Francien van Tuinen - Cool Voice

Celebrating Rita Reys
A gorgeous voice - her singing is crystal-clear, always perfect in tune ..... (Rita Reys)
Hans Koert

Voor mij was het optreden van Francien van Tuinen in Porgy en Bess (Terneuzen) op 17 november 2013, samen met Wouter Hamel, niet de allereerste kennismaking met haar "cool voice" ….. wel om haar live te horen zingen, maar haar stem kende ik al vanaf de cd Daytrippers, met de opvallende hoes vol Playmobilpoppetjes, want die had ik al een poosje in mijn verzameling – de cd - één van de weinige vocal albums, die regelmatig "mijn draaitafel" bereikt ……. 

Francien van Tuinen ( foto: Hans Koert)

Eerlijk is eerlijk – ik ben meer van blazers en hard-bop ritmen dan van omhoog gevallen popzangeressen, die ook wel eens een jazzplaat willen maken ……. Kijk …. En dan moet je van goede huize komen om als cd bij mij zelfs maar het plastic doosje te mogen verlaten. Zo wel Francien van Tuinen .... en nog een paar, waaronder grote namen als Catherine Russell, Denise Jannah en Fay Claassen. Wat ik hoorde in Daytrippers, kreeg ik driedubbel terug tijdens het optreden in Porgy en Bess,  …. Hier staat  een jazzzangeres, met een geweldige timing en een stem, die herinneringen oproept aan Europe’s First Lady of Jazz: Rita Reys …. 

Francien van Tuinen: Cool Voice (Celebrating Rita Reys) ( FNCJ-5547)

De cd Cool Voice, die Francien van Tuinen een paar jaar geleden opnam, is een schitterend eerbetoon geworden aan de inmiddels overleden jazzdiva …..Toen ze nog studeerde aan het Conservatorium van Groningen werd haar stem al vaak vergeleken met die van de jonge Rita Reys,  .. Ik draag Rita al lang met me mee, vertelde ze Angelique van Os, Ik vond alleen dat ik nog niet eerder klaar was om deze standards te vertolken. Daarvoor moest ik eerst dan andere traject goed doorlopen en zoeken naar mijn eigen aanpak en stem. (bron: Jazzism mrt 2011)

Joost Patocka - Rita Reys - Francien van Tuinen ( foto: Angelique van Os)

Voor het album selecteerde Francien van Tuinen samen met partner Joost Patocka, die de laatste jaren voor Rita's overlijden in juli 2013, samen met Peter Beets en Ruud Jacobs met Rita optrad, een tiental standards, die Rita in de loop van haar carrière opnam ……. 

Rita Reys +
Peter Beets Trio (foto: Hans Koert)

Zo kun je op de plaat Cool Voice Francien’s interpretatie vinden van twee titels, die Rita in haar vroegste opnamen vastlegde …. Lullaby of Rhythm en Exactly Like You, beide opgenomen in Stockholm; de eerste met het Lars Gullin Gullin Kvartett ( maart 1953) en de tweede een half jaar later tijdens haar tweede bezoek aan Zweden met het Ove Lind Sextett. Het waren Rita’s eerste opnamen, die doordrongen tot de internationale jazzscene, die haar bij Zweedse critici de titel … the best jazz singer in Europe opleverde  ….  

Rita Reys (foto: Hans Koert)

Als je beide opnamen beluistert en naast elkaar legt, dan ontdek je dat er geen sprake is van kopiëren …… al ademt de stem van Francien en de begeleiding, een klankkleur die herinnert aan de hoogtijdagen van Rita tijdens de jaren vijftig, waarbij ze met haar toenmalige echtgenoot Wessel Ilcken poll na poll won. 

Francien weet zich omringt door Jesse van Ruller op gitaar, waar ze ruim tien jaar geleden al  de single A Perfect Blue Day en het album Muzyka maakte; Harmen Fraanje aan de piano, Clemens van der Feen op bas en Joost Patocka op slagwerk. 

Jesse van Ruller ( foto: Hans Koert)

Ik geniet het meest van die nummers, die Francien selecteerde met een zelfde bezetting en die niet vaak meer gehoord worden, zoals Rita’s uitvoering van That’s All, dat ze in augustus 1990 opnam met een kwartet bestaande uit Pim Jacobs, Wim Overgauw, Ruud Jacobs en Peter Ypma …  

Clemens van der Feen
(foto: Hans Koert)

Als ik één van de mooiste nummers van dit album zou moeten aanwijzen dan twijfel ik tussen het fraai gezongen Everything Happens to Me met Jesse van Ruller op gitaar ...... of de ballad Tea For Two, dat Rita in de zomer van 1987 vastlegde met Louis Van Dijk aan de piano; het album waarmee ze terecht een Edison verdienden.  

•  Luister maar eens naar de versie die Francien van Tuinen met haar band drie jaar geleden maakte, tijdens een optreden in De Harmonie in Leeuwarden: Tea For Two.

Francien’s uitvoering is zo’n echte late night ballad geworden met Clemens van der Feen schitterend op bas en Jesse op gitaar …..   Zo’n heerlijk tijdloos nummer … waar je bij weg kunt dromen ….

Ik kreeg een ietwat verbaasde, doch begrijpelijke opmerking over mijn voornemens om een recensie van deze cd te plaatsen .....   die plaat is toch al ruim twee jaar uit of wordt het een special?  Laat ik het op het laatste houden: Een Special ....  Een lans voor goed gezongen of gespeelde jazzmuziek, die tijdloos is ..... en niet, zoals bij veel popmuziek, gehouden is aan een versheids- of houdbaarheidsdatum ...... Overigens lijkt jazz de enige muziekstijl te zijn, die zonder geheimzinnigheid, in alle eerlijkheid, altijd de opnamedata op de hoes vermeldt ... Dat moet je toch durven! 

Joost Patocka - Rita Reys - Francien van Tuinen
( foto: Angelique van Os)

Wie houdt van tijdloze jazz zal deze fraaie,  op 6 en 7 september 2010 in Amsterdam gemaakte ode aan Rita Reys koesteren  Tijdloze muziek .....  muziek zonder houdbaarheidsdatum! 

Dank Angelique voor het mogen gebruiken van de foto's!

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook ( group Keep it Swinging), Twitter ( #keepitswinging) of vraag haar gratis nieuwsbrief

NIEUW: 2eHansJazz

Tijdloze jazz ... Francien van Tuinen's album Cool Voice, met daarop een ode aan Neerlands grootste jazz-zangeres uit de tweede helft van de vorige eeuw, Rita Reys,  is al weer een aantal jaren oud ...... en nog lang niet over de datum .... Muziek zonder houdbaarheidsdatum!  

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

International Jazz Festival Middelburg: Top Jazz verwarmt kil abdijplein

Middelburg's International Jazz Festival 2013: de zondag. 
Tin Men and the Telephone - Benjamin Herman Trio - The Bad Plus en Gregory Porter doen kou vergeten
Hans Koert

Ik had de hint niet begrepen ……  al wekenlang word ik elke ochtend als ik Middelburg binnen reed,  begroet door een vrolijk lachende zwarte Amerikaan met uitgestoken hand, voorzien van een opvallend hoofddeksel  …. Gregory Porter, de Amerikaanse soulzanger, één van de publiektrekkers van het International Jazz Festival van Middelburg tijdens de Pinksterdagen van 2013.

Het optreden van Tin Men and the Telephone (foto: Hans Koert)

Is it December or February? De zwaargebouwde Amerikaan, die naast me zit, gekleed in een dik gewatteerd jack, weggedoken in zijn capuchon heeft zich bewogen …………. Next week we hope to celebrate Christmas …. leg ik hem uit, aangevend dat ik zijn opmerking begreep, but the music will keep us warm …...  Yeah! Gregory Porter ….. Mike Stern and Bill Evans, Joshua Redman … Isn’t it incredible? Here in Middelburg?  I didn't know that Middelburg had a jazzfestival …. What a line up …. Incredible! De rest van de avond zal hij zich nauwelijk bewegen ... begalve dan de puntjes van zijn sneakers. Het haantje op de Lange Jan  blijft met zijn staartveren consequent naar het noorden wijzen – een nieuwe windvlaag vol polaire lucht doet de man nog dieper in zijn jas wegzakken ….

(foto: Hans Koert)

Zondag 19 mei 2013: Het lommerrijke abdijplein van de  voormalige Norbertijner Onze Lieve Vrouwenabdij loop langzaam vol met mensen …. De twee poorten, die de binnenplaats ontsluiten, kom je niet op zonder groen polsbandje ….. Ik zal ‘m niet te strak doen,  meldt de man aan de kassa – voor als straks de bloeddruk stijgt  …: Een kenner dus. Vier bands zijn vandaag op het hoofdpodium geprogrammeerd, namelijk  Tin Men and the Telephone, Benjamin Herman met zijn trio, The Bad Plus en als afsluiter, Gregory Porter. Op het andere podium, de finale van de International Jazz Award Zeeland. 

Lucas Dols ( Tin Men and the Telephone) (foto: Hans Koert)

Tin Men and the Telephone: Tony Roe piano, Lucas Dols  bas en Boris Petrov slagwerk – drie Amsterdamse musici.  De naam Tin Men & The Telephone heeft te maken met de geluidsfragmenten die de groep gebruikt en één ervan is de telefoon met een soort  ingebouwde sampler. 


The Telephone

 Tijdens het concert wordt er kwistig gebruik van gemaakt …. Een antwoordapparaat laat een Surinaamse mevrouw  over gordijnen aan het woord; er wordt knap geïmproviseerd op het informatienummer van de KPN of … the voicemail of number 06 41 377 258 ….. 

Uren hebben de Tin Men blijkbaar achter hun Apple gezeten  om voetbalwedstrijden te rippen tot een compilatie van rapachtige fragmenten als buitenspel  buitenspel  buiten .. spel . … de bal de bal de bal  de bal de de de bal bal bal …… te jong om te weten dat  ene Van Duin met dit soort bandparodieën heel Nederland in de jaren zestig al veroverde.  Er wordt, zoals ik al zei, knap geïmproviseerd op de geluidsfragmenten, maar de verrassing is er op een gegeven moment af …..   en als er tenslotte een hele kudde koeien het plein op komt, vind ik het tijd worden om even de benen te strekken. 

Ernst Glerum en Benjamin Herman (foto: Hans Koert)

Benjamin Herman, relaxt achterover leunend - Ernst Glerum, de beste bassist van ons land en omstreken op zijn kenmerkend basje (’t Is wel degelijk een bas, verduidelijkte Benjamin nog eens) en Joost Patocka, die er met zijn swingende brushes voor zorgt, dat je wegdroomt naar herinneringen aan regen op je tentdak, maar je door een paar a-ritmische knallen op zijn basdrum, weer plotsklaps laat neerkomen in het heden …    Wat moet ik er van zeggen dat nog niet gezegd is …..

Benjamin Herman ( foto: Hans Koert)

Hun optreden in Porgy en Bess een paar weken geleden ligt nog vers in mijn geheugen. Twee krukken en een stoel op het podium, netjes op een rijtje -helaas zitten de heren daardoor wat verstopt achter de monitors ……  maar als ze hun eerste nummer inzetten, de aloude Cole Porter standard Begin the Beguine, dan kruipen de rillingen over mijn rug …… en dat ‘oenderfleis blijft het hele concert recht overeind ….. en niet van de kou!  Heerlijk relaxte, swingende nummers van Benjamin’s  Arachibutyrophoia en Do The Roach tot Mischa Mengelbergs Rollo II en het heerlijk swingende eerbetoon aan de Zuid-Afrikaanse muzikant Dudu Pukwana: Kwela P Kwana.

Ernst Glerum (foto: Hans Koert)

De keuze van Benjamin en zijn mannen lijkt een gouden, doch niet zo voor de hand liggende greep – even niet te ver vooruit kijken, maar teruggrijpen in die verborgen schat van standards als Doris Day’s Would I Love You, Love You, Love You of Billy Holiday's The End of a Love Affair, muziek die niet voor niets "standards" genoemd worden, maar die je nooit meer hoort op de radio – mag horen lijkt het wel ….. Je kon een speld horen vallen tijdens nummers als Monk’s Reflections of het duizendmaal afgesabbelde, maar o zo fraai uitgevoerde Summertime, dat hier door drie geweldige muzikanten voor het eerst werd gespeeld, zo leek het. …..  Benjamin Herman – Ernst Glerum – Joost Patocka: voor mij tot nu toe het hoogtepunt van dit festival.

Reid Anderson (van The Bad Plus) (foto: Hans Koert)

The Bad Plus – Drie heren: Ethan Iverson aan de vleugel,  Reid Anderson op bas en David King op slagwerk ( Een ijsmuts .. en nog had ik het niet door) – Voor mij één van de verrassingen van de avond …..   Drie Amerikanen, die het traditionele jazz-piano-trio willen ontdoen van zijn oubollige imago …… Ze speelden nauwkeurig gearrangeerde nummers als Wolf Out, Seven Minute Mind, I Want To Feel Good Part One, Reid Anderson’s The People Like You,   The Empire Strikes Backwards en het nummer And Here We Test Our Powers Of Observation.

 

 David King (van The Bad Plus) (foto: Hans Koert)

En ook hier weer die magie, waarbij drie musici een heel plein muisstil krijgen, met een grandioos ingetogen nummer People Like You, .. alleen wat kinderstemmen bereiken het podium ……. Kijk … en dan kan zo’n band voor mij niet meer stuk.  Reid Anderson verraste het publiek met een gezongen commerciële improvisatie  om vooral  hun cd’s te gaan kopen in de rood-witte tent achterop het abdijplein …  Wat jammer dat The Bad Plus en Josua Redman, die op Pinkstermaandag zal optreden, niet op dezelfde dag geprogrammeerd zijn ……  Op eerdere festivals vormden ze een geweldige twee-eenheid, door samen op te treden....

Gregory Porter (foto: Hans Koert)

De afsluiter …. Gregory Porter en dat werd tijd, want behalve mijn buurman zat nu ook het halve abdijplein vol honderden kleumende bezoekers …
Je wordt niet meer warm … hoorde ik iemand zeggen, die toch maar weer een glas rode wijn was wezen halen. Dan zie ik Gregory Porter het plein opkomen, alsof hij zo van de poster is afgestapt. Ik moest meteen denken aan mijn eerste kennismaking met Phil Woods op het North Sea Jazz Festival, jaren geleden ..... ook dat hoedje. In een dunne regenjas, met sjaal en zijn onafscheidelijke muts, vastgeknoopt onder langs zijn zwarte baard, als een kloon van zichzelf … het kwartje valt …..

 Gregory Porter ( foto: Hans Koert)

Morgen toch maar weer mijn winterjas van’t zolder halen ……. Gregory Porter – publiekstrekker – het plein loopt langzaam vol – de gemiddelde leeftijd schiet omlaag en de ruimte voor het podium, drie optredens lang streng leeggehouden, loopt vol.

Yosuke Sato, tijdens de soundcheck: met handschoenen, dikke jas en pet ( Hij had het begrepen) (foto: Hans Koert)

 Een strakke, gestroomlijnde band: Yosuke Sato op altsax, Chip Crawford aan de piano, Aaron James op bas en Emmanuel Harrold op slagwerk. De grote zanger, Gregory Porter, Mr. Soul Man, voor op het podium, bijna in zijn publiek, weet met gemak het publiek voor zijn neus te bespelen. De kleine Japanse saxofonist Yosuke Sato,  vooraan op het podium,  steelt de show en het publiek geniet – tijd voor mij om er stiekum tussen uit te knijpen …….. om de warme auto en het dito bed op te zoeken.

Terugblik op maandag: Smile When the Raindrops Fall

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook en/of vraag de gratis nieuwsbrief.

 

De tweede dag van het International jazz Festival van Middelburg: Diep weggedoken in dikke jassen liet het publiek zich  op de hoofdpodia verrassen door vier optredens: Tin Men and the Telephone, Benjamin herman Trio, The Bad Plus en Gregory Porter, soulzanger en publiekstrekker. Op de andere  podia streden diverse bands om de International Jazz Award Zeeland.  Een verslag van een kille avond vol warme, swingende klanken.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Benjamin Herman Trio in Porgy en Bess

 Eén stoel en twee krukken - hier willen we oud mee worden
Benjamin Herman - Ernst Glerum - Joost Patocka: Relaxt swingende, intieme kamermuziek in de goeie zin van het woord.
Hans Koert

Benjamin Herman – wat valt er nog over hem te vertellen, dat nog niet gezegd is? Al vele malen is hij in allerlei gedaanten in Porgy en Bess opgedoken ….   Zijn tomeloze energie, zijn maatpakken, zijn talloze muzikale uitstapjes en experimenten, zijn verrassende optredens, van New Cool Collective en optredens met jazzlegenden van lang geleden tot kleine bezettingen of grote  symfonieorkesten ....  grenzen opzoekende muziek ………. Het verwende jazzpubliek van Porgy en Bess in Terneuzen heeft het allemaal al eens van hem langs horen komen, maar toch verraste hij zondagmiddag 21 april 2013 opnieuw met het intieme programma Cafe Solo …… met Ernst Glerum op bas(je) en Joost Patocka op slagwerk.

 Joost Patocka - Ernst Glerum - Benjamin Herman (foto: Hans Koert)

Op het podium twee krukken en een stoel …… als een opstelling die vermoedt dat er hier straks een eenakter opgevoerd gaat worden voor drie bejaarde heren - bingo en een loterij in de pauze. Al meteen bij het eerste nummer wordt de toon van het concert gezet met de standard Begin the Beguine  van Cole Porter– omfloerste relaxte, swingende jazz met veel valse lucht …. Benjamin ontspannen achterover zittend op zijn stoel, benen over elkaar …….  Heerlijk intieme muziek, om ook wat bij onderuit te gaan zitten ….. jazz, zoals je niet vaak meer hoort ….. een blik standards opentrekken, toastje erbij, kaarsje, glaasje wijn en gewoon heerlijk, haast pretentieloos spelen ………  Hier willen we oud mee worden …. verzucht Benjamin.  Van mij mogen ze!

 Benjamin Herman (foto: Hans Koert)

In 1996 debuteerde Benjamin met het fraaie album Café Alto, waarin hij met drie verschillende ritmesecties een zestal (+ één bonus track) standards vastlegde. Nu, zeventien jaar later, heeft Benjamin opnieuw een trio album opgenomen, waarbij hij een greep doet uit de uitgebreide verzameling van jazz standards: Café Solo. Zoals ze op het podium zitten is ook de cd ontstaan …… gewoon gaan zitten en spelen ..... swingend - relaxt - veel valse lucht - schmierend af en toe - geen vernieuwende jazz - geen landmark recording in de All Music Guide ….. of juist wel …….. de tijd zal het leren.

 Benjamin Herman (foto: Hans Koert)

Standards worden door jonge musici vaak als saaie, afgesabbelde nummers gezien, thema's die hun beste tijd gehad hebben - gedateerd -  al lang door anderen uitgemolken  …… en daarom lijkt het alsof je niet meetelt op het jazzpodium als je niet louter eigen composities speelt, terwijl een standard in feite de basis moet zijn voor alle jazz - voor het niet-gearrangeerd improviseren.  

(foto: Hans Koert)

Benjamin greep met zijn trio alleen maar naar composities van anderen ( alleen het nummer Do the Roach, een eigen compositie, was de bekende uitzondering, die de regel ….), naar standards,  nummers uit het American Songbook, zoals End Of A Love Affair, dat Billie Holiday met het Ray Ellis orkest in 1958 onvergetelijk maakte of de Monk compositie Reflections.  Tijdens de twee sets beperkte Benjamin zich niet tot het repertoire van de cd alleen, maar werden er ook een aantal Misha Mengelberg klassiekers opnieuw vertolkt, die hij op eerdere cd’s uitbracht, zoals het pindakaasallergie-nummer ( een fobie, waarbij de pindakaas voor altijd aan je gehemelte blijft plakken) Arachibutyrophobia (van het album The Itch) en Hypochristmastreefuzz en De Sprong O Romantiek Der Hazen van het gelijknamige album uit 2008, waarop Ruben Hein de tekst mocht zingen ..... Ik kan hem hier lekker lang mee plagen ...... verkneukelde Benjamin zich, doelend op Hein's meezingen op het verguisde en inmiddels teruggetrokken koningslied .... het laatste hoogstandje uit het Hollands poldermodel .... samen (!) een lied maken .....  Wie had gehoopt in Porgy en Bess gevrijwaard te worden van de waan van de dag, kwam .......

 Ernst Glerum ( foto: Hans Koert)

Ernst Glerum, die als twee-jarige al aan de hand van zijn (Zeeuwse) oma (.... van d’ aore kant)  Porgy en Bess had  - hàd - kunnen bezoeken ( die mogelijkheid verraste hem zichtbaar; Porgy en Bess bestond namelijk afgelopen weekend 56-jaar op dezelfde dag dat Ernst er ook weer een streepje mocht turven), behoort tot de topbassisten van ons land. 

(foto: Hans Koert)

Ernst Glerum werd in 2009 onderscheiden met de Boy Edgar prijs omdat hij … op een bijzondere wijze alle deugden van de improviserende jazzmuzikant in zichzelf vertegenwoordigde.  Ik ken Ernst vanuit café De Klepel in Amsterdam, vertrouwde Benjamin, Herman Te Loo in 2009 toe …..  Hij speelt technisch geweldig bas, maar uiteindelijk doet dat er niet veel meer toe – Het gaat om het totaalpakket en bij Ernst houdt dat in dat het nooit saai wordt.  Ernst is, zoals  Benjamin het omschrijft, niet recht in de leer …………. Dat heeft mij destijds de ogen geopend. Ernst begeleidt net zo gemakkelijk en enthousiast een oude bebop standard als een totaal geïmproviseerd stuk. 

(foto: Hans Koert)

Ernst Glerum speelde al begin jaren zeventig in Deventer in dixielandorkestjes, om via het Deventer Jeugdorkest en later op het conservatorium in groepen als het ASKO- en het Ricciotti Ensemble  op plaat te debuteren met  J.C. Tans and Rockets. Eén van de eerste keren dat hij in Zeeland speelde moet begin jaren tachtig geweest zijn,  toen hij meespeelde in de achtmansformatie van Bert Koppelaar, tijdens een nieuwjaarsconcert (1983) van Jeugd en Muziek in Brittania op de boulevard van Vlissingen; een groep waarin ook bekende namen als Han Bennink, Sean Bergin, Guus Janssen, Dirk-Jan Toorop en Wolter Wierbos meespeelden. Ernst speelde verder vaak in Zeeland met het ICP-orkest; met de onlangs overleden Sean Bergin; was deel van het Bennink-Borstlap-Glerum Trio en de groep Anderson-Bennink-Möbus-Glerum-Van Kemenade,  waarmee hij vorig jaar in Middelburg optrad.  Met Benjamin Herman trad hij o.a. eerder op in Porgy en Bess  in 2007 rond Benjamin’s  VPRO / Boy Edgar Award tour.

 Joost Patocka (foto: Hans Koert)

Joost Patocka, excellent slagwerker, verstopt voor het publiek achter zijn, letterlijk, wel erg hoog bevestigde high-hat,  speelde het afgelopen jaar regelmatig in het trio (met Peter Beets en Ruud Jacobs), dat jazzdiva Rita Reys begeleidt. Rita, die momenteel herstelt van een heupoperatie, gaat komende zomer weer optreden. Joost trad met haar eerder op in Porgy en Bess tijdens een dubbelconcert met Rita Reys en Piet Noordijk (oktober 2005). Joost begon zijn carrière bij de Beets Brothers; speelde naast Cees Slinger op het North Sea Jazz Festival (1995) en begeleidde, samen met Rob van Bavel, Stefan Lievestro en Marius Beets de Amerikaanse zangeres Jeanie Bryson (dochter van Dizzy Gillespie) tijdens Jazz by the Sea in Domburg (september 1995). De komende tijd heeft hij het druk met optredens met Benjamin Herman.  

Ernst Glerum en Benjamin Herman ( foto: Hans Koert) 

De tweede set werd geopend met het nummer Would I Love You, dat Doris Day in 1951 met het orkest van Harry James in een Columbiagroef vastlegde, gevolgd door de Misha Mengelberg compositie Rollo II, dat Benjamin Herman eerder vastlegde tijdens een optreden op de Jazz Marathon in Groningen, 17 oktober 1998.
 

Benjamin Herman (foto: Hans Koert)

 

Met Summertime, Moeder der Verzoekjes, bracht Benjamin, zonder dat ‘tie besefte, postuum eer aan Frank Koulen, alias de Neger, die Porgy en Bess 56 jaar geleden startte als tearoom in de Noordstraat van Terneuzen - zijn lijflied. Eén van de hoogtepunten werd m.i. de vertolking van het nummer Kwela P Kwana, een Misha Mengelberg ode aan de twaalf en een half jaar geleden overleden Zuid-Afrikaanse saxofonist  Dudu Pukwana  ……  een heerlijke kwela. Met een compositie van Monk  en een toegift  Arm Wiel (over een .. thuiskomertje)( Wat is dat? hoorde ik een paar "jongeren" fluisteren? Thuis toch maar even googelen) van (alweer) Misha Mengelberg, sloot Benjamin weer een schitterend jazzseizoen Porgy en Bess af, na eerst nog eens iedereen te hebben opgeroepen vooral te  blijven komen …… We hebben jullie nodig! Dank je wel voor’t komen!

 

Zeeuws polderen: Scheldejazz en Int. Jazzfestival Middelburg samen op de foto (foto: Hans Koert)

 

Hoewel het jazzseizoen voor Porgy en Bess feitelijk afgesloten is, valt er de komende maand nog veel te genieten in Porgy en Bess o.a. tijdens het Scheldejazzfestival met o.a. Willie Jones III en Ronny Cuber …… Maar eerst zien we elkaar weer op het Jazzfestival Middelburg op het abdijplein!

 

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Volg de Keep (it) Swingingblog via Facebook en/of vraag de gratis nieuwsbrief

 

Benjamin Herman: zijn tomeloze energie, zijn maatpakken, zijn talloze muzikale uitstapjes en experimenten, zijn verrassende optredens, zijn vernieuwende, grenzen opzoekende muziek ……… Het publiek van Porgy en Bess (Terneuzen) kreeg op 21 april 2013 weer een andere, onverwachte kant van Benjamin Herman te zien. Zijn trio ( met Ernst Glerum en Joost Patocka) bracht relaxte intieme swing, kamermuziek in de goed zin van het woord; Twee krukken en een stoel .... Hier willen we oud mee worden! 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

North Sea Jazz: Festival of legends

 A FESTIVAL THAT SUITS ALL TASTES 
Friday 6th of July 2012: The night of the Jazz legends
Hans Koert

North Sea Jazz: Festival of Legends (English) | Northsea Jazzfestival: Een weerzien met oude legenden (Nederlands)


The North Sea Jazz Festival in Rotterdam, scheduled for the 100,000th time, the host of the Hudson hall in the Ahoy building in Rotterdam, stretched the truth, must be one of the largest jazz festival of the world with ten thousands of visitors each year. Three days, with more then eight hours of music each day - new music - old music - great names - young promising musicians - dozen stages with boiling concerts and almost 45 concerts to select each day .......

The audience in the Hudson Hall - Ahoy (Rotterdam) ( Friday the 6th of July, 2012) (photo courtesy: Hans Koert) 

Although the festival is still labeled as a Jazz festival a lot of other music styles are scheduled: from blues, funk, brass, modern creative, singer songwriters, soul, world music up to hiphop - it's all there. The classic jazz styles. the music which developed in the post-war years, is still scheduled, but not as much as twenty years ago, when great names like Dizzy Gillespie, a young Michael Brecker, Don Cherry and Gerry Mulligan joined the festival - they are all gone now. But each jazz fan will find enough concerts that will surprise and fascinate him or her. This is my selection for the first festival day: Friday the 6th of July, 2012  ......

 The Flat Earth Society with Ernst Reijseger. f.l.t.r.: Ernst Reijseger - Kristof Roseeuw -Bruno Vansina - nn (3x) ( Hudson hall - Ahoy) (Rotterdam) (photo courtesy: Hans Koert)

Our first festival day started in the Hudson hall with a concert by the Belgian Flat Earth Society, featuring the famous Dutch violoncello player Ernst Reijseger. The music played by the Flat Earth Society is a mix of free jazz, world music, film music, humor and free improvisations - a musical style hard to label, developed in the 1970s and 1980s by Dutch bands like the Instant Composers Pool or the Willem Breuker Kollektief - the latter now part of history after the death of its leader, Willem Breuker.  The Flat Earth Society is a great representative for this music, which surprises the audience. Ernst Reijseger is a genius on his instrument, the violoncello, which he can sound in hunderd different ways, even played a guitar - a great opener for this first festival day.

 McCoy Tyner ( Hudson hall - Ahoy) (Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert)

The second concert, in the Hudson too, was reserved for McCoy Tyner, 73 years old, who brought his quartet featuring Ravi Coltrane, introduced as the son of his former employer John Coltrane and young lions Gerald Cannon and Montez Coleman in the rhythm section. It was great to hear this legend, who played since the late 1950s in bands like the Benny Golson-Art Farmer Jazztet and the John Coltrane Quartet to perform for a live audience ........ more then 50 years of jazz history in front of you.

Ravi Coltrane  f.l.t.r.: Gerald Cannon - Ravi Coltrane - Montez Coleman ( Hudson hall - Ahoy) (Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert)

It was great to listen to Ravi Coltrane, the third son of the legendary John and Alice Coltrane, who lost his father at the age of two, but took his instrument, the tenor saxophone, to follow in his father's footsteps. It was a surprise to listen to McCoy and Ravi's version of Naima, if my memory serves me well ......, a well known tune played by John Coltrane and McCoy Tyner in numerous live sessions early 1960s.  

Rita Reys and the Trio Peter Beets ( f.l.t.r.: Joost Patocka - Ruud Jacobs - Rita Reys - Peter Beets) ( Madeira - Ahoy) ( Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert)

The third concert was scheduled in the Madeira with 87 years young Rita Reys, European First Lady of Jazz, who has won their spurs in jazz since the 1950s, when she was the leading Dutch jazz vocalist in the European jazz scene, and recorded with the Wessel Ilcken Combo of her late husband drummer Wessel Ilcken and since the late `959 with the Pim Jacobs Trio, featuring Pim and Ruud Jacobs and Wim Overgauw at the guitar. 
Now, more then 50 years later, she still sings, a young girl in a slightly older body, as the host of the evening labeled her, with Ruud Jacobs on the base and the Dutch Oscar Peterson Peter Beets at the piano ...... and Joost Patocka on drums. A great concert by the still widely popular vocal legend Rita Reys.The third concert was scheduled in the Madeira with 87 years young Rita Reys, European First Lady of Jazz, who has won her spurs in jazz since the 1950s, when she was the leading Dutch jazz vocalist in the European jazz scene, and recorded with the Wessel Ilcken Combo founded by her late husband drummer Wessel Ilcken and since the late 1950s with the Trio Pim Jacobs, featuring Pim and Ruud Jacobs and Wim Overgauw at the guitar.  Now, more then 50 years later, she still sings, a young girl in a slightly older body, as the host of the hall labeled her, with Ruud Jacobs on the double bass and the Dutch Oscar Peter(son) Beets at the piano ...... and Joost Patocka on drums. A great concert by the still widely popular vocal legend Rita Reys.

 The Ron Carter Golden Striker Trio ( f.l.t.r.: Donald Vega - Ron Carter - Russell Malone) ( Madeira - Ahoy)(Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert)

The final concert was also scheduled in the Madeira: Ron Carter's Golden Striker Trio. He was interviewed by his biographer and Downbeat editor Dan Quelette in the NRC Jazz Café earlier that evening about his latest album with his Ron Carter's Great Big Band ..... Although Ron played the double bass at more then 2,500 album, he never recorded his own big band record. Ron Carter finished the evening with a concert by his Golden Striker Trio featuring  the Nicaraguan-born American jazz pianist Donald Vega and guitarist Russell Malone.

 Ron Carter and Russell Malone in deep concentration ( photo courtesy: Hans Koert)

Ron Carter, now the leading double bass player of the jazz scene in the world, a living legend, who played with Miles Davis, Eric Dolphy, Cannonball Adderley, Herbie Hancock, Bobby Timmons and Randy Weston, to list some of the names in jazz history, is, among all those other giants I heard this Friday in Rotterdam - from McCoy Tyner up to Rita Reys, the personification, the link to the past - the period in which the modern jazz, the 1950s and 1960s, was created ....... It brings me the spirit of the past!

 McCoy Tyner Trio + Ravi Coltrane ( f.l.t.r.: McCoy Tyner - Gerald Cannon - Montez Coleman and Ravi Coltane) ( photo courtesy: Hans Koert)

A great final concert of an impressive first festival day with only great legends in jazz. I didn't hear that night Lee Konitz, Joshua Redman, Joe Lovano, John Scofield, Dave Douglas, Brian Blade, Joey Baron and James Carter, to list a selection of other great jazz men in the house, but visiting North Sea Jazz Festival, the largest indoor Jazz Festival of the world,  learns that you have to make your own selections - a rather impracticable task.    
  
The photos in this blog are made with my cell-phone and low-fi, due to the fact that semi-professional camera's are not allowed to bring into the festival without a written press accreditation.


Hans Koert
keepswinging@live.nl
Facebook group: Keep (it) Swinging ( log in)

The North Sea Jazz Festival belongs to the top music festivals of the world. Although the name suggests, Jazz is no longer the main music style that can be heard - the festival schedules dozens of music styles, from Funk, Hip Hop and Fusion to World Music, Jazz and Modern Creative, but the more (common) jazz fan, will find dozens of concerts that can fascinate and surprise him. For me, the first day of the 2012 edition was the night of the jazz legends ......
Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions