Eric Vloeimans' Oliver Cinema

Het gaat om goede ideeën en kwaliteit die door de juiste mensen wordt samengebracht. Dan gebeuren er altijd spannende dingen.(citaat Eric Vloeimans) (Jazzism okt-nov 2013)
Trompet, accordeon en cello: vooroordelen aan diggelen
Hans Koert

• Muziek moet voor mij transparant zijn – je moet het kunnen voelen – vastpakken -  Je moet elk instrument glashelder kunnen plaatsen – harmonisch in balans  …  Als ik Eric Vloeimans’ Oliver’s Cinema opzet en het eerste nummer mijn kamer binnen kabbelt, dan hoor ik mezelf zeggen … dit bedoel ik.

Accordeon – cello - trompet: Een schijnbaar willekeurig rijtje muziekinstrumenten in alfabetische volgorde, die in de muziekgeschiedenis zelden op dezelfde pagina te vinden waren ..... laat staan samen te horen …… en dan zal het wel niet boeiend zijn ….. trompet en accordeon en ook nog een cello? Hoe verzin je’t. Zeker weer zo'n kunstmatig experiment? Een combinatie van instrumenten die menig jazzliefhebber zijn voorhoofd doet fronsen.

Oliver's Cinema: v.l.n.r.: Tuur Florizoone - Eric Vloeimans - Jörg Brinkmann ( foto: Maarten Corbijn)

Eric Vloeimans verwoordt het wantrouwen dat veel van zijn luisteraars zullen hebben als ze ontdekken dat hij een samenwerking aangegaan is met Tuur Florizoone en Jorg Brinkmann; niet zozeer vanwege de keuze voor deze twee gerespecteerde musici, dan wel door de combinatie van instrumenten die ze bespelen: accordeon en cello. I used to think the accordion was a horrible instrument. An ugly, kitschy sound and a repertoire to match, from commercial tripe and oompah to waltzes for the eldery and circus drollery. In short, music to be given a wide berth.  Dan volgen er wat namen van muzikanten, die in de tweede helft van de twintigste eeuw dat beeld hebben gevormd ……  De cello blijkt een beter image te hebben in de ogen / oren van Eric, als mini bas of maxi-viool, gestreken onnavolgbaar, brutaal en lenig ..... maar partij in zo'n team?    

Eric Vloeimans ( in Kytecrash) ( foto: Hans Koert)

Maar wie verder durft te kijken, durft te luisteren, met big, wide open ears, en bijvoorbeeld ooit live bandoneon-speler Rony Verbiest, helaas onbekend boven de Westerschelde, de muziek van Dave Brubeck heeft horen vertolken, of Ernst Reyseger's onnavolgbare spel op cello gehoord heeft, die weet dat vooroordelen er zijn om te .... veroordelen. 

 
Eric Vloeimans' Oliver's Cinema ( Buzz 76111 )  (foto: Maarten Corbijn)

De cd, genoemd naar deze gelegenheidsformatie Oliver’s Cinema, bevat een veertiental nummers, die opvallen door hun sterk wisselende lengte van net een minuut bij Seggiano’s Eve tot Rosemary’s Baby, dat ruim vijf minuten duurt. De naam van de groep, net als de laatste aangehaalde compositie,  suggereert een cd vol filmmuziek ……   Het idee werd geboren tijdens een concert in het openluchttheater van Kersouwe, waar een breed aanbod een gevarieerd publiek trekt. Vloeimans herinnert zich, dat ieder lid van het trio een stapeltje partituren bij zich had, dat, na een korte repetitie van een paar uur, uitmondde in een concert,  …..  that turned out fantastically well. I gained another brother on the spot and a new trio was born right there and then.  Het resultaat mag er zijn .......

Eric Vloeimans ( in Kytecrash) ( foto: Hans Koert)

Of je het nu filmmuziek noemt, of niet; of je het jazz wilt noemen of juist helemaal niet … wat doet het er toe. We willen grip hebben op wat we horen - houvast krijgen door muziek een label op te plakken. Cellist Jörg Brinkmann noemt zelfs het label "Jazz" te beperkt …. Eric vindt, zo vertelt hij in een interview met Angelique van Os dit soort kruisbestuivingen heel belangrijk. Het gaat om goede ideeën en kwaliteit die door de juiste mensen wordt samengebracht. Dan gebeuren er altijd spannende dingen. ( in Jazzism ( okt/nov 2013) 

Eric Vloeimans ( in Kytecrash) ( foto: Hans Koert)

  Eric Vloeimans’ Oliver’s Cinema is een zeer fraaie schijf geworden die bewijst dat goeie muziek niet in hokjes past. Eric Vloeimans: internationaal geroemd jazz trompettist, die de jeugd zocht in Kytecrash, indruk maakte met Boompetit, maar ook niet te beroerd is om als solist te spelen met regionaal bekende amateurorkesten als The New Orpheans  – Tuur Florizoone: accordeonist  die speelde met Philip Catherine, klassiek, folk en Braziliaans, bekroond om zijn filmmuziek ( Aanrijding in Moscou) en Jörg Brinkmann, klassiek geschoold cellist in o.a. het ZAPP String Quartet en de geïmproviseerde muziek met bijv. Michiel Braam.  

• De naam van de groep, overigens, is niets meer dan een beetje husselen met de letters van Eric Vloeimans naam  - een vondst, noemt hij het zelf ….. 

Laten we hopen dat deze samenwerking niet beperkt blijft tot alleen dit mooie album.  Ik laat me graag weer verrassen ....

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Internet,  Facebook  ( Keep it Swinging) of Twitter (#keepitswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief. Vraag ook eens naar de lijst met  "2e-Hans'" platen.

Het maak de leden van het trio niet veel uit welk label er op geplakt wordt .....  Het album Oliver's Cinema, bestaande uit Eric Vloeimans, Tuur Florizoone en Jörg Brinkmann valt op door zijn instrumentatie: trompet, accordeon en cello.  Alle vooroordelen worden met dit fraaie album in drie kwartier om zeep gebracht ..... Een album dat verrast en smaakt naar meer en zal een grote groep muziekliefhebbers fascineren. Mooi!

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Craig Hartley: Books On Tape

An interpretation of my musical and life experiences translated into song ( Craig Hartley)

A present reflection on the temporally distanced past.
Hans Koert

I think this album would easily has fail to notice …….  as the name of the artist at the cover wasn’t familiar with me ….. and the cover image ….. . a dated self-recorded cassette tape from the 1980s suggested homemade stuff ……. but nothing was further from the truth ….  The debut album by Craig Hartley  surprised me.

(photo courtesy: Hans Koert)

Craig Hartley, piano player,  graduated at the well known Manhattan School of Music and studied later with great names in jazz like the great alto saxophonist Jackie McLean, who started the African American music studies program at the Hartt School of Music, which Craig attended.  He performed with jazz musicians like trumpet player Eddie Henderson and saxophonist Jimmy Greene , while playing in Steve Davis’ band at Hartt School of Music.  Froghollow, one of the nine tracks on the album, belongs to my favorites. It is named after the Hartford neighborhood where Steve Davis’ band used to play every week.

This album, Books on Tape Vol. 1 is Craig’s debut album under his own name . It features Craig Hartley himself at the piano, Carlo De Rosa on bass and Henry Cole on drums. Fabio Morgera and vocalist Dida Pelled can be heard as guests on some tracks.

Craig says about the title tune Books On Tape: For many years, I would sneak into Yale University’s practice  rooms and play for hours ….. You can imagine the variety of musicians one would hear: pianists, vocal groups, various classical ensembles, among other talents.  This tune, :  Books on Tape, was inspired by those experiences at Yale University …… (quote: liner notes) 

The album contains nine tracks, all but one, composed by Craig himself. It wants to … represent an interpretation of some of my musical and life experiences, Craig says in the liner notes, translated into song. Dial 411 which opens the selection, was dedicated to his mentor pianist and educator Gary Dial who inspired him to develop his own concepts and musical voice.

Enjoy part of this up-tempo starter, filmed during the actual recording of the album, January 28^th, 2011

K2 was Gary’s favorite coffee shop where he spend many hours as a student working with his friend, transcribing, composing and listening to music.   I like this track, due to its fascinating rhythmical patterns.

The tune Just For Me can be found in a trio version and a version with a quartet, featuring trumpet player Fabio Morgera, who also produced this album.  The Just for Me version with Fabio on trumpet, is my most favorites of the album …. An album I can recommend highly.

Hans koert
editor
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog with Facebook ( group Keep it swinging) or Twitter ( #keepitswinging) or ask its free newsletter.

Craig Hartley was inspired by the music he  heard played by a variety of musicians in the Yale University practice rooms .... Books on Tape vol. 1 is his debut album under his own name. The addition Vol. 1 suggests that this album won't stay a loner. Highly recommended.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Dave Brubeck Quartet - 1958

Bloedwarme cool-jazz ( Recensie Nederlands concert (DeTijd) ( Feb. 1958)
28 februari 1958: Niedersachsenhall - Hannover  
Hans Koert

In navolging van het Nederlands Jazz Archief ( Jazz at the Concertgebouw), het Northsea Jazz Festival en Beeld en Geluid ( Tros Sesjun)  is nu ook de NDR ( NDR 60 Years Jazz Edition) gestart met een serie heruitgaven van historische concerten.  Het eerste jazzprogramma dat door de  NWDR werd uitgezonden vanuit Studio C in Hamburg, dateert van 16 maart 1946, toen het programma Swing Serenade  werd uitgezonden – pas begin jaren vijftig is er sprake van wekelijkse uitzendingen vanuit Studio 10; onlangs werd het vroegst bewaard gebleven dubbelconcert van 9 maart 1953  met Dizzy Gillespie en de  Hans Koller New Jazz Stars uitgebracht in de serie NDR 60 Years Jazz Editon no. 01 

In  1958 was Dave Brubeck met zijn kwartet, met daarin Dave Brubeck achter de toetsen, Paul Desmond op altsax, Gene Wright op bas en Joe Morello op slagwerk, uitgezonden door het  U.S. Department of State voor een Goodwill Tour door Europa en Azië ( India – Pakistan – Afghanistan en Sri Lanka).   Twee dagen voordat Brubeck optrad in de Niedersachsenhalle in Hannover, was hij te horen in het Concertgebouw  in Amsterdam. 

Hier zijn, voorzover ik weet, geen opnamen van bewaard gebleven als zou het zomaar kunnen dat die ooit nog eens uit de archieven van Lou van Rees door het Nederlands Jazz Archief te voorschijn gehaald worden. Omdat ik altijd geïnteresseerd ben in  historisch interessante Nederlandse concerten, heb ik de recensies van het Nederlandse concert in het Concertgebouw, twee dagen eerder dus, uit de mottenballen opgediept, op het gevaar af dat critici mij nu zullen verwijten dat je geen appels met peren ( of moet ik hier zeggen Elstars met Golden Delicious) moet vergelijken, behoud ik mij deze vrijheid  .....      Rhythme, Maandblad voor Jazz-, Dans- en Amusementsmuziek,  bestempelt Dave Brubeck en Paul Desmond, die op die 26e februari 1958 debuteren in ons land, als  .. de meest besproken musici van onze tijd …..  En waar wordt dan vooral over gesproken? De gesprekken rond Paul Desmond  gaan vooral over zijn …. Algemeen aanvaarde meesterschap – en leiderschap .. maar bij Dave Brubeck ligt zo’n label iets moeilijker omdat, zo schrijft Anton Kop jr. in het artikel Brubeck en de “Kritici” niet alleen door tallozen  wordt verafgood, hij wordt ook – en misschien wel door evenzovelen – verguisd. En waarom?  “Brubeck swingt niet”   zegt die niet onaanzienlijke groep van anti’s  .. en zijn muziek is geen jazz.  Asjeblieft, verzucht Anton Kop jr … weerleg dat maar eens.  

Het Dave Brubeck Quartet op Newport (1956) legt het publiek vast. v.l.n.r.: Dave Brubeck - Paul Desmond - Norman Bates ( Rhythme juli 1957)

Paul Desmond
( bron: Rhythme)

Geen rumoer over de donkergekleurde  bassist Eugene Wright ..... In de VS een hot item, waar de TV stations weigerden om Dave Brubeck's Quartet te laten optreden met de Afro-American bassist ... Zoiets lag daar toen nog erg gevoelig ... . In Europa telde dit niet .....  De vooroordelen in ons land wijdt Kop jr. aan de “kampen” binnen de Nederlandse jazzscene, grofweg verdeeld in traditionalisten en modernisten … helaas sluit men dan de ogen voor de werkelijkheid, namelijk dat de jazzmuziek zich – men dient er zich feitelijk over te verheugen – de laatste jaren zich in een groot aantal richtingen ontwikkeld heeft.  Weinigen, zo meent Klop jr. , zijn tot oordelen bevoegd …. Aangezien ..... zij de uitgebreidheid van ’t terrein, waarop zij zich bewegen, niet beseffen of erkennen.  Het Concertgebouw van Amsterdam zat bommetje vol …. … hoofdzakelijk met jeugdigen, dat de vooraan zittenden hun benen onder de vleugel schoven, lees ik in De Tijd van 27 februari 1958 ( in Dave Brubeck Quartett): Bloedwarme cool-jazz. De musici waren vermoeid, omdat ze die ochtend door een hevige sneeuwstorm vanuit Berlijn met de auto naar Amsterdam gereden waren - een barre tocht ..... Geen ideale omstandigheden ..... Van het concert in Amsterdam zijn, zoals eerder gezegd, geen opnamen uitgebracht – nu wel van het twee dagen later geplande concert in Hannover, waarvan alleen Out of Nowhere en These Foolish Things op een Phililogy cd eerder te horen waren. Op het album een dertiental titels verdeeld over twee cd’s met, voornamelijk, titels behorende tot het Great American songbook, zoals Someday My Prince Will Come, The Duke, Take the A-Train, Out of Nowhere, These Foolish Things en als afsluiter de St. Louis Blues …….. 
Het repertoire zal in Amsterdam niet veel anders geweest zijn, vermoed ik ……  evenals de beleving van de luisteraar. Vooral de eerste helft van het concert spettert nog niet, boeit nog niet echt, zoals ik meestal wel gewend ben van Dave. Pas bij I'm In A Dancing Mood herken je die typische Brubeck sound - die verspringende ritmen ... Nog geen Take Five, dat toen nog niet op plaat verschenen was, maar wel experimenteerde Brubeck met vreemde maatsoorten, zoals in het aangehaalde nummer, hetgeen hij het publiek in Hannover uitgebreid uitlegde ….   In de recensie  in De Tijd wordt opgemerkt dat Dave Brubeck het … zijn ritmesectie niet altijd gemakkelijk maakte, want een heel nummer lang deelt hij de maat anders in dan de drummer. Brubeck praat, voor zijn doen, tamelijk veel tijdens het Hannover concert,  ….  Zwischen  den  Titeln ….. eine ganze Menge speziall über die rhythmischen Ambitionen der Band, over hoe tegelijkertijd een nummer ritmisch in driekwart en vierkwart maat ondersteund wordt …..  Onze Hollandse recensent doelt ongetwijfeld op dit fenomeen …. Wie unabhängig und für  ihre Zeit modern die Musik also in Brubecks Quartett grundsätzlich mit den verschiedenen Metren end Strukturen zu  spielen verstehe ( Die Botschafter kommen! (liner notes) – Michael Laages).  

Dave Brubeck Quartet v.l.n.r.:  Joed Morello - Dave Brubeck en Gene Wright en Paul Desmond Bron onbekend)  

De vraag is of het Duitse- ( en het Hollandse) publiek al klaar was voor de ritmische experimenten van Dave Brubeck, die pas echt doorbrak met zijn in  vijfkwarts maat gespeelde Take Five ….. Het publiek in Hannover lijkt zich zo af en toe wat ongemakkelijk te voelen bij de uitleg van Brubeck … zuweilen lost sich das Staunen wohl auch in einvernehmlichem Lachen. ( Michael Laages). En wie de Nederlandse recensies leest vol geneuzelarij en semi-intellectuele prietpraat, vraagt zich af of de ambities van de recensent bij de jazz of bij zijn eigen verheffing ligt   - De Telegraaf beschrijft Brubeck’s  muziek als een soort .. sterilisatieproces …. waarbij de  onmuzikale bacteriën worden verdelgd – wat er overblijft is kristalhelder en gepolijst van geluid. ( uit: Dave Brubeck Quartet – E. de J. (De Telegraaf 28 februari 1958). Ik kan me moeilijk voorstellen dat de gemiddelde concertbezoeker de muziek in dit soort bloemrijke taal herkent. 

Voorpagina Rhythme ( Rhythme februari 1958) ( origineel in kleur)

De dubbelcd het Dave Brubeck Quartet in de serie NDR 60 Years Jazz Edition is een uniek document dat ons inzicht geeft in de muziek van de grootten der jazz, zoals die hier in de jaren vijftig in onze regio te horen waren …..  Een serie, die behalve de eerder genoemde Dizzy Gillespie / Hans Koller New Jazz Stars ook een concert van Stephane Grappelli en een concert van The Modern Jazz Quartet heeft uitgebracht ……
   Een fraaie dubbelcd, die past in een interessante trend, waarbij concerten en radioprogramma’s, verstopt in  stoffige archieven, voor iedereen beschikbaar komen – het helpt ons om de puzzel van het jazzverleden te doorgronden.  

MY LINKEN SITE: NDR 60 Years Jazz Edition

Hans Koert
editor
keepswinging@live.nl
Volg keep (it) Swinging via Facebook ( Keep it swinging group) of Twitter ( #keepitswinging) en/of vraag de gratis nieuwsbrief.

Toen Dave Brubeck voor de eerste keer in Nederland optrad ( Concertgebouw - 26 februari 1958) had bijna iedereen al een mening over zijn muziek .... Die zou niet swingen. Zijn ritmische experimenten werden nog lang niet door iedereen begrepen. Nu 55 jaar later kunnen we de muziek, zoals die ongeveer moet hebben geklonken in het Concertgebouw in Amsterdam horen op het tweede album in de serie NDR 60 Years Jazz Edition, waar een concert, dat twee dagen later (28 februari 1958) werd vastgelegd in Hannover, is uitgebracht. Een fraai historisch document van een jazzpianist, waarover heel jazz minnend Nederland op voorhand een mening had.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Django Reinhardt versus Oscar Alemán

Oscar Alemán en Django Reinhardt: Verhalen rond de vriendschap van twee tijdgenoten ....
Jørgen Larsen
(vertaling: Hans Koert)
  
Zowel Django Reinhardt als Oscar Alemán vierden triomfen in het Parijs van de jaren dertig. Beide gitaristen trokken de aandacht door hun uitzonderlijke muzikale kwaliteiten op de gitaar. We weten dat ze vrienden waren ... dat ze elkaar opzochten na een optreden en dat Django wel eens aanklopte bij Oscar als hij zijn instrument vergeten was of om snaren verlegen zat. Ze hebben samen gespeeld ....  dat is zeker, binnen de wanden van Django's woonwagen. Nooit stonden de twee samen op het podium noch zijn er foto's waarbij beiden samen op staan - Wat zou dat mooi geweest zijn.  Jørgen Larsen zette één en ander op een rijtje in de blog Django Reinhardt versus Oscar Alemán en geeft ons de kans hun manier van spelen "objectief" met elkaar te vergelijken (Hans Koert) 

Oscar Alemán en Django Reinhardt samen spelend ( bron cartoon Gani Jakupi in Le Roi Invisible) (photo courtesy: Gani Jakupi)

”I knew Django Reinhardt well (= Ik kende Django Reinhardt erg goed), citeerde Tomas Mooney de Argentijnse gitarist Oscar Aleman in The Jazz Journal van 1982. Hij, Django dus, zei altijd dat de jazz uitgevonden was door de zigeuners, zoals de etnische bevolkingsgroep waar Django toe behoorde toen genoemd werd, afstammelingen van Roma en Sinti, maar daar gingen we altijd tegen in. I agree with many Americans I met in France who said he played very well but with too many gipsy tricks.(= Ik ben het helemaal eens met de vele Amerikanen, die ik in Parijs ontmoette, die zeggen dat hij heel goed gitaar speelde, maar in zijn spel wel allerlei gypsy-licks  gebruikte.) He had very good technique for both hands, or rather one hand and a pick, because he always played with a pick. ( = Hij speelde met beide handen even goed, of beter gezegd, één hand en een plectrum, want die gebruikte hij altijd. Ik niet, ik speel altijd met mijn vingers, want je kunt nu eenmaal geen tremelo spelen met je vingers en tegelijkertijd iets anders op de bassnaar.  But I admired him and he was my friend. (= Maar ik waardeerde hem en hij was mijn vriend - mijn grootste vriend in Frankrijk.). We played together many times, just for ourselves. (= We speelden vaak samen, zomaar voor de lol). I used to go to his wagon, where he lived. (= Ik zocht hem dan op in zijn woonwagen, waar ik sliep en mee at .. en speelde natuurlijk met hem.) He had three or four guitars. (= Hij had drie of vier gitaren ..... en nodigde nooit iemand in zijn wagen uit - mij wel .... He made an exception with me.  I appreciated him, and I believe the feeling was mutual”.(= Dat waardeerde ik in hem en ik denk dat die bewondering wederzijds was). (Oscar Aleman in een interview, geciteerd in een artikel van Tómas Mooney: Oscar Alemán: Swing Guitarist, Jazz Journal International, Vol. 35, No. 4 + 5 (1982)) ( vertaling citaten in het Nederlands: Hans Koert)

Oscar Alemán  ( bron cartoon Gani Jakupi in Le Roi Invisible) (photo courtesy: Gani Jakupi)

Oscar Alemán en Django Reinhardt worden in de jazz literatuur herhaaldelijk met elkaar vergeleken .... maar zo'n vergelijk wordt alleen gevoed door toevallige gebeurtenissen, niet uit muzikaal oogpunt. Iedereen die de muziek van beide gitaristen beluistert, zal eerder allerlei verschillen dan overeenkomsten opmerken.

Django Reinhardt

Django Reinhardt is door de critici als een genie op de gitaar bestempeld en dankzij zijn honderden plaatopnamen en composities, en de steun van de Hot Club de France  heeft hij een plaats in de Hall of Fame van jazzgitaristen gekregen. Oscar Alemán wordt vaak, ten onrechte, beschouwd als een cloon van de Hot Jazz muziek, hoewel de verschillen tussen de twee snaarvirtuozen groot zijn, als je hun manier van spelen en het concept van hun muziek beschouwt. 

 Daphne - Oscar Alemán y su Orquesta ( Odeon (Arg) ( 55511) ( opgenomen Buenos Aires 29 september 1952) ( bron: online Oscar Aleman Discography  - Hans Koert)

Om iedereen die dit onderwerp na aan het hart ligt de mogelijkheid te geven om zelf conclusies te trekken, moet je hun manier van spelen goed kunnen vergelijken ...... het liefst door beide muzikanten hetzelfde nummer te laten spelen. Luister daarom maar eens naar het nummer Daphne, gecomponeerd door het duo Reinhardt/Grappelli en door hen verschillende malen opgenomen in verschillende bezettingen. Daphne is ook de enige compositie van Django, die ook Oscar Aleman aan de groef heeft toevertrouwd, zodat de aandachtige luisteraar wellicht een goede vergelijking kan maken.   Luister naar Django's versie van Daphne op een opname uit september 1937: De musici ziin: Eddie South, Stéphane Grappelli (vln); Django Reinhardt (g); Roger Chaput (g) en Wilson Myers (b)

Het tweede fragment is Daphne, gespeeld door Odcar Alemán met zijn Orquesta de Swing uit  september 1952 en uitgebracht op Odeon 55511. De musici zijn: Mario Felix cl, Carlin Traversa  v, Julio Graña  v, Raúl Casanova  v, Alberto A. Barbera  p, Oscar Alemán  g vo, Alberto Ramos  g, Aldo “Néne” Nicolini b, José Ragusa  dm  ( bron: online Oscar Aleman Discography  - Hans Koert)

---

Deze bijdrage verscheen in het Engels als Reinhardt vs Alemán op de Oscar Aleman blog.

Jo
keepswinging@live.nl
oscaraleman@live.nl

Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook ( group Keep it swinging0 of Twitter (#keepitswinging) en/of vraag de gratis nieuwsbrief. Hierin ook alle publicaties m.b.t. Oscar Alemán.

Zowel Django Reinhardt als Oscar Alemán vierden triomfen in het Parijs van de jaren dertig. Beide gitaristen trokken de aandacht door hun uitzonderlijk muzikale kwaliteiten op de gitaar. We weten dat ze vrienden waren ... dat ze elkaar opzochten na een optreden en dat Django wel eens aanklopte bij Oscar als hij zijn instrument vergeten was of om snaren verlegen zat. Ze hebben samen gespeeld ....  dat is zeker, binnen de wanden van Django's woonwagen. Nooit stonden de twee samen op het podium noch zijn er foto's waarbij beiden samen op staan - Wat zou dat mooi geweest zijn.  Jørgen Larsen zette één en ander op een rijtje in de blog Django Reingardt versus Oscar Alemán. 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Equinox brengt nieuw album uit: Face The Music

.... geïnspireerd door de sfeer van de jazzmuziek uit het Blue Notetijdperk
... met als extra een mooi sfeervol gefilmd deel van een liveoptreden.
Hans Koert

Equinox ……. Als je dit woord opzoekt in een encyclopedie dan ontdek je dat het te maken heeft met het zich tweemaal per jaar manifesterende verschijnsel dat de zon in maart en oktober recht boven de evenaar staat ………. Maar voor mij is het, sinds ik hun eersteling Here & Now hoorde, de naam van een bijzonder interessante groep, die dezelfde naam draagt - Equinox - en haar thuisbasis heeft in Den Haag. Onlangs verscheen hun tweede album: Face The Music.

Equinox: v.l.n.r.: Dan Nicholas - Johnny Daly - Sjoerd Dijkhuizen - Bob Wijnen - Marcel Serierse (foto: Piet Gispen)

Het kwintet werd in 2006 opgericht door de Amerikaanse gitarist Dan Nicholas en de Ierse bassist Johnny Daly, die, beiden studerend aan het Koninklijk Haags Conservatorium,  onder de indruk waren van de hoge kwaliteit van de musici uit de Nederlandse jazz scene. In september 2008 bracht Equinox, toen nog een kwartet met de twee stichters en twee Amerikaanse musici ( Chris Johansen op sax en A. J.  Davis op slagwerk) hun debuutalbum uit, getiteld Here & Now; vijf jaar later presenteerde de groep, een kwintet nu, de lang verwachte opvolger: Face the Music.  Equinox  bestaat uit Dan Nicholas op de gitaar  - Johnny Daly bas - Sjoerd Dijkhuizen tenorsax – Bob Wijnen piano en  Marcel Serierse slagwerk.

Marcel Serierse (foto: Hans Koert)

 Tien nummers, in feite dertien, de meeste standards, vinden we er op terug, van Mingus’ eerbetoon aan Monk ( Jump Monk), midden jaren vijftig tijdens een live concert in de Café Bohemia vastgelegd op een Debut lp tot Who Killed Cock Robin?, dat voor het eerst werd vastgelegd op een Blue Note uit 1960 van pianist Freddy Redd.  Tot mijn favorieten horen de mooie ballad Spring Can Really Hang You Up The Most  en een zelden vastgelegde compositie van Tina Brooks, Open Sesame, dat toch erg bekend is geworden door Freddie Hubbard’s versie op zijn gelijknamige Blue Noteplaat uit 1960.  Dit soort nummers karakteriseert de sfeer van deze plaat ……. Heerlijke jazz uit de hoogtijdagen van de jazz uitgebracht op labels als Blue Note

Sjoerd Dijkhuizen (foto: Hans Koert)

Speciale gast in  I Think It’s Time To Say Goodbye Again is de Zuid-Afrikaanse zangeres, nu woonachtig in Antwerpen, Tutu Puoane.  Het laatste nummer, As Long As There’s Music, werd geselecteerd ter nagedachtenis aan de onlangs overleden pianist Frans Elsen, die vaak mee speelde tijdens concerten georganiseerd door Dan en Johnny.  Frans nam dit nummer nog op met het Axel Hagen Quintet in 2006.

Tutu Puoane (foto: Hans Koert)

De kers op de taart is echter de extra DVD, die bij de CD is gevoegd met daarop drie tracks, die opgenomen en gefilmd zijn tijdens een optreden in Dublin begin 2012. Drie nummers, waarvan twee standards en één compositie van gitarist Dan Nicholas, die ook verantwoordelijk is voor de titelsong van het album: Face The Music en het nummer Round and Round ….   Deze DVD is mooi gemaakt … drie nummers, behalve de Dan Nicholas compositie Keepers of the Flame ook het nummer Down Through The Years, een compositie van Clifford Jordan uit 1961 en het nummer One Flight Down, gecomponeerd door pianist Cedar Walton, beide uitgebracht op de Jazzland LP van het Clifford Jordan Quintet ( juni 1961).  Een DVD toegevoegd aan een audio-cd is op zich niks vreemds anno 2013, maar deze opnamen uit Dublin zijn gemaakt in zwart-wit en dat geeft perfect de sfeer van de muziek aan – de sfeer van een rokerige jazzclub uit de jaren vijftig - een tijd toen roken nog bij de gezonde gewoonten hoorde ( een tevreden roker ....), alleen mis ik de kringelende rook van een brandende sigaret tussen de lippen van de slagwerker, zoals de sfeerfoto’s van fotografen als Francis Wolff vaak typeren …. 

MY JAZZ LINKS: Equinox

Hans Koert
editor
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook ( group Keep it Swinging) of Twitter (#keepitswinging ) en/of vraag haar gratis maandelijkse nieuwsbrief.

Equinox, een enthousiaste groep musici uit Den Haag, debuteerde vijf jaar geleden met een opvallend album Here & Now; onlangs verscheen hun tweede: Face The Music met meer dan twaalf nummers jazz, die de sfeer van de jaren vijftig en zestig, de tijd van de beroemde Blue Notealbums, doet herleven - De bijgevoegde dvd brengt, als kers op de taart, beelden uit een mooi vastgelegd concert. Een CD-DVD die niet in je platenkast mag ontbreken..... 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Tom Dempsey: Saucy

Guitar and Hammond B3 organ: a specific sonic palette
I want every listener to feel great when they listen to music. (Quote Tom Dempsey)
Hans Koert

Tom Dempsey, New York based guitar player, always carries the sound of those Jimmy Smith’s    B3  Hammond ….. I carry it with me everywhere I go .. with or without the guitar …  he says in an interview with Brent at the criticaljazz.com site. That music embodies a level of sophistication, integrity, honesty, humility, positivity, humanity, raw expression and an intent on bringing a good feeling to the world that is palpable.  When I was a kid, he remembers, the first record with a jazz guitar that fascinated me was the 1965 Verve album by the Wynton Kelly trio featuring Wes Montgomery at the guitar ….. This album led me on a musical journey, as Tom describes it at the liner notes, which introduced him to the organ played by Jimmy Smith, playing a duet with Wes Montgomery: The 1966 Verve Dynamic Duo album.  Dempsey says to have been inspired by guitarist like Wes Montgomery and Pat Martino, but also Charlie Christian, Kenny Burrell, Grant Green, Jim Hall, George Benson, Tal Farlow …… and a lot more.

Tom Dempsey (source: tomdempseymusic.com)

Since he moved to New York City, more than 20 years ago, he played with several organ players in clubs like Augie’s  and in several Harlem clubs down town. His latest album is entitled Saucy, wich refers to  …. my days playing regularly in Harlem with one specific organist who almost exclusively played in the key of G.  To this day G is one of my favorite keys on the guitar.

Enjoy this own composition  Saucy, which became the title song of this album,  in a fragment of a concert at the Columbia University, 2012 .

Tom Dempsey is accompanied by Ron Oswanski at the Hammond B3 organ and Alvin Atkinson on drums. Ron Oswanski debuted last summer with his album December’s song.

Tim Ferguson (not on the record)  and Tom Dempsey (source: tomdempseymusic.com)

His album Saucy contains ten tracks, half his own compositions – half standards.  Buddy Montgomery’s Bock to Bock ( Monk and Wes’ younger brother), Lee Morgan’s Ceora and the Simon and Carfunkel hit Bridge Over Troubled Water, which remembers him to the Katrina and Sandy hurricanes. Ceora, which debuted on Lee Morgan’s Blue Note album Cornbread ( September 1965), has always been one of my favorites, he says in the liner notes: The rhythmic background of the sounds of Brazil coupled with the sophisticated rhythms, melodic and harmonic attributes if be-bop and hard bop music make for a very interesting marriage of musical textures.   

(photo courtesy: Hans Koert)

The album ends with Tom Dempsey’s Pat-a-tat-tat, an uptempo composition by Dempsey, written for Pat Martino, a jazz icon he admires … It belongs to my favorites of this album. 

Hans Koert
editor
keepswinging@live.nl

Follow the Keep (it) Swinging blog at Facebook (Keep it swinging group), Google+ or Twitter (#keepitswinging) and / or ask its free newsletter

The Tom Dempsey Trio has that specific sound of the jazz guitar in combination with the groovy sounds of the Hammond B3 organ .... a popular sonic palette.  Tom Dempsey's latest album, entitled Saucy, features Ron Oswanski at the Hammmond B3 organ  and Alvin Atkinson on drums. A great album to find a copy.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Wouter Hamel - Francien van Tuinen in Porgy en Bess

Tea for Two / Three
Porgy en Bess Terneuzen: The place to be op een grauwe zondagmiddag in november ...
Hans Koert

Wat heb je nodig voor een geslaagd jazzconcert? Een paar getalenteerde musici, een goed gevulde zaal met aandachtig publiek, een goed geoutilleerd podium, waar al decennia lang jazzgeschiedenis wordt gemaakt; het was allemaal aanwezig ..... :  Porgy en Bess (Terneuzen)

Op zondagmiddag 17 november 2013 traden in Porgy en Bess jazzvocalisten Wouter Hamel en Francien van Tuinen op, samen met een orkest bestaande uit slechts één gitarist: Maarten van der Grinten.

Francien van Tuinen: Tea For Two ( foto: Hans Koert)

De eerste set werd geopend met het nummer Ooh Shoo Be Doo, oorspronkelijk gezongen door o.a. Dizzy Gillespie, waarna het thema van de middag ( Ik heb het gevoel dat het al avond is, merkte Wouter Hamel op .. alsof we in een nachtclub zitten) Tea for Two visueel gemaakt werd door aan de bar  twee glazen thee te bestellen …

Wouter Hamel (foto: Hans Koert)

Tijdens het concert zongen beide vocalisten zowel samen als apart in nummers Come On Home, Can’ t Keep My Eyes en het schitterende You Took Advantage Of Me.

Maarten van der Grinten en Francien van Tuinen (foto: Hans Koert)


Het was een genoegen te horen dat er veel standards uit het All American Songbook langs kwamen, hoewel beiden ook uit eigen repertoire putten … Nummers, als het eerder genoemde Tea for Two of You Took Advantage Of Me hebben al decennia lang hun kracht bewezen, waardoor het accent  niet op het nummer, maar op de uitvoering komt te liggen .... 

Maarten van der Grinten (foto: Hans Koert)

En natuurlijk hoor je dan Billie Holiday in je hoofd als Francien het nummer Detour Ahead vertolkt, dat in 1947 door Billie Holiday vastgelegd werd met het sextet van Tiny Grimes in de groef van een Aladdin 78-toerenplaat .  Francien bracht dit nummer eerder uit op haar nieuwste album Cool Voice als eerbetoon aan de onlangs overleden "European First Lady of Jazz" Rita Reys, die tot op hoge leeftijd met haar stem en persoonlijkheid uitverkochte zalen trok .... De eerste set werd beëindigd met het nummer Let’s Call The Whole Thing Off  uit de film Shall We Dance; het beroemde duet van Fred Astaire en Ginger Rogers, zij het dat de zaal het op het podium zonder rollerskates-act moesten doen..  

Wouter Hamel (foto: Hans Koert)

In de tweede set opende Wouter Hamel met het nummer Breezy, dat hij eerder opname in 2007 en uitbracht op de CD Hamel. Voor deze debuutplaat kreeg hij vijf jaar geleden de Zilveren Harp; de opmaat voor een vliegende carrière, die reikt tot in het verre Japan
 

Francien van Tuinen (foto: Hans Koert)

Francien van Tuinen schitterde in het nummer Jackie, dat ze eerder vastlegde op haar cd Tuindance, waarop ze begeleidt werd door de crème de la crème van de Nederlandse jazz: Eric Vloeimans, Yuri Honing, Michiel Borstlap en Anton Drukker.

Maarten van der Grinten ( foto: Hans Koert}

Maarten van der Grinten ontpopte zich als een ervaren gitarist, door beide vocalisten te begeleiden – Een fikse klus, m.i. waarbij hij zich vooral tot een begeleidende rol beperkte. Dat was weliswaar begrijpelijk, want, zo vertelde hij me, ... als er echter één ding is dat ik de afgelopen jaren heb geleerd.  is dat je met echt goed begeleiden er niet op uit mag zijn de solisten te overvleugelen. Wie herinnert niet de fraaie, vijftien jaar geleden opgenomen cd  Van Der & Van samen met kompaan Jesse van Ruller?  

Maarten van der Grinten - Francien van Tuinen en Wouter Hamel (foto: Hans Koert)

Het optreden werd afgesloten met, volgens mij, het hoogtepunt van de middag – de vertolking van het nummer Four, gecomponeerd door Eddy "Cleanhead" Vinson en beroemd gemaakt door Miles Davis in 1954 op het Prestige-album Blue Haze, maar hier vocaal vertolkt in een versie die me deed wegdromen naar het tijdperk van de grote crooners en zangers als Lambert, Hendricks and Ross.  

Maarten van der Grinten en Francien van Tuinen: Ooh Shoo Be Doo Bee (foto: Hans Koert)

Nadat het publiek nog een keer opgewarmd was om het afsluitende nummer Ooh Shoo Be Doo spontaan mee te zingen ( De binnenkant van een puzzeldoos moest dienen als spiekbord) werd afscheid genomen met het fraaie Every Time We Say Goodbye dat in de jaren vijftig door The Four Freshmen tot hit werd gemaakt. Een schitterend concert, voor de rest van Nederland helaas het laatste in een reeks met dit bijzondere trio, waarmee, zoals Wouter met spijt in zijn stem opmerkte, ook een beetje “afscheid” genomen werd van Francien en Maarten ……… Dit concert was het laatste: Morgen voor Wouter weer gewoon spelen met zijn eigen band en voor Francien wacht thuis drie manden wasgoed ………..

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook ( group Keep it Swinging) of Twitter (#keepitswinging) en/of vraag haar gratis nieuwsbrief.

Twee vocalisten, een gitaar en een kop thee ... meer is er eigenlijk niet nodig voor een geslaagd jazzconcert. Wouter Hamel, de jonge crooner en enfant terrible van de Nederlandse jazz, wiens naam tot in Japan gespeld wordt en Francien van Tuinen, de Groninger zangeres, die behept is met, als we de critici mogen geloven, a unique voice and exceptional natural rhythmic flexibility, she has guts, excellent diction and perfect timing lieten met slechts de begeleiding van Maarten van der Grinten horen, hoe jazz hoort te klinken. Zondagmiddag 17 november 2013 leek alles samen te zijn gekomen voor een onvergetelijk jazzconcert in Porgy en Bess (Terneuzen):  Twee getalenteerde vocalisten, die, begeleid door slechts één gitaar, een sfeer konden opbouwen, die door een volle zaal erg gewaardeerd werd. Jazz zoals jazz hoort te zijn ..... Intiem en zonder toeters en bellen.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions