geluid ..... maar zal zijn hele leven vergeleken blijven worden met het geluid van zijn vader. Toch vond ik het indrukwekkend om McCoy samen met Ravi één van die klassiekers van eind jaren zestig, Naima geloof ik, te horen spelen - een nummer dat eind jaren zestig op het repertoire van het John Coltrane Quartet stond - een soort re-enactment van een optreden van vijftig jaar geleden ..... 

Rita Reys en het Trio Peter Beets ( v.l.n.r.: Joost Patocka - Ruud Jacobs - Rita Reys - Peter Beets) ( Madeira - Ahoy) ( Rotterdam) ( foto: Hans Koert)

Het derde concert vond plaats in de Madeira waar de 87 jaar jonge Rita Reys, Europees First Lady of Jazz, optrad, de Nederlandse jazzdiva, die haar sporen al ruimschoots in de jazzgeschiedebnis verdiend heeft. Ze beleefde haar successen vooral in de jaren vijftig en zestig met het Wessel Ilcken Trio en na het overlijden van haar eerste echtgenoot, slagwerker Wessel Ilcken, met het Trio van Pim Jacobs. Dat trio, dat veel generatiegenoten, aanwezig in de zaal, aangezet heeft tot een (gezonde) levenslange verslaving aan de jazz, bestond toentertijd uit Pim en Ruud Jacobs ( op piano en bas) en Wim Overgauw op gitaar. Nu, vijftig jaar later is Ruud Jacobs er nog steeds bij in het Trio van Peter(son) Beets, die bij tijd en wijlen Rita, a young girl in a slightly older body, zoals de gastvrouw van de avond het omschreef, plaagde met te snelle tempi op een veel te heet podium ( Rita had zichtbar last van de warme lampen). Wie doet het haar na? Ze stond er, ondanks haar leeftijd, met de uitstraling van een jonge meid, alle geruchten over een komend stoppen de wereld uit te helpen. Haar begeleidingsgroep bestond uit Peter Beets, net terug uit de VS, achter de vleugel, Ruud Jacobs op bas en Joost Patocka op slagwerk. Heerlijk swingende luisterjazz .....  gepresenteerd door een nog steeds mateloos populaire Rita Reys - onze eigen jazzdiva.

 Het Ron Carter Golden Striker Trio ( v.l.n.r.: Donald Vega - Ron Carter - Russell Malone) ( Madeira - Ahoy)(Rotterdam) ( foto: Hans Koert)

Het slotconcert vond eveneens plaats in de Madeira: Ron Carter's Golden Striker Trio. Hij werd, eerder die avond, geïnterviewd door zijn biograaf en redacteur van Downbeat Dan Quelette in het NRC Jazz Café over zijn laatste album waarin Ron Carter speelt met zijn eigen  big band. Ondanks het feit dat Ron op zo'n 2500 (!) platen meespeelt, had hij nog nooit een eigen big band geleid - dat is nu rechtgetrokken en we hoorden een paar schitterende geluidsfragmenten van deze cd van de Ron Carter Great Big Band ..... Ron Carter trad met zijn Golden Striker Trio, bestaande uit de in Nicaragua geboren Amerikaanse pianist Donald Vega en gitarist Russell Malone op tijdens een lange set in de Madeira.

 Ron Carter en Russell Malone in opperste concentratie ( foto: Hans Koert)

Ron Carter, na de dood van Ray Brown the leading double bass player of the world, een levende legende, die speelde bij Miles Davis, Eric Dolphy, Cannonball Adderley, Herbie Hancock, Bobby Timmons en Randy Weston, om een paar grote namen te noemen, begon zijn optreden met het door het Modern Jazz Quartet bekend geworden nummer uit de jaren vijftig, de John Lewis compositie, The Golden Striker. Tijdens één van de laatste nummers tijdens zijn optreden, liet Ron zijn bas klinken in een twintig minuten durende solo op zijn fraaie instrument, vol licks en loopjes, als de meester tijdens een master class, die genoot van de aandacht van de zaal - een schitterende afsluiter van een lange Northsea-avond vol legenden uit de jazzgeschiedenis - voor mij waarde the spirit of the past rond!

 McCoy Tyner Trio + Ravi Coltrane ( v.l.n.r.: McCoy Tyner - Gerald Cannon - Montez Coleman en Ravi Coltane) ( foto: Hans Koert)

 Een (willekeurig) verslag van een festivaldag - waarin concerten van tientallen andere grote jazzmusici niet bezocht konden worden - Northsea bezoeken is keuze moeten maken - Geen Lee Konitz, Joshua Redman, Joe Lovano, John Scofield, Dave Douglas, Brian Blade, Joey Baron of James Carter, om de optredens in de grote Maas- en Nijlhal maar te vergeten. Een jaar lang om weer uit te kijken naar de 38ste editie van het Northsea Jazzfestival.
      
De fotos bij deze blog zijn gemaakt met mijn mobiele telefoon en dus van mindere kwaliteit - mijn excuses hiervoor. De festivalorganisatie staat gewone bezoekers niet toe hun digitale spiegelreflexcamera mee naar binnen te nemen .......  Nu staat de eerste drie nummers de ruimte vol met beroepsfotografen en ..... tientallen bezoekers met digitale telefoons, die van dichtbij hun plaatjes willen schieten - volgens mij schiet het festival met deze maatregel zijn doel voorbij.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Facebook group: Keep (it) Swinging ( log in)

Het Northsea Jazzfestival hort tot de top van de muziekfestivals van de wereld. Hoewel de naam suggereert dat er louter jazz gespeeld wordt, is dit al lang niet meer het geval - op het festival komen muziekstijlen van Funk, Hip Hop en Fusion tot World Music, Jazz en Modern Creative aan bod, maar ook de (gemiddelde) jazz fan kan er zijn hart nog ophalen .... Vrijdagavond, de eerste dag van het festival, werd een dsag van de jazzlegenden - het verleden herleeft .......  
Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions