Night And Day

Original sheet front page (1932)

Night And Day is a popular song by Cole Porter. It was written for the 1932 musical play Gay Divorce. It is perhaps Porter's most popular contribution to the Great American Songbook and has been recorded by dozens of artists.

Original theatre poster (1932)

Fred Astaire introduced Night And Day on stage, and his recording of the song with the Leo Reisman orchestra was a no.1 hit, topping the charts of the day for ten weeks.

Original film poster (1934)

Fred Astaire performed Night And Day again in the 1934 film version of the show, renamed The Gay Divorcee, and it became one of his signature pieces.

Original film poster (1946)

Night And Day was so associated with Cole Porter, that when Hollywood first filmed his life story in 1946, the movie was entitled Night and Day.

The construction of Night and Day is unusual for a hit song of the 1930s. Most popular tunes then featured 32-bar choruses, divided into four 8-bar sections, usually with an AABA musical structure, the B section representing the bridge. Porter's song, on the other hand, has a chorus of 48 bars, divided into six sections of eight bars—ABABCB—with section C representing the bridge. (info above excerpted from Wikipedia, here )

Night And Day has been recorded by numerous artists, both as an instrumental and with Porter's lyrics by various vocalists. Below I'll insert some examples within a jazz context. - Here's first a recording by Ray Ventura and his Orchestra of Night And Day with vocal by an unidentified singer

In 1938, the singer Maxine Sullivan recorded her version of Night And Day

From the album Charlie Parker plays Cole Porter, here's his version of Night And  Day recorded with big band March 25, 1952 in New York

Another great instrumental of Night And Day was recorded by Art Tatum (p), Roy Eldridge (tp), John Simmons (b), Alvin Stoller (d) in 1955

One of my all time favorite instrumental recordings of Night And Day was recorded by Oscar Alemán y su Orquesta de Jazz for Odeon (Odeon 74265, mx 20199) as Noche Y Día on May 30, 1955 inserted below to end this small entry on a famous song

---

Jo

keepitswinging.domain@gmail.com

Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

André Ekyan (1907 – 1972) – A French Saxophone Player, Part 2 (1940s)

Georg Lankester, expert in pre-WW II French jazz history, continues in this entry the story of André Ekyans career, this time focusing on the war and post-war years – the 1940s.

First part of the story (1930s) is available following this link, here 

André Ekyan, a ‘sought after’ musician

In the first year of the war (1940) our alto-sax player formed a new group named “Swingtette” in which we find guitarist ‘Matlo’Ferret. This formation played frequently in the “Moulin Rouge” and moreover made various fine records for “Odéon”.

Due to the fact that the relationship between André and Django was quite good and their musical feelings also matched, a series of new recordings was organised in February. André’s fine sax playing, accompanied by Django, was now completed with guitarist Pierre Ferret and bass player Emmanuel Soudieux, also ‘masters of strings’.They recorded swinging versions of ‘Margie’ and ‘ Rosetta’, as well as ‘Sugar’ and ‘A pretty girl is like a melody’.Those records, supervised by Delaunay, were released by “Swing” (Sw 98 & 194).

André was also the leader of a small formation  called “Kit Cat” which performed in a luxary place at the Champs Elyssées, an illustration of his popularity.

Swing, Sw 127

One year later, in September 1941 two more records with the new Hot Club quintet followed viz. the titles ‘De nulle part’ (‘Out of Nowhere’) and the exciting ‘Hugaria’ in wich sometimes  influences of Hawkins in André’s playing are noticable.These two  tracks for “swing’were released as Sw 127

Outside Paris

Shortly afterwards Ekyan remained in Switzerland because he now joined the popular Ray Ventura orchestra. This French band which had firstly toured through the South of France, went to Switzerland in order to escape from th German occupation. At the end of 1941 Ventura even left Europe to settle in South America till the war was over.

Django Reinhardt, Andre Ekyan, Ralph Schecroun, Alf Masselier and Roger Paraboschi in Rome (1950)

Back in France, André now became the leader of a formation in Baulieu, where he would remain till 1950 when Django invited him to join his new quintet which was going to play in  Italy. In April and May of that particular year this quintet performed in Rome where also several recordings were made. 

 Note: in  those  sessions André was alternating alto-sax with clarinet and….these  were historical sessions because it was the last time that  the two men played together. Django died in May 1953 !

In the Fifties, André performed often in ‘Maxim’s”, however, the music performed there  gradually had a somewhat lower level. Therefore he decided to travel through Europe and so it happened.

André Ekyan's orchestra at 'Maxim's'

He then played in a lot of  countries, but often in Spain. Unfortunately it was in the town of Alicante that he died on 9 August 1972 because of a tragic traffic accident.

André Ekyan (1907-1972)

Summary

Considering André Ekyan’s impressive activities and successes one can certainly speak of an important jazz musician, not only for France, but in general since he also played with a lot of great American jazzmen. 

Worthwhile to mention is that he produced a soft tone on clarinet which created a sometimes  melancholy atmosphere, fitting in so well with a musician like e.g. Django Reinhardt. In his alto-sax playing one can hear some influences from the Chicago jazz (Frank Trumbauer) and – later – from Benny Carter. Producing a warm tone, sometimes calm, in other moments excuberant and fast, he could inspire other jazz musicians. Because of his technique and creativity, this artist belongs to the best European saxophonists of last century.

Some recommended records: China Boy ‘French Hot Boys’(1932),Crazy Rhythm, ‘Coleman Hawkins All Stars (1937), Margie with Django Reinhardt (1940)

Georg Lankester

---

Jo

keepitswinging.domain@gmail.com

Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ray Ventura (1908-1979) – piano player and band Leader - part 2

The Frenchman who combined Jazz with Entertainment

The War-Years in South America and the Post-War Era
by
Georg Lankester

In my publications on famous European band leaders from the Thirties/Forties of last century, Ray Ventura should certainly be mentioned. Going deeply into the French jazz scene, I discovered how many important French and Belgian jazzmen joined his orchestra. He was a great organiser and always managed to engage the best musicians of his time.In a previous blog I gave an account of Ventura's career before WW2 - below follows the second part of my article focusing on the War-years and the post-War period.

Away from the war scene

In 1940 when France was more and more occupied by the Germans,  thousands of people moved away from Paris in order to find free areas. Ray was among them and after a lot of trouble he ended up in Lyon, still free from Germans. He happened to find there several of his band members and decided to form an occasional orchestra, again under the name “Ray Ventura & The Collegians”. His first band was established 10 years before and had given him a lot of popularity, an advantage.

Ray Ventura  (source: unknown)

And again the excellent musicians and showmen like Coco Aslan and Paul Misraki.were gathered around him. Moreover he recruted players such as Pierre Allier, André Ekyan and Adrien Terme. I can add to this that Micheline Day, Paul’s girlfriend was singing in the his orchestra as well.

They performed frequently in the South of France and sometimes in Switzerland. However, the occupation was ongoing and the anti-Jewish propaganda became more and more stronger. In Marseille they experienced serious incidents so that Ray and some of his fellow-musicians of Jewish origin in secret decided to leave France. But how?

Micheline Day and Coco Aslan ( source: Les grands orchestres de Music Hall en France) 

Thanks to a miraculous inspiration and with financial support of a benefactor, a certain Mathalon, Ray got visa for all to leave the country. Singer Micheline, who worked in Nice, was - despite the ban to bring English text - still singing in this language. She was then no longer allowed to perform in the ‘Alpes Maritimes’ and pursued till Cannes. Threathened she finally accepted the advice of her friend Paul and took the decision  to join the others and also  to leave for Rio de Janeiro.

Ray Ventura and his orchestra in Casino de la Urca ( Rio de Janeiro) (1942) ( source: Les grands orchestres de Music Hall en France)

In November 1941 after a last performance in the Cahors, the almost complete band went to Madrid via Toulouse. At the end of the month they boarded on a Spanish ship on its way to Brazil (35 days sailing). First there was some fear for German submarines, but they safely arrived in Rio.

Ray now formed a ‘war orchestra’ (which included singer/guitarist Henri Salvador) and he soon got  successful performances in the most important Brasilian towns. Then in 1942 the band travelled to Urugay where they presented a big show in the Grand Theatre of Montevideo followed by other theatres and cabarets. Since the inhabitants of this country were very fond of the French culture, the band met a lot of enthusiasm.

Ray Ventura and his orchestra arrive in Buenos Aires ( juli 1942)  ( source: Les grands orchestres de Music Hall en France)

Then the orchestra left for Argentina where it arrived in July 1942. This country was neutral, there was plenty of food and no shortage of money. The band could take advantage of these circumstances and was soon playing in the popular cabaret “Tabaris”. Although the audience was crazy about the Tango, produced by many artists – in fact competitors -  they yet met a lot of interest in their kind of music. They were playing month after month and Ventura even concluded a contract with Odeon, which company made a lot of band records.

Ray Ventura and band members with guitarist Henri Salvador ( Buenos Aires) ( 1943)  ( source: Les grands orchestres de Music Hall en France)

Apart from this other activities took place. Bass player Louis Vola, who formed part of the famous Hot Club quintet with Django Reinhardt and Stéphane Grappelli, founded a similar group and even recorded for Victor Argentina. 

Below a recording by Ray Ventura and his orchestra,  Ménilmontant, recorded in Argentinië (1942) with Coco Aslan ( Odeon 45812)

The Ventura band switched now from Odeon to a smaller record company called “Syncopa e Ritmo”. Further other small formations (the band within a band) held sessions with musicians like Henri Salvador, Pierre d’Hellèmmes, Pierre Allier and Max Mirlirot. 

All were at ease and successful. And as to Micheline, she married  an Argentinian which fact was in favour of the band too. Misraki created lots of songs and also worked for the film industry. He became a celebrity,  admired in all South American countries.Though the band members played with diferent groups, the complete Ventura band remained active and still had many performances. It was only around 1954 that the band broke up.

The new Ray Ventura orchestra ( December 1945)  ( source: Les grands orchestres de Music Hall en France)

The last episode

After the liberation Ray and Paul travelled to the United States. Paul was soon  involved in the film industry and would stay in Hollywood for a long time. Ray went back to Europe, first to Belgium and then on to his native country. Once back in France he formed a new band again which included several dedicated band members like Henri Salvador, Guy Paquinet, Gérard Lévèque, Marcel Croustier, Max Hugot and Max Elroy.

Although the taste of the audience had changed a bit, Ray was yet successful in his performances; several film recordings were made as well. His orchestra can be seen in the following movies: “Mademoiselle s’amuse”(1947), “Nous irons à Paris” (1949) and “Nous irons à Monte Carlo”(1951) – all these produced by Ray himelf.

The next years he was more and more passionated by films and starting from 1954 he left all music behind him. Only once in a while he played with an occasional band and recorded for his own label “Versailles”. However, new successes failed to occur and gradually all was in decline. His enthousiasm and his role was over! A few years later he left France and settled in Palma de Mallorca where he eventually died on March 30, 1979.

Les Collégiens, post-war period, undated  ( source: Les grands orchestres de Music Hall en France)

Summary

Ray Ventura did not invent “Jazz en scène” himself. An American, an Englishman and Grégor in Paris succeeded long before. But during the Thirties he perfectionated this kind of music considerably, which is proven by many of his records and film recordings. Other band leaders such as Fred Adison, Jo Bouillon and Jacques Hélian never have been able to match the Ray Ventura band.

Some examples of his recordings: I’m afraid of you (1928), Good for you (1930), St. James infirmary & Saint Louis Blues (1932), Just an idea (1933), La-mi-re-sol (1937), I got rhythm (1938) and Louise (1939). 

Previous: Ray Ventura (1908-1979) - piano player and band leader - part 1
Nederlands: part 1 - here              part 2 - here     

Georg Lankester 
keepswinging@live.nl

Ray Ventura: One of the most important European bandleaders of the last century. During World War II he triumphed in South America, and when the war was over, he threw himself into the film business .... its heyday of the thirties had already passed (Georg Lankester) 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ray Ventura (1908-1979) – piano player and band leader, Part 1

The Frenchman who combined Jazz with Entertainment

The Pre-War Years

by Georg Lankester

In my publications on famous European band leaders from the Thirties/Forties of last century, Ray Ventura should certainly be mentioned. Going deeply into the French jazz scene, I discovered how many important French and Belgian jazzmen joined his orchestra. He was a great organiser and always managed to engage the best musicians of his time.

Trip to New York; Le salon du "Paris"  Ray Ventura featured on bassax (1929) (source: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

A fast career

Ray Ventura - usually called ‘Ray” - was born in Paris on April 10, 1908. He grew up in comfortable circumstances and already, as a youngster, showed interest in new music styles. In 1924 he discovered jazz music in the casino of Biarritz where he heard the band of Léo Poll. Being well-off he soon bought American jazz records as well as scores. By 1926 the enterprising boy, backed up by fellow students of his high school, founded a band called “The Collegians”, more or less in the style of Paul Whiteman and Jack Hylton. But also musicians such as Louis Armstrong & Duke Ellington and their bands inspired him

The Collegians on board the ship to New York (1930) (source: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

The next year Ray’s formation could be heard at the so-called ‘surprise parties’ which were frequently organised, particularly in the Parisian quarter “Passy”. These were lively sessions with guest players like Guy Paquinet, Gérard Léveque, Max Hugot, Max Ellroy and others. Gradually American musicians joined them, stimulated by the newly founded ‘Hot Club de France’ of which the organisers invited American stars to perform in Paris. Clarinettist/saxophonist Danny Polo was one of the first and many others would follow.

It should be stated that earlier, in 1928, “The Collegians” already made their first record for Columbia – those were followed by recordings for the record company Odéon. The line-up of those days included trumpet player Ray Binder and saxophonist Edouard-Stanton Foy. A few years later the band switched for their recordings to the Decca company and this cooperation would last till 1935. In 1929 Ray and his fellow musicians – without any contract – travelled to the States in order to promote their beloved music and to take advantage of the possibility to play for the radio. Once back in France Ray was absorbed in jazz entertainment and started to write and publish about it in the Grégor magazine. In those days Grégor was a successful band leader in Paris (NOTE his band included Stéphane Grappelli for some time).

Paul Misraki (source: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

Around 1932 several new musicians came to join “The Collegians” such as trombone player André Couzard, violinist George Effrosse and piano player/composer Paul Misraki. But also the Arslanian brothers formed now part of Ray’s orchestra, of which Krikor acting as “Coco Aslan” would become quite known. However, difficult times arrived because of the economic crisis with lots of consequences.

Ray Ventura et ses Collegiens in Geneve (oktober 1931) (source: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

Financial problems and a solution

Since most people could no longer afford to visit jazzclubs the musicians had less income. That’s why Ray had to look for a different audience. Stan Foy, who had been a member of the Jack Hylton orchestra, suggested that the Ray Ventura band should adopt the same approach. This opinion was not commonly shared. Was the Hylton band not too commercial? Ray hesitated, but at the same time he realised that a concession undoubtedly was the only solution to survive. So it was finally decided to use the French approach since this was now  not evident for the audience. So far the band had mainly produced some background music in cabarets next to its jazz repertoire.

Coco Aslan (source: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

They now wanted to act as ‘eye catchers’ and bring their own show. Doing so a new sort of entertainment was born called “Jazz en scène” in which Coco Aslan played an important role as a showman and Paul Misraki composed new French songs.

(source: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

Already in July 1930 the renewed orchestra of Ray Ventura made some recordings of French songs, very successfully. Later the band was invited to perform in the London “Palladium”. Even in ’33, when Hitler was about to seize power, they made a tour through Eastern Europa and Italy. And with saxophonist Noël Chiboust on board and a special repertoire managed by their communicative leader the formation balanced in an elegant way between jazz and show whereby the musicians became real stars.

l' Empire ( juni 1931) (source: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

In February 1934 their posters could be seen in the Casino of Paris. But Ray’s band with several star soloists experienced that they were too expensive which fact resulted in serious financial problems. However, a solution was found by the exceptional creativity of Misraki.

He composed a song called “Tout va bien, Madame la marquise” and this song became a top hit in France so that Ray’s financial situation changed to the better.

The fact that the band was much more professional became evident in its presentation. The repertoire included now more French songs and sketches in order to entertain the audience. Next to domestic tours the band travelled to Belgium, Holland, England and even Spain. They participated in cabarets, radio broadcasts and films like e.g. “L’amour à la Américaine’(1932),”Feux de joie”(1938) and “Tourbillon de Paris”(1939). All these special performances made Ray a celebrity.

Ray Ventura et ses Collégiens in the film: Feux de joie (source: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

Sometimes during the Thirties some fellow band leaders were invited such as Fred Adison and Jo Bouillon (the latter was Josephine Baker’s husband.). The shows of the orchestra included some acts which had to do with the threats of the war like e.g.’The band is going to strike’ (in those times  people and companies sometimes did strike against the occupiers).

Further excellent jazz musicians from France and Belgium joined the orchestra. In 1936 Gus Deloof, Philippe Brun, Alix Combelle, André Ekyan, Loulou Gasté (husband of singer Line Renaud), Louis Vola, Jerry Mengo, Josse Breyre and Guy Paquinet formed part of the Ventura band.

The successful leader even established his own publishing house, however, through the war he unfortunately had to end this activity.

(To be continued)

MY JAZZ LINKS:

Ray Ventura

Ray Ventura (1908-1979) : pianist en orkestleider del 1 (nederlands)

Georg Lankester
keepswinging@live.nl

One of the biggest French band leaders of the twentieth century was undoubtedly Ray Ventura, who in the thirties with his collégiens  scored hit after hit with his orchestra and made ​​a big show around each occurrence. In two parts Georg Lankester gives an account of his career. The Frenchman who combined jazz and entertainment in the thirties is set in the spotlight.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ray Ventura (1908-1979): pianist en orkestleider: deel 2

De Fransman die Jazz met Show combineerde
De oorlogsjaren in Zuid-Amerika en de tijd erna.
Georg Lankester

In mijn publicaties over befaamde Europese orkestleiders uit de jaren 1930-1940 mag Ray Ventura natuurlijk niet ontbreken. Als specialist in de vroegere Franse jazz kwam ik er destijds al snel achter hoeveel grote Franse jazzmusici in zijn orkest hebben gespeeld. Hij was een groot organisator en had oog voor de beste jazzmusici van zijn tijd. Eerder publiceerde ik in het eerste deel zijn carrière voor de Tweede Wereldoorlog - nu de jaren tijdens de oorlog, waarin hij in Zuid-Amrrika verbleef  en daarna.

Weg van het oorlogsgeweld
In 1940, toen Frankrijk meer en meer door de Duitsers bezet raakte, trokken duizenden weg uit Parijs op zoek naar nog vrije gebieden. Ray was ook onder hen en met de nodige moeite kwam hij in Lyon dat toen nog niet was ingenomen. Toevallig trof hij daar eveneens verschillende van zijn bandleden! Door die omstandigheid aangemoedigd, vormde hij meteen een gelegenheidsorkest, ook weer onder de naam “Ray Ventura & The Collegians”. Zijn eerste orkest, dat tien jaar ervóór was opgericht had hem bekendheid gegeven en als het ware ‘het pad voor hem geëffend’. 

Ray Ventura  (bron: onbekend)

Opnieuw had hij weer goede musici en showmensen waaronder Coco Aslan en Paul Misraki rond zich verenigd. En hij rekruteerde daarnaast Pierre Allier, André Ekyan en AdrienTerme. Ik kan hierbij aantekenen dat de vaak bij het orkest zingende Micheline Day de vriendin van Misraki was.
Met deze bezetting trad hij spoedig in Zuid Frankrijk op en eveneens in Zwitserland. De bezetting sloop echter alsmaar verder door en de anti-Joodse propaganda nam onheilspellende vormen aan. In Marseille maakten ze ernstige incidenten mee. Ray, alsmede enkele van zijn musici, van Joodse origine, besluiten nu in het geheim Frankrijk te verlaten. Maar hoe?

Micheline Day en Coco Aslan ( bron: Les grands orchestres de Music Hall en France) 

Door een miraculeuze ingeving en met financiële hulp van een weldoener, ene Mathalon, kwam Ray aan visa om het land uit te gaan. Zangeres Micheline die in Nice werkte en ondanks een verbod Engelse nummers bleef zingen mocht niet langer in de ‘Alpes Maritimes’ optreden en werd tot in Cannes vervolgd. Bedreigd aanvaardde zij uiteindelijk het advies van haar vriend Paul en besloot zij mee te gaan naar Rio de Janeiro.

Ray Ventura met zijn orkest in het Casino de la Urca ( Rio de Janeiro) (1942) ( bron: Les grands orchestres de Music Hall en France)

In november 1941, na een laatste optreden in de Cahors, vertrok het bijna complete orkest via Toulouse naar Madrid. Eind november scheepten ze zich in op een Spaans schip en gingen nu op weg naar Brazilië (een overtocht van 35 dagen). Er heerste nog wel angst voor Duitse duikboten, maar ze kwamen veilig in Rio de Janeiro aan.
Ray formeerde na korte tijd zijn ‘oorlogsorkest’ (waarin de bekende zanger/gitarist Henri Salvador) en al spoedig volgden er succesvolle optredens, eerst dus in alle grote Braziliaanse steden. Vervolgens reisde de band in juni 1942 naar Urugay waar een groot optreden in het ‘Grand Théatre’ van Montevideo, plaatsvond en later op meer plaatsen. Hierbij kan worden aangetekend dat de Uruguayanen echte francofielen waren. Ze ondervonden dus veel enthousiasme bij hun Franse shows.

Ray Ventura arriveert met zijn orkest in Buenos Aires ( juli 1942)  ( bron: Les grands orchestres de Music Hall en France)

Daarna vertrok het orkest naar Argentinië, waar ze in juli 1942 arriveerden. Het neutrale land bloeide en er was een overvloed aan eten en drinken, Het geld rolde er en het showorkest profiteerde van deze omstandigheid en was o.a. te zien in het bekende cabaret ‘Tabaris’. Hoewel het Argentijnse publiek gek was van de Tango met z’n talloze artiesten en Ray daarmee moest concurreren, ondervond hij toch veel succes. Ze speelden er maandenlang en Ventura sloot ook nog een contract af met Odéon, die vele opnamen maakte.

Ray Ventura met in het midden gitarist Henri Salvador ( Buenos Aires) ( 1943)  ( bron: Les grands orchestres de Music Hall en France)

Er waren ook andere activiteiten in die periode. Bassist Louis Vola, in de jaren ’30 deel uitmakend van het kwintet met Django Reinhardt en Stéphane Grappelli, richtte in Argentinië een soortgelijk kwintet op en maakte enkele  platen voor ‘Victor Argentina’.

Geniet van het orkest van Ray Ventura in het nummer Ménilmontant opgenomen in Argentinië (1942) met Coco Aslan ( Odeon 45812)



Het Ventura-orkest, dat eerst voor Odeon speelde ging in 1943 over naar kleinere platen-maatschappij ‘Syncopa e Ritmo’ genaamd. Verder vormden zich ook kleinere formaties, a  band within the band, waarin bijvoorbeeld mensen speelden als Henri Salvador, Pierre d’Hellèmes, Pierre Allier en Max Mirlirot.
Men had het dus goed naar de zin en was bovendien succesvol. Wat Michline Day betreft, zij trouwde een Argentijn, wat weer gunstig was voor bekendheid van de de musici. En Paul Misraki bleef uiterst actief als componist en werkte nu ook voor films. Hij verwierf grote bekendheid als artiest en werd in heel Zuid-Amerika bewonderd.
Hoewel de verschillende muzikanten dus in andere combinaties speelden, bleef ook het orkest Ventura volop actief met optredens. Pas tegen 1944 loste de band langzaam op.

Het nieuwe orkest van Ray Ventura ( december 1945)  ( bron: Les grands orchestres de Music Hall en France)

Laatste episode: 
Na de bevrijding reisden Ray en Paul naar de Verenigde Staten. Paul was erg in de ban van de film en zou dan ook geruime tijd in Hollywood blijven. Ray maakte de overtocht naar Europa om uiteindelijk via België naar Frankrijk te gaan. Daar vormde de energieke orkestleider  een nieuw orkest waarin trouwe bandleden als Henri Salvador, Guy Paquinet en Gérard Léveque, Marcel Croustier, Max Hugot en Max Elloy zaten. 

Alhoewel de smaak van het publiek inmiddels wel wat was veranderd, boekte hij toch succes met zijn optredens en werden er diverse filmopnamen gemaakt. Zo kwamen de volgende films uit:”Mademoiselle s’amuse”(1947), ”Nous irons à Paris”(1949) en “Nous irons à Monte Carlo”(1951), alles hoofdzakelijk door Ray zelf geproduceerd.
In de jaren die volgden was hij volledig gepassioneerd door films en in de loop van 1954 liet hij de muziek bijna geheel achter zich. Hij trad nog een enkele keer op met een aangepast orkest of deed dat voor plaatopnamen op zijn eigen label ‘Versaille’. Maar de successen bleven helaas uit en langzamerhand raakte alles in verval. Zijn enthousiasme ebde weg – zijn rol was eigenlijk uitgespeeld.
Na enige jaren verliet hij zijn vaderland en vestigde zich in het Spaanse Palma de Mallorca  waar hij tenslotte op 30 maart 1979 overleed.

Les Collégiens, ergens na de oorlog  ( bron: Les grands orchestres de Music Hall en France)

Ray Ventura heeft de ‘Jazz en Scène’ zelf niet uitgevonden. Een Amerikaan, Engelsman en Grégor in Parijs met dezelfde gedachte, waren hem voorgegaan. Maar hij heeft  in de jaren ’30 het genre danig geperfectioneerd, waarvan vele platen van zijn orkest, met zeer goede door hem gerekruteerde musici, getuigen. Anderen die op dit vlak actief waren, zoals Fred Adison, Jo Bouillon en Jacques Hélian, hebben het Ventura orkest nimmer kunnen evenaren.

VOORAFGAANDE: Ray Ventura (1908-1979) - pianist en orkestleider deel 1

Georg Lankester 
keepswinging@live.nl

Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook ( group Keep it Swinging), Twitter ( #keepitswinging) of vraag haar gratis nieuwsbrief

NIEUW: 2eHansJazz

Ray Ventura: Eén van de belangrijkste Europese bandleiders van de vorige eeuw.  Tijdens de Tweede Wereldoorlog vierde hij triomfen in Zuid-Amerika en toen de oorlog afgelopen was stortte hij zich op de film .... zijn hoogtijdagen van de jaren dertig waren toen al voorbij ( Georg Lankester)  

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ray Ventura (1908-1979): pianist en orkestleider deel 1

De Fransman die Jazz met Show combineerde
De vooroorlogse jaren belicht.
Georg Lankester

In mijn publicaties over befaamde Europese orkestleiders uit de jaren 1930-1940 mag Ray Ventura natuurlijk niet ontbreken. Als specialist in de vroegere Franse jazz kwam ik er destijds al snel achter hoeveel grote Franse jazzmusici in zijn orkest hebben gespeeld. Hij was een groot organisator en had oog voor de beste jazzmusici van zijn tijd.

Reis naar New York; Le salon du "Paris"  Ray Ventura speelt hier bassax (1929) (bron: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

Een snelle carrière

De op 16 april 1908 in Parijs geboren Raymond Ventura – kortweg Ray genoemd – groeide op in een welgesteld milieu en toonde al jong interesse in nieuwe muzieksoorten. In 1924 ontdekte hij de jazz in het casino van Biarritz waar hij het orkest van Léo Poll hoorde. Niet gehinderd door geldgebrek schafte hij spoedig jazzplaten uit Amerika aan en ook partituren. De ondernemende jongen richtte in 1925 met mede-studenten van zijn Lyceum een band op,  “The Collegians” genaamd, in de stijl van Paul Whiteman en Jack Hylton, maar het waren ook musici als  Armstrong en Ellington en hun orkesten die hem inspireerden.

Het orkest aan boord tijdens de tweede reis naar New York (1930) (bron: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

In de volgende jaren was Ray’s formatie te horen op wat men toen een surprise party  noemde  die wel vaker werden georganiseerd, met name in het Parijse arrondissement Passy. Het waren zeer geanimeerde sessies waar gastmuzikanten te horen waren zoals Guy Paquinet, Gérard Léveque, Mac Hugot, Max Elloy en anderen. Op deze parties kwamen geleidelijk ook Amerikaanse musici, vooral door de activiteiten van de in die jaren opgerichte Hot Club de France- de Franse jazzclub die Amerikaanse jazzvedetten naar Frankrijk haalde. Zo was bijvoorbeeld ook Danny Polo soms gast en vele anderen zouden volgen.  Luister maar eens naar Let's Do It opgenomen in  februari 1929 voor Odeon met o.a. Danny Polo op saxen met zang door leden van het orkest: Edoard Fois,  Coco en John Aslan


De Collégiens (Franse versie) maakten al veel eerder, in 1928, hun eerste plaat voor het Columbia label en het jaar daarop volgden ook opnamen voor Odéon. Van die eerste bezetting van Ray’s  orkest maakten trompettist Ray Binder en saxofonist Edouard-Stanton Foy deel uit. De band switchte de jaren erna opnieuw van maatschappij en ging naar Decca bij wie men tot 1935 zou blijven.
In het jaar 1929 vertrokken Ray en zijn mede-musici zonder contract naar Amerika om hun geliefde muziek te promoten, profiterend van de mogelijkheid voor de radio te gaan spelen. Na terugkeer verdiepte Ray zich verder in de jazz door er artikelen over te publiceren in het blad van Grégor. Zoals bekend was deze bandleider, die diverse jazzmuzikanten in zijn orkest had, in die jaren in Parijs zeer populair. NB Ook Stéphane Grappelli zat enige tijd in Grégor’s orkest.

Paul Misraki (bron: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

Tegen 1932 traden er verschillende nieuwe musici tot The Collegians toe, waaronder trombonist André Couzard, violist Georges Effrosse en pianist/componist Paul Misraki. Maar tevens de gebroeders Arslanian (John klarinet, Krikor zang en percussie). Laatstgenoemde zou zeer bekend worden als Coco Aslan. Echter, in de tijd die nu kwam zouden de gevolgen van de uitgebroken crisis zich steeds meer doen gevoelen.

Ray Ventura et ses Collegiens in Geneve (oktober 1931) (bron: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

Financiële perikelen en een oplossing

De iets beter gesitueerden die eerst voor hun vermaak de  jazz-optredens kwamen opluisteren, hadden geleidelijk minder middelen en dus genoten de musici ook minder inkomsten. Derhalve zocht Ray een ander publiek. Stan Foy, die in het orkest van Jack Hylton had gezeten, stelde voor dat de Ventura band het Franse equivalent zou moeten worden. Dat idee werd echter niet door iedereen gedeeld. Is het Hylton orkest eigenlijk niet een beetje te commercieel? Ray aarzelde, maar realiseerde zich dat een concessie  ongetwijfeld de enige oplossing was om te kunnen overleven.

Coco Aslan (bron: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

Men ging op zoek naar een meer Franse aanpak, uitgaande van het feit dat dit tot dan toe op de achtergrond was gebleven, aangezien ze als begeleiders van revues actief waren geweest of sfeermuziek hadden verzorgd in cabarets. Men besloot dat ze voortaan als blikvangers moesten fungeren en een eigen show zouden moeten brengen. En zo ontstond de Jazz en Scène, een nieuw soort attractie. Daarbij werd zanger Coco Aslan een echte showman en Paul Misraki de componist van nieuwe chansons.

(bron: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

In juli 1930 bracht het vernieuwde orkest van Ray Ventura de eerste opnamen van enkele Franse chansons en….met groot succes. Een jaar later werden the Collegians uitgenodigd om op te treden in het Palladium te Londen. En in 1933, toen Hitler in Duitsland op het punt stond aan de macht te komen, maakten ze een tournee door Oost-Europa en Italië. Door de professionele aanpak, zo maakte saxofonist Noël Chiboust nu ook deel uit van het orkest, alsmede een goedgehumeurde en communicatieve Ray, balanceerde de formatie op elegante wijze tussen Jazz en variété en werden de musici echte vedetten.

l' Empire ( juni 1931) (bron: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

In februari 1934 stonden ze op de affiches van het Casino van Parijs. Omdat Ray’s orkest  langzamerhand toch wel duur was geworden om in te huren, ontstonden er ernstige financiële problemen. Ze kwamen eruit dankzij Paul Misraki die dan het nieuwe nummer “Tout va bien, Madame la Marquise” schreef. Het was een echt staaltje van vernuft en iets dat de Fransen amuseerde waardoor de situatie veranderde en Ventura er weer bovenop bracht.



Het feit dat het orkest professioneler was geworden was merkbaar in de wijze van presentatie. Zo werd het repertoire verrijkt met meer Franse chansons en werden sketches ingevoerd om het publiek extra te vermaken. Naast tournees door eigen land reisde de band door België, Nederland, Engeland en zelfs Spanje. Ze deden mee aan allerlei revues, radio-uitzendingen en ook films, zoals. L’amour à la Americaine (1932), Feux de joie (1938), Tourbillon de Paris (1939). Dat alles maakte Ray tot een beroemdheid.

Ray Ventura et ses Collégiens in de film: Feux de joie (bron: Les Grands Orchestres de Music-Hall en France - Jacques Helian)

In de loop van de dertiger jaren werden ook concurrent-orkestleiders als gast uitgenodigd, waarvan de meest bekenden Fred Adison en Jo Bouillon waren. Laatstgenoemde was de echtgenoot van Josephine Baker.
In de shows die het orkest bracht, speelden ze ook in op de dreigende oorlogs-situatie. Zo brachten ze het stuk Le chef n' aime pas la musique ( = Het orkest gaat in staking )  en een ander werk getiteld On ira pendre notre linge sur la ligne Siegfried  (= Wij hangen onze was aan de Siegfriedlijn). Maar bovendien werden er uitstekende Franse- en Belgische Jazz-musici uitgenodigd. Zo speelden bijvoorbeeld in 1936 mensen als Gus Deloof, Philippe Brun, Alix Combelle, André Ekyan, Loulou Gasté (echtgenoot van Line Renaud), Louis Vola, Jerry Mengo, Josse Breyre en Guy Paquinet mee, allen kundig begeleid door Ray Ventura.

De succesvolle orkestleider richtte nu ook een eigen uitgeverij op, maar de oorlog stak helaas een spaak in het wiel.

VERVOLG: Ray Ventura (1908-1979) - pianist en orkestleider deel 2

MY JAZZ LINKS:
Ray Ventura

Georg Lankester
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook (group: Keep it Swinging) en Twitter (#keepitswinging) en vraag de grstis nieuwsbrief.

Eén  van de grootste Franse bandleiders van de vorige eeuw was ongetwijfeld Ray Ventura, die in de jaren dertig met zijn Collegiens hit na hit scoorde en met zijn orkest een grote show maakte rond elk optreden. In twee delen belicht Georg Lankester zijn leven. In De Fransman die Jazz met Show combineerde worden de jaren dertig in de schijnwerper gezet.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions