Art Blakey and the Jazz Messengers: Justice

Live in het Concertgebouw (Amsterdam) 14 november 1959 
Debuut Wayne Shorter en Walter Davis jr. teleurstellend .... (bron: Rhythme)
Hans Koert

Onlangs verscheen alweer de achtste cd van het Nederlands Jazzarchief  in haar geprezen en bekroonde serie  Jazz at the Concertgebouw …… Deze keer van het kwintet rond slagwerker Art Blakey, die met zijn Jazz Messengers in de jaren vijftig de hardbop vorm gaf. 

Art Blakey ( bron: Rhythme nr. 123 (december 1959))

Het concert, dat uit de archieven van Lou van Rees opgediept werd, net als overigens de eerder uitgebrachte uitgaven, bevat het tweede van een reeks van vier concerten, die Art Blakey in 1959 in ons land gaf tijdens zijn tournee langs Europese podia. Op 14 november 1959 opende hij om kwart over acht ’s avonds zijn optredens in het Kurhaus in Scheveningen en rond middernacht stond hij klaar voor een nachtconcert in het Concertgebouw van Amsterdam ……  Een maand later speelde Art Blakey, na optredens in Parijs, Stockholm en Berlijn, opnieuw, in dezelfde bezetting, in het Vredenburg paviljoen in Utrecht en opnieuw, het Concertgebouw van Amsterdam.

Advertentie (De Telegraaf 29 oktober 1959)

Zoals gebruikelijk bevat de dubbel-cd van het Nederlands Jazzarchief een uitvoerig begeleidend boekje, waarin Bert Vuijsje uitgebreid het concert en de populaire Art Blakey beschrijft en ook in het Jazz Bulletin werd uitvoerig stilgestaan bij deze nieuwe dubbel-cd door Fred van Doorn ( Perfectionist voor de jazz) ( Jazz Bulletin nr. 88 (september 2013).  Wat moet je daar dan nog aan toevoegen? Laten we de kritieken rond deze Nederlandse concerten er maar eens op na slaan .....

The Jazz Messengers, in de jaren vijftig opgericht door Art Blakey samen met Horace Silver (waarvan afgelopen week het bericht rondzoemde dat hij overleden zou zijn), bestond uit trompettist Lee Morgan, de nog onbekende tenor saxofonist Wayne Shorter, de voor ons eveneens onbekende pianist Walter Davis jr. en in de ritmesectie Jymie Merritt op bas en Art Blakey, uiteraard, op slagwerk, waarbij de twee laatsten door omstandigheden op geleende instrumenten moesten spelen. 

Lee Morgan  ( bron: Rhythme nr. 111 (december 1958))

Trompettist Lee Morgan, die vanaf  1957  regelmatig bij The Jazz Messengers optrad, was samen met Art Blakey de grote naam op het podium. Bill Hardman, in 1957 trompettist bij Art Blakey,  had Lee Morgan bij de leider / slagwerker geïntroduceerd met de woorden: I  think he’s better for the band than I am. He’s young and he’s gonna be great. ( Alan Goldsher in Hard Bop Academy). 

Lee Morgan ( bron: Het Vrije Volk ( 19 december 1960))

Hij werd algemeen beschouwd als één van de leden van de Jazz Messengers die de meeste invloed op de sound van de groep gehad had: If Kenny Dorham, Donald Byrd and Bill Hardman set the table for impending Messengers trumpeters, than Lee Morgan cooked the meal.  And he cooked but good ( Alan Goldsher in Hard Bop Academy). Hij zou tot 1965, met tussenpozen, bij de Jazz Messengers spelen.  Toen Lee Morgan voor het eerst Nederland aandeed met de Jazz Messengers, een jaar eerder, november 1958, werd zijn spel "een openbaring" genoemd. Hij beschikt over een felle attaque, schreef Hein Wellens in Rhythme (december 1958), een bijzonder gedecideerde toon en een feilloze embouchure. …. Zowel in de ballads als in de snellere stukken hebben wij ons verbaasd over de verbluffende techniek, waarover Morgan op zo’n jeugdige leeftijd ( = 20 jaar) reeds beschikt. Dit concert is vastgelegd op een Bandstand lp, getiteld: Art Blakey: Live in Holland 1958. 

Deel van The Jazz Mesengers in het Kurhaus van Scheveningen: v.l.n.r.: wayne Shorter - Jymie Merritt en Lee Morgan  ( 17 dec. 1960) ( bron: Nieuwsblad van het Noorden ( 20 dec. 1960))

Wayne Shorter, die in november 1959 voor het eerst met Blakey mee kwam, moest het met minder lovende woorden doen …..   Misschien kwam dat omdat de band nog helemaal niet op elkaar was ingespeeld ... Hij was pas kort daarvoor weer bij Art Blakey in de selectie terecht gekomen en een plaatopname bij Rudi Van Gelder, vier dagen voor het Concertgebouwconcert, verliep niet goed naar de wens van Blue Note en werd pas vele jaren later uitgebracht: Africaine. 

Art Blakey op de cover van Rhythme ( bron: Rhythme 135 ( december 1960))

Terwijl Lee Morgan werd geprezen met quotes als Verbluffend trompetspel bleek, volgens Rud Niemans in Rhythme ( december 1959), Wayne Shorter  …. niet opgewassen tegen zijn trompetspelende partner ( = Lee Morgan) en bleef steken in enkele onsamenhangende fraseringen, waarin de techniek te veel prevaleerde.  De unisono-geblazen delen met Morgan en zijn changes getuigen van enige integriteit. In de Telegraaf roemt ene E.de J. Wayne Shorter’s spel in het nummer The Theme … een hoogtepunt van het concert. Als Wayne Shorter een jaar later opnieuw in het Kurhaus en een uitverkocht Concertgebouw optreedt ( 17 december 1960) ( Er kon geen muis meer bij), wordt Wayne Shorter bestempeld door diezelfde Rud Niemans, als een … aangename verrassing, die na een jaar zichzelf ontwikkeld had tot een uitgesproken Coltrane stylist.  Shorter zoekt met lange lenige melodische fraseringen een grote mate van harmonische ekspansie (sic) en de duels, welke hij na Morgan met de geselend-hardslaande Blakey aanging, waren beslist boeiend. ( Rhythme136 – januari 1961).

Art Blakey’s drumsspel is ook op de registratie van het Concertgebouw-optreden van zaterdag 14 november 1959 ( of zou het eigenlijk zondagochtend 15 november 1959 moeten zijn? Het eeuwige dilemma bij nachtconcerten ) prominent aanwezig. Rud Niemans meldt een slecht afgestelde geluidsinstallatie, maar dat was mogelijk het geval in het Kurhaus ..... waardoor het publiek werd  overvallen door een orgy aan geluid …. Aanvankelijk, schrijft Rud Niemans in Rhythme, kwam het merendeel van de luisterenden moeilijk op temperatuur en mede door een hinderlijk-harde geluidsinstallatie kon uit de flarden van klanken slechts geleidelijk enige lijn worden waargenomen in de werkelijke kapaciteit (sic) van de groep …… Art Blakey scheen soms nauwelijks de door hem opgeroepen driftige tempi ( zoals in het openingsnummer van de cd: Ray’s Idea), de baas te kunnen, waardoor zelfs nu en dan enige onnauwkeurigheid viel te bespeuren in zijn overigens knappe cymbalwerk. Waarschijnlijk opende het concert in het Kurhaus, overigens, met een ander nummer, n.l. Are You Real, dat tijdens deze tournee in Parijs werd vastgelegd en uitgebracht op een Italiaanse Moon cd met diezelfde titel. Wel roemt Rud  …. de stuwende drive, de jungle-erfenis (!), die Blakey’s eigen drumsoli van anderen doet onderscheiden. De begeesterende “rolls”, het tot mysterieus, acht geroffel afzwakkende, helse vuurwerk van zijn sticks ….. 

Art Blakey and the Jazz Messengers: Live in Amsterdam November 1959 ( NJA 1302)

De spanningen rond de teleurstellende opnamen van 10 november 1958 in de Rudi van Gelder Studio’s voor Blue Note; een niet erg op elkaar ingespeelde band met twee debutanten ( Walter Davis jr. spel werd als weinig inspirerend ervaren); de jetlag en twee concerten op een avond ( Amsterdam was de eerste stop in Europa); een geleend drumstel en bas en een te hard afgestelde zaalgeluidsversterking .... het zal er zeker allemaal toe hebben bijgedragen, dat het Amsterdamse concert wat rommelig overkomt en niet tot Blakey’s beste behoorde.  Neemt niet weg dat deze uitgave van het Nederlands Jazz Archief een historisch belangwekkend document geworden is,  met anderhalf uur Art Blakey’s Jazz Messengers vanuit het Concertgebouw in Amsterdam, 14 november 1959; een neerslag van een populaire band, die hits had als Moanin' en de Blues March; Keiharde Bop Blakey's wapen tegen  Davis' ingetogenheid kopte het Vrije Volk .....   

MY JAZZ LINKS:  The Jazz at the Concertgebouw series

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Volg de Keep (it) SWinging blog via Facebook ( group Keep it Swinging) of Twitter ( #keepitswinging ) en/of vraag de gratis nieuwsbrief.

Het was niet de eerste keer de Art Blakey in november 1959 in het Kurhaus in Scheveningen en het Concertgebouw in Amsterdam optrad .... Een jaar eerder had hij de jonge trompettist Lee Morgan naast de al even jonge Benny Golson in zijn Jazz Messengers aan het Nederlandse publiek voorgesteld. In 1959 bracht hij een jonge Wayne Shorter mee en de al even onbekende Walter Davis jr. Beiden stelden de critici teleur tijdens een uitverkocht nachtconcert in Amsterdam, wat niet wil zeggen dat het publiek niet genoot .....overrompelt door de begeesterende “rolls”, het tot mysterieus, acht geroffel afzwakkende, helse vuurwerk van zijn sticks …... De keiharde bop van de Jazz Messengers van Art Blakey, die net een hit gehad hadden met de Blues March en Moanin' waren voor veel jazzliefhebbers het keiharde wapen tegen Davis' ingetogenheid ..... Een nieuw belangwekkend historisch document van het Nederlands Jazz Archief ( Wie twijfelt nu nog aan hun bestaansrecht?) in de serie Jazz at the Concertgebouw.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Miles Davis: The Complete 1960 Amsterdam Concertgebouw Concert

 One of the most talked-about Dutch concerts of Miles Davis released.  
John Coltrane's Dutch debut 
Hans Koert

It was, even in the 1960s, remarkable, that a Dutch radio station stick its neck out by scheduling a Jazz-week – seven days filled with jazz music – a programming featuring  live concerts with great names like the Oscar Peterson Trio, the Stan Getz Quartet and the Miles Davis Quintet at the Scheveningen het Kurhaus.  

Miles Davis: Tweemaal in het Concertgebouw (1960) (Nederlands) | Miles Davis: The Complete 1960 Amsterdam Concertgebouw Concert ( English)

Even in The Netherlands such a jazz-week was a sensation.  The VARA- radio station brought a two hours live radio program with the Miles Davis Sextet (sic) (vibist Buddy Montgomery was originally part of Miles Davis JATP group) , playing at the Kurhaus in Scheveningen (  9.30 p.m. – 10.30 p.m.) and the Oscar Peterson Trio ( live from the Concertgebouw). ( 0.00 – 1.00 a.m.). It was a pity, according Anton Kop from the Dutch Rhythme magazine, that Peterson’s concert did overrun its time, so there was no time enough to broadcast Stan Getz concert on Dutch radio. The Miles Davis Quintet was scheduled as last comer. 

 Anouncement in Rhythme (1960)

Both the Miles Davis Kurhaus as the Concertgebouw concert are now available on cd. A few years ago the Miles Davis Quintet – Live in Den Haag recordings were reissued by Lonehilljazz (LHJ10206) – finally also the 1960 Amsterdam recordings by the Miles Davis Quintet have been issued by the Dutch Jazz Archive in its award-winning series Jazz at the Concertgebouw: Miles Davis - So What  ( NJA 1301) (2cd)

 Article announcing the concerts (source Vrije volk ( 9th of April 1960))

The concerts were part of a JATP tour organized by Norman Granz. Miles Davis Quintet, featuring Miles Davis on trumpet, John Coltrane on tenor saxophone, Wynton Kelly at the piano, Paul Chambers bass and Jimmy Cobb drums,  had performed in Zurich the day before the Dutch concerts were scheduled. It had missed the airplane that should bring the musicians in time in Scheveningen. It had a three hours delay. Ruud Jacobs, Dutch bass player, told me that Paul Chambers instrument had been damaged during the flight and needed a replacement ...... He used Ruud's bass during both concerts. They played one set at the Kurhaus, which was broadcasted live by Vara-radio. The audience had delighted with this Miles Davis concert, organized by Dutch impresario Lou Van Rees, the third appearance of Miles in our country, but were shocked by the sound of John Coltrane.  

 Miles Davis - So What (2cd) ( NJA 1301)

The critics were very harsh in their judgements:  Het plezier  ……werd volledig vergald door John Coltrane, de man die de tenorsax vasthield (!)  ( = John Coltrane, the man with the tenor sax in his hands (!) spoiled  the audience’s pleasure) …. ergerlijke melodische armoede (John Coltrane) ( = Annoying melodic poverty) – De verschrikkingen die de figuur Coltrane produceerde. ( = The terror produced by the man named Coltrane). 

Kritiek van Anton Kop.
bron: Rhythme  mei 1960

Ruud Niemans wrote in Rhythme: Het is een betreurenswaardig feit, dat de Vara-jazzweek .. een vals slotakkoord kreeg vanuit het Kurhaus. ( = It’s a sad fact that the VARA's-radio Jazz week final chord, was out of tune! ). Some hours later, in Amsterdam, Miles was scheduled again, at the Concertgebouw night concert ….. The audience must have heard the Kurhaus concert and had heard Coltrane playing…. Sommige Amsterdamse nachtbrakers wisten vooruit, welke orgie hen te wachten stond ( = Some Amsterdam night-revellers knew, what orgy they could expect). Although Coltrane hold in, it seems that a lot jazz fans left the concert during the Miles Davis performance at the Concertgebouw ….

 Vara's Jazzweek with the Miles Davis concert as one of its highlights, but the critics wereafter the concert as hard as nails. (Source: Friese Courier (9th of April 1960))

It is hard to believe, when you listen to the music with 2013 ears, that the critics panned this concert - Now we know that Miles Davis played one of his  best concerts of that year .....  

Wynton Kelly - Miles Davis - Paul Chambers (Kurhaus: 15th of October 1960) (source: Rhythme 134 )(photo courtesy: Pieter Mazel)

The 2cd album Jazz at the Concertgebouw: Miles Davis - So What  ( NJA 1301)  also features the October 1960 concert by the Miles Davis Quintet at the Amsterdam Concertgebouw.

Sonny Stitt (Kurhaus)
 (foto Pieter Mazel)

John Coltrane had left the group and Miles had found a replacement: alto saxophone player Sonny Stitt. When Coltrane left, Jimmy Heath, who just had left prison (due to drug abuse),  took his place, but had to stay within a sixty-mile radius of Philadelphia, so couldn’t join Miles Davis group on tours … Wayne Shorter, who could be a candidate, played in Art Blakey’s Jazz Messengers ….. Finally Sonny Stitt joined the quintet. The tour started in England (London, Manchester(Free Trade Hall)), Paris (Olympia), the Koncerthuset in Stockholm and on the 15th,  like in April, a concert at the Kurhaus in The Hague and a night concert  at the Concertgebouw in Amsterdam. This concert appealed to the jazz critics and the audience enjoyed Miles Davis, who was labeled by Paul ten Have as één der grootsten uit de jazz (= One of the greatest in jazz ….) – the only minor point was Sonny Stitt’s conservative, rather predictable playing … The concert was fabuleus ….. een hoogtepunt, dat moeilijk overtroffen zal kunnen worden. ( = a highlight, hard to exceed). This concert has been released now too at this great Miles Davis – So What 2cd album …….

 The tracklist

 The Jazz at the Concertgebouw series contains more remarkable concerts live from the famous Amsterdam music theatre, like concerts with  Chet Baker (1955) – Gerry Mulligan (1956) – J.J. Johnson (1957) – Sarah Vaughan (1958) – Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet (1966) and Jazz from Carnegie Hall featuring Lee Konitz, Zoot Soms, Phineas Newborn, Red Garland, Oscar Pettiford and Kenny Clarke (1958)

This album can be ordered at info@jazzarchief.nl

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog af Facebook or ask its free newsletter. 

When critics are quoted about your concert as ... ergerlijke melodische armoede  (annoying melodic poverty) – Het plezier werd volledig vergald ( they spoiled the listeners pleasure), I guess you better decide to stop your career in music ....  But not for John Coltrane. His debut in The Netherlands didn't pass by unnoticed. The Dutch Jazz archive released in its award-winning series Jazz at the Concergebouw two talked-about 1960 concerts by the Miles Davis Quintet.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Miles Davis: Tweemaal in het Concertgebouw 1960

 Spraakmakend optreden Miles Davis en John Coltrane uitgebracht. 
 Een historisch document
Ergerlijke melodische armoede
Hans Koert

Je moet maar durven … je nek uit te steken. Zelfs in 1960 was een week lang alle aandacht voor Jazz iets bijzonders:  de VARA Jazzweek – zeven dagen lang jazzmuziek met als hoogtepunt twee liveconcerten: Het  Oscar Peterson Trio en het Stan Getz Quartet in het Concertgebouw, voorafgaand door een uur  met het Miles Davis Sextet (sic) vanuit het Kurhaus.  

Miles Davis: Tweemaal in het Concertgebouw (1960) (Nederlands) | Miles Davis: The Complete 1960 Amsterdam Concerts ( English)

Het Miles Davis Sextet (sic), zoals het in de pers werd aangekondigd,  (vibraphonist Buddy Montgomery was uiteindelijk niet bij de Miles Davis JATP group aangeschoven) speelde in het Kurhaus in Scheveningen van 21.30 uur tot 22.30 uur, waarna rond middernacht afgestemd kon worden voor het nachtconcert in het  Concertgebouw). ( 0.00 – 1.00 uur.). Doordat Oscar Peterson nogal lang van stof was, kon het concert met Stan Getz niet meer uitgezonden worden, tot verdriet van veel luisteraars. Gelukkig hebben we sinds kort wel de beschikking over beide Miles Davis concerten – die in het Kurhaus en het Concertgebouw.

 Advertentie in Rhythme (1960)
Het beroemde Kurhausconcert werd eerder uitgebracht door Unique Jazz, Jazz Door en nu ook Lonehilljazz. Dankzij het Nederlands Jazzarchief zijn nu ook de Amsterdamse Concertgebouw concerten van april en oktober 1960 beschikbaar op hun nieuwste dubbelcd in de gelauwerde serie Jazz at the Concertgebouw: Miles Davis: So What  ( NJA 1301) (2cd) uitgebracht. Een schitterend historisch archief.

 Aankondiging van de concerten (bron Vrije volk ( 9 april 1960))
Het concert van april 1960 was deel van een uitgebreide  JATP (= Jazz at the Philharmonic) tour georganiseerd door Norman Granz en naar Nederland gehaald door Lou van Rees.  Het Miles Davis Quintet bestond uit Miles Davis op trompet, John Coltrane op tenorsax, Wynton Kelly aan de piano, Paul Chambers bas en Jimmy Cobb slagwerk – een droombezetting. Ze hadden in het Olympia van Parijs opgetreden; in de Koncerthuses van Stockholm; Tivoli in Kopenhagen  en waren, na een optreden in Zurich, drie uur te laat op Schiphol gearriveerd, doordat het vliegtuig vertraging had. Bovendien was de bas van Paul Chambers in het vliegtuig kapot gegaan, vertelde Ruud Jacobs me, zodat in allerijl een vervangende bas gevonden moest worden – het werd de bas van Ruud. Er werd één sets gespeeld, geprogrammeerd na de optredens van Oscar Peterson en Stan Getz. Het publiek had hoge verwachtingen van het concert – Miles Davis was tweemaal eerder in Nederland geweest en kon rekenen op een uitverkochte zaal - Over die nieuwe .....John Coltrane, hadden de kenners wel veel over gehoord.

 Miles Davis - So What (2cd) ( NJA 1301)

John Coltrane, de enfant terrible van de band, kende men nog niet zo, maar dat zou tijdens het concert veranderen.  Zijn muzikale geweldsuitbarstingen konden maar weinigen bekoren en de critici en Miles Davis fans waren na het concert in shock. 

Kritiek van Anton Kop.
bron: Rhythme  mei 1960

Het plezier  …… werd volledig vergald door John Coltrane, de man die de tenorsax vasthield (!)  …. ergerlijke melodische armoede (doelend op John Coltrane) – de verschrikkingen die de figuur Coltrane produceerde: de kritieken lieten geen spaan heel van John Coltrane – alleen Michiel de Ruyter was milder en zag, profetisch, in Coltrane’s saxofoonspel vernieuwing. Ruud Niemans schreef in Rhythme: Het is een betreurenswaardig feit, dat de Vara-jazzweek .. een vals slotakkoord kreeg vanuit het Kurhaus. Het moge duidelijk zijn dat veel mensen die een kaartje voor het Concertgebouwconcert gekocht hadden, de liveuitzending van half tien beluisterd hadden en al een mening hadden voordat John Coltrane nog maar één lick uit zijn sax geperst had.  …….. Sommige Amsterdamse nachtbrakers wisten vooruit, welke orgie hen te wachten stond, vertrouwde  Ruud Niemans de lezers van Rhythme toe. Hoewel Coltrane zich tijdens het nachtconcert inhield en zich minder met zijn spel in uitersten begaf, schijnen heel wat fans voortijdig teleurgesteld het Concertgebouw verlaten te hebben.

 Vara Jazzweek met het Miles Davis concert als hoogtepunt - hoe anders waren de kritieken. (Bron: Friese Courier (9 april 1960))

Met de oren van nu is dat haast niet meer voor te stellen ….. Miles Davis speelde met zijn groep één van zijn beste concerten van dat jaar ….. nu, anno 2013, opnieuw te beleven met de kennis van nu ….

Wynton Kelly - Miles Davis - Paul Chambers (Kurhaus: 15 oktober 1960) (bron: Rhythme 134 )(foto: Pieter Mazel)

De dubbelcd Jazz at the Concertgebouw: Miles Davis So What  ( NJA 1301) bevat nog een tweede concert van het Miles Davis Quintet vanuit het Concertgebouw van oktober 1960. 

Sonny Stitt (Kurhaus)
 (foto Pieter Mazel)

John Coltrane had ondertussen de groep verlaten – klaar om zijn eigen muzikale ideeën vorm te gaan geven – klaar ook met Miles Davis, waarmee het muzikaal moeilijk samen te werken was: I found out that he doesn’t talk much and rarely disuss his Music. He’s completely unpredictable; sometimes he’d walk off stage after just playing a few notes, not even completing one chorus. If I asked him something about his music, I never knew how he was going to take it (citaat John Coltrane) en er moest dus vervanging gevonden worden.

Jimmy Heath (2012)
(foto: Hans Koert)

 Het werd Jimmy Heath, die vorig jaar nog in Nederland speelde met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. Jimmy was net vrijgelaten uit de gevangenis na een jarenlange straf vanwege drugsgebruik, maar mocht zich niet  buiten een straal van 60 mijl van Philadelphia begeven – aan hem had Miles dus niet veel als hij op tour ging – "Tweede keus" Wayne Shorter zat al vast bij Art Blakey’s Jazz Messengers, dus werd het Sonny Stitt, een bebopper – geen echte vernieuwer.

Miles Davis (Kurhaus)
(foto: Pieter Mazel)

De tour startte in Engeland (London, Manchester (Free Trade Hall)), Parijs (Olympia), het Koncerthuset in Stockholm en op 15 oktober 1960, net als in april van hetzelfde jaar, een concert in het Kurhaus in Den Haag en een nachtconcert in het Concertgebouw in Amsterdam. Het kwintet van Miles Davis bestond deze keer uit Miles Davis op trompet, Sonny Stitt op alsax en dezelfde degelijke ritmesectie als een half jaar eerder: Wynton Kelly op piano,  Paul Chambers op bas en Jimmy Cobb op slagwerk. Miles werd geroemd …. één der grootsten uit de jazz; het concert …. .. een hoogtepunt, dat moeilijk overtroffen zal kunnen worden ( Paul ten Have in Rhythm). Dit concert is eveneens terug te vinden op de nieuwste uitgave van het Nederlands Jazz Archief: Miles Davis – So What …….   Een schitterende historisch belangwekkende uitgave …

 De tracklist

Eerder verschenen in de serie Jazz at the Concertgebouw concerten van Chet Baker (1955) – Gery Mulligan (1956) – J.J. Johnson (1957) – Sarah Vaughan (1958) – Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet (1966) en Jazz from Carnegie Hall met o.a. Lee Konitz, Zoot Soms, Phineas Newborn, Red Garland, Oscar Pettiford en Kenny Clarke (1958)

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook of vraag haar gratis nieuwsbrief.

Het Nederlands Jazzarchief is voorlopig gered .... toch blijft uw steun hard nodig.  Word Vriend van het Nederlands Jazzarchief, zodat het Nederlands jazzgeheugen niet verloren gaat .... en het Jazz Bulletin ..... en de bekroonde serie Jazz at the Concertgebouw: Word Vriend van het Nederlands Jazzarchief

Als ze over je schrijven als ... ergerlijke melodische armoede – Het plezier werd volledig vergald, dan kun je maar beter je instrument aan de wilgen hangen, denk ik -  Maar niets is minder waar - John Coltrane's eerste optreden in ons land kreeg de handen niet op elkaar - Met de oren van nu is dat haast niet te begrijpen ...... Het Nederlands Jazz Archief bracht onlangs twee unieke concerten uit van het Miles Davis Quintet - voor hen die er bij- en er niet bijgeweest zijn: voor jou dus!  Mis het niet!

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions