Rein de Graaff viert zijn 70ste verjaardag

 Rein De Graaff - 70 jaar jong still going strong
Bebop pianist viert zijn 70ste verjaardag met serie concerten met Houston Person

Gefeliciteerd Rein - Keep (it) Swinging
Hans Koert


Rein De Graaff's 70th Birthday Party (English) - Rein de Graaff viert zijn 70ste verjaardag (Nederlands)

Rein de Graaff – jazzpianist, componist en producer viert vandaag zijn 70ste verjaardag.  Geboren in Groningen, op 24 oktober 1942 – opgegroeid in Veendam – kwam Rein al vroeg met de jazz in aanraking, dankzij een stapel 78-toerenplaten die zijn grootvader na de oorlog gekocht had om af te spelen op hun nieuwe grammofoon.  Eén van die platen was het nummer Skyliner opgenomen in 1944 door het orkest van Charlie Barnet. Het nummer inspireerde om het na te spelen op een plastic speelgoedsaxofoon en later op de mondharmonica, een echte Hohner, die hij van zijn oma gekregen had. Begin jaren vijftig kwam er een piano in huis en hier speelde Rein boogie woogie’s op geïnspireerd door Winifred Atwell. Zijn eerste plaatje dat hij in Groningen kocht was After School Blues van Sugar Chile Robinson, het wonderkind dat in die dagen heel populair was, maar waar later niemand ooit meer iets van gehoord heeft.

Als tiener kwam hij terecht in het schoolorkest van het Winkler Prins Lyceum en zijn eerste openbare  concert moet een schoolavond in het Parkhotel in Hoogezand geweest zijn waar ze hun Dixieland muziek speelden – toentertijd heel populair onder de schooljeugd. Pete Felleman, gastheer en samensteller van het radioprogramma Swing and Sweet from 52nd Street boorde weer een andere soort, modernere jazzmuziek aan, gespeeld door legenden als  Benny Carter, Johnny Hodges en … Charlie Parker.  In 1958 kocht Rein zijn eerste bebopplaatje, een Pathé EP-tje van het Dizzy Gillespie All-Stars Quintet, waarop Charlie Parker meespeelde.

 Rein de Graaff (foto: Hans Koert)

Eenmaal geslaagd voor de HBS, kon hij terecht bij een Duits orkestje, genaamd Mister Adams Jazzopators, een band, die traditionele jazz speelde, maar ook wel wat moderner, dat toen als mainstream bekend stond. Toch werd Rein geen full-professional muzikant – hij ging de handel in, maar reisde vaak naar de VS waarbij hij in contact kwam met al die grote namen, waarvan hij vroeger alleen maar van kon dromen en met wie hij optrad, zoals Sonny Stitt, Dexter Gordon, Clark Terry, Art Blakey, Lee Morgan en nog vele vele anderen, sommigen nu (bijna compleet) vergeten.

 Rein De Graaff en Dick Vennik (foto: Koos Serierse) (bron: Timeless lp Rein De Graaff-Dick Vennik Quartet - Modal Soul)( 1977)

In 1964 richtte hij, samen met saxofonist Dick Vennik het Rein de Graaff-Dick Vennik Quartet op en begin jaren zeventig zijn eigen Rein de Graaff Trio met Eric Ineke, die al meer dan 50 jaar zijn vaste time keeper op slagwerk is en Henk Haverhoek, later Koos Serierse en Marius Beets op bas.
   

 Frank Morgan, één van die (bijna) vergeten jazzmuzikanten - een paar weken na zijn optreden met Rein, overleed hij. ( foto: Hans Koert)

Met dit trio organiseerde hij korte tournees langs Nederlandse en Belgische podia met namen als Stoomcursus Bebop of The Sound of The Wide Open Spaces of Trombone by Three met legendarische bebop muzikanten als Johnny Griffin, Charles McPherson, Curtis Fuller, Gary Foster, Houston Person, Pete Christlieb, Herb Geller en nog vele anderen. Zo herinner ik me het emotionele concert met altsaxofonist Frank Morgan, die een paar weken later overleed.

 

 Sam Most (foto: Hans Koert)

Afgelopen jaar speelde Rein met zijn mannen ( Eric Ineke op slagwerk en Marius Beets op  bas) met de legendarische fluitspeler Sam Most, nu in de tachtig, voor een serie optredens. Onlangs bracht Timeless een cd uit met de muziek van die optredens, vastgelegd in Zeist, november 2011: The Rein de Graaff Trio meets Sam Most – Indian Summer.

  The Rein de Graaff Trio meets Sam Most - Indian Summer ( Timeless CDSJP485) ( originele hoes in kleur)

 Er staan tien nummers op met bekende en minder bekende bebopstandards, Ghost of a Chance, Alone Together, What a Difference a Day Made, Rollins’ Oleo en het zelden gespeelde Buzzy gecomponeerd door Charlie Parker en in mei 1947 vastgelegd op een Savoy 78-toerenplaat.

 Sam Most ( foto: Hans Koert)

Sam Most werd bekend in de jaren vijftig met zijn uitvoering van Undercurrent Blues, met zijn sextet ( waarin o.a. Dick Hyman piano speelde en Chuck Wayne gitaar) (  New York City - januari 1953) dat de geschiedenis in zou gaan als het eerste nummer waarop een fluitist bebop speelde .... When I started playing jazz on flute, vertelde Herbie Mann in het bijbehorende boekje van de cd Indian Summer: there was only one record out: Sam Most's Undercurrent Blues. De foto’s van Sam Most zijn tijdens het concert, november 2011 in de DJS (Dordtse Jazz Societeit) gemaakt.  

Houston Person ( foto: Hans Koert)

Ter gelegenheid van Rein’s 70ste verjaardag heeft hij een aantal optredens geboekt met de legendarische Boss Tenor Houston Person. Rein speelde al eerder met Houston Person in het seizoen 1992-1993, een serie programma’s gewijd aan zangeres Billie Holiday, A Song for Lady Day, met jazzzangeres Etta Jones en in  februari 1998 kwam hij terug met David Fathead Newman in een serie optredens getiteld Boss Tenors.

Rein de Graaff ( foto: Hans Koert)

Rein de Graaff’s 70ste verjaardag wordt met zijn fans gevierd gedurende een korte tournees van tien dagen, waarbij hij begeleid wordt door een aantal Nederlandse gasten ( alleen in Groningen en Amsterdam) en eerder genoemde legende Houston Person.

Rein de Graaff Trio + Houston Person
November 2012
 Donderdag 1 November: Oosterpoort – Groningen (met gastspelers: Benjamin Herman – Martijn van Iterson, trompettist Ellister en zangeres Silvia Droste)
Vrijdag de 2de = Heerde – Jazzfestival
Zaterdag de 3de: Dordtse Jazz Societeit – Dordrecht
Zondag de 4de: Leiden – De Burcht 
Dinsdag de 6de: Den Haag – Koornhuis (masterclass)
 Woensdag de 7de: Deventer: Bouwkunde
Donderdag de 8ste: Amsterdam: Bimhuis (met gastspelers: Benjamin Herman – Martijn van Iterson, trompettist Ellister en zangeres Silvia Droste)
Zaterdag de 10de: Edam – Strandbad restaurant.

Rein’s biografie is getiteld: Belevenissen in Bebop – Rein de Graaff – Jazzpianist geschreven door Coen de Jonge. (1996)

Het album The Rein De Graaff Trio meets Sam Most kan besteld worden via Timeless

Als je Rein persoonlijk wilt feliciteren dan kan dat via keepswinging@live.nl - ik stuur de berichten door. 
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook of vraag haar gratis nieuwsbrief.

 Het Nederlands Jazz Archief maakt zware tijden door. De bezuinigingen door de regering leiden er toe dat het Nederlands Jazzarchief gesloten zal gaan worden en dat mag natuurlijk niet gebeuren. De Keep (it) Swinging blog is van mening dat het archief ( en het informatieve kwartaalblad het Jazz Bulletin) bewaard en toegankelijk moet blijven om het verhaal van de Nederlandse jazz te kunnen blijven vertellen aan de generaties na ons. Keep (it) Swinging heeft zich aangemeld als Vriend van het Nederlands Jazz Archief. Het zou mooi zijn als u het voorbeeld volgde en ook het Nederlands Jazzarchief steunde. .........

Rein De Graaff, gevierd jazzpianist, begeleidt al decennialang met zijn trio vergeten of bijna vergeten Amerikaanse jazzmusici. Vandaag wordt hij zeventig en dit viert hij met een serie concerten met de Amerikaanse Boss Tenor Houston Person.  Rein de Graaff - 70 jaar jong en still going strong ...... Keep (it) Swinging Rein.

  

Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Rein De Graaff's 70th Birthday Jazzparty

 Rein De Graaff - 70 years young and still going strong
Dutch bebop piano player celebrates 70th birthday with a serie of concerts featuring Houston Person

Congratulations Rein - Keep (it) Swinging

Hans Koert

Rein De Graaff's 70th Birthday Party (English) - Rein de Graaff viert zijn 70ste verjaardag (Nederlands)

Rein de Graaff – jazz piano player, composer and producer celebrates his 70th birthday this week.  Born in Groningen, city in the north of The Netherlands, the 24th  October, 1942, raised in Veendam, Rein learned about jazz, thanks to the bunch of 78rpm records his grandfather bought when the war was over, to play on his new gramophone.  One of those records was Skyliner by Charlie Barnet, recorded in 1944.  The tune Skyliner would inspire Rein to play his first music on a plastic saxophone-toy-kazoo and later at a real Hohner harmonica, his grandmother bought for him. Early 1950s the piano was introduced in the house and Rein started to improvise, inspired by the music of Winifred Atwell. One of the first records Rein bought was the After School Blues played by the young  wonder boy of those days Sugar Chile Robinson.

As a teenager Rein joined the school band of the Winkler Prins Lyceum, which played a kind of dixieland music, popular in those days and his first public concert  must have been at the Parkhotel in Hoogezand where the band joined a school party.  Pete Felleman, host of the popular Dutch radio jazz program Swing and Sweet from 52nd Street introduced him to legends like Benny Carter, Johnny Hodges and … Charlie Parker.  In 1958 he bought his first bebop record, featuring Charlie Parker, with the Dizzy Gillespie All-Stars Quintet ….. a 45rpm Pathé EP record.

 Rein De Graaff ( photo courtesy: Hans Koert)

Graduated from high school ( the HBS in Holland), he joined the German band Mister Adams Jazzopators, a band that played traditional jazz but also mainstream and, although he never became a full-professional jazz musician, this gig was the start of a long musical career which brought him to the US to play with great names like Sonny Stitt, Dexter Gordon, Clark Terry, Art Blakey, Lee Morgan and dozens of other bebop musicians, some now almost forgotten.

 Rein De Graaff and Dick Vennik (photo courtesy: Koos Serierse) (source: Timeless lp Rein De Graaff-Dick Vennik Quartet - Modal Soul)( 1977)

In 1964 he started with saxophonist Dick Vennik the Rein de Graaff-Dick Vennik Quartet and early 1970s his own trio was born, featuring Eric Ineke, his time keeper for more then 40 years on drums and Henk Haverhoek and later Koos Serierse and Marius Beets on double bass. 

 Frank Morgan, one of those (almost) forgotten jazzmusicians - a few weeks before he passed away guest at one of Rein's tours ( photo courtesy: Hans Koert)

With his trio Rein organized short tours, labeled as Stoomcursus Bebop (= Crash Course Bebop) or that kind of names, at Dutch and Belgian jazz jazz venues with legendary bebop musicians like Johnny Griffin, Charles McPherson, Curtis Fuller, Gary Foster, Houston Person, Pete Christlieb, Herb Geller and dozens and dozens other, almost forgotten jazz legends.  I still remember the great concert with Frank Morgan, who passed away a few weeks after the trip.

 

 Sam Most (photo courtesy: Hans Koert)

Last year Rein and his men ( Eric Ineke on drums and Marius Beets on double bass) invited the legendary flute player Sam Most, now in his eighties, for a series of concerts. Recently Rein’s latest album was released by Timeless Records, entitled The Rein de Graaff Trio meets Sam Most – Indian Summer.

  The Rein de Graaff Trio meets Sam Most - Indian Summer ( Timeless CDSJP485) ( orig. cover in colour)

The album, which was recorded in Zeist, November 2011, contains ten tracks with known and less known Bebop standards like Ghost of a Chance, Alone Together, What a Difference a Day Made, Rollins’ Oleo and Charlie Parker’s less heard composition Buzzy, which he recorded in May 1947 at a Savoy recording session.

 Sam Most ( photo courtesy: Hans Koert)

Sam Most became famous in the 1950s with his composition Undercurrent Blues, recorded with his sextet ( featuring Dick Hyman at the piano and Chuck Wayne at the guitar), New York City - January 1953, which would become a landmark in bebop flute playing .... When I started playing jazz on flute, Herbie Mann is quoted in the liner notes of the Indian Summer album, there was only one record out: Sam Most's Undercurrent Blues. The Sam Most photo's are from the DJS ( = Dordtse Jazz Societeit) concert, november 2011 in Dordrecht.  

Houston Person (as one of the Boss Tenors - 1998) ( photo courtesy: Hans Koert)

Due to Rein’s 70th birthday a series of concerts have been scheduled with Boss Tenor Houston Person. Rein invited Houston Person for the very first time in a series of concerts, dedicated to the music of Billie Holiday entitled A Song for Lady Day, featuring vocalist Etta Jones (1992-1993) and in February 1998 Person returned in a serie of concerts entitled Boss Tenors with David Fathead Newman.

Rein De Graaff ( photo courtesy: Hans Koert)

Rein the Graaff 70th Birthday Party will be celebrated with his fans during a ten day tour along Dutch venues with his trio accompanied by Dutch guest musicians (only at the Groningen and Amsterdam concerts) and the US legendary tenor player Houston Person.

Rein de Graaff Trio + Houston Person
November 2012

• 1st of November: Oosterpoort – Groningen (featuring guest players like Benjamin Herman – Martijn van Iterson - trumpet player Ellister and vocalist Silvia Droste)
• Friday 2nd = Heerde – jazz festival
• Saturday 3rd: Dordtse Jazz Societeit (DJS) – Dordrecht
• Sunday 4th: Leiden – De Burcht 
• Tuesday 6th: The Hague – Koornhuis (masterclass)
•   Wednesday 7th: Deventer: Bouwkunde
• Thursday 8th: Amsterdam: Bimhuis (featuring guestlayers like Benjamin Herman – Martijn van Iterson - trumpet player Ellister and vocalist Silvia Droste)
• Saturday 10th: Edam – Strandbad restaurant.

Rein’s biography is entitled Belevenissen in Bebop – Rein de Graaff – Jazzpianist by Coen de Jonge. (1996)

The album The Rein De Graaff Trio meets Sam Most can be ordered at Timeless

If you want to congratulate Rein personally, send your message, which will be forwarded, to keepswinging@live.nl 
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog at Facebook or ask for its free newsletter

 The Dutch Jazz Archive in Amsterdam, up to this year part of the MCN, is sorely tried, due to economy measures by the Dutch governement - It even might be closed if we don't do anything ..... On the pretext of "Keep the Dutch Jazz History Alive", the Dutch Jazz Archive won't let it happen and asks Jazz fans to become a Friend of the  Dutch Jazz Archive. The Keep (it) Swinging blog supports this initiative! ....

Rein De Graaff, celebrated Dutch jazz bebop piano player, accompanied with his trio dozens of US legendary forgotten or (almost) forgotten jazz musicians during his more then 50 years career.  This week he celebrates his 70th birthday with a series of concerts with the legendary Boss Tenor Houston Person.  Rein De Graaff - 70 years young and still going strong .... Keep (it) Swinging Rein.

  

Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Lollo Meier en Fapy Lafertin: Plachterida

 Twee gitaarvirtuosen presenteren nieuwe cd Plachterida
Doctor Jazz Dag, "Boskoop" voor velen, trekt tweemaal per jaar honderden enthousiaste jazzliefhebbers. 
Hans Koert

Het komt niet zo vaak voor, dat twee grote gitaristen zij aan zij zitten op het podium van het Hof van Wageningen. De bezoekers van de Doctor Jazz Dag in Wageningen zijn wat dat betreft bevoordeeld – Drie bands op één middag: David Livingstone Jazz Messengers, The Revivalists en het kwartet van Lollo Meier en Fapy Lafertin.

 Fapy Lafertin ( foto: Hans Koert)

Fapy Lafertin en Lollo Meier: Twee grote namen, die spelen in de zgn. Hot Club stijl die geïnspireerd is door de muziek van Django Reinhardt.  Deze Franse gitarist verwierf gedurende  zijn vijfentwintig jarige carrière internationale faam, die nu, anno 2012, nog steeds bij velen het 'oenderfleis op armen en benen bezorgd .... en zaterdag 20 oktober 2012 was zo’n kippenvelmoment.

 Fapy Lafertin ( 1980) ( foto: Fred Schilder) (bron: hoes WASO - Live in Laren) (oorspronkelijke foto in kleur)

Beide musici hebben Django Reinhardt nooit persoonlijk gekend. Toen Django overleed, moet Fapy net uit de luiers geweest zijn en was Lollo nog niet geboren. Fapy, geboortig van Kortrijk, groeide op in de Sintigemeenschap en kreeg al vanaf zijn vroegste jeugd een gitaar in de handen gedrukt en werd hij, spelenderwijs, ingevoerd in de licks en solo’s van Django.

Het is al vele malen verhaald - het verhaal, hoe Fapy Lafertin en Koen de Cauter elkaar ontmoetten – ergens in 1965 in het café van Emiel de Cauter, De Klokkeput in Sint Martens Latem vlakbij Gent. Twee pubers, Koen, zoon van de uitbater en Fapy, een dertienjarige Roma, die gitaar speelde in de band van zijn oom Bamboula. De twee jongens, op één dag na even oud,  gaan samen optreden, samen spelen in een groep die de muziek van Django als uitgangspunt heeft, zonder die klakkeloos te imiteren ….  De muziek evolueert en hun band, Waso, genoemd naar Koen’s drie jaar oude zoontje, nu eveneens muzikant, wordt razend populair in het clubcircuit en op festivals.

Het kwartet van Lollo Meier en Fapy Lafertin: v.l.n.r. Bram van Es - Henry Schuler - Lolo Meier en Fapy Lafertin. ( foto: Hans Koert)

Fapy Lafertin is, onmiskenbaar, geïnspireerd door de muziek van Django Reinhardt, maar leerde ook van zijn oom de muziek, de vieux morceaux, de  liederen, die vaak als sinds mensenheugenis in de sinticultuur circuleren.
Hij kent alle solo’s van Django noot voor noot uit het hoofd, nagespeeld van oude 78-toerenplaten, maar, eenmaal op het podium, zoals hier met Lollo Meier, blijkt er geen sprake van kopiëren, het herkauwen van oude tijden, maar wordt er muziek gemaakt, die invloeden verraadt uit de flamenco, de Fado, de tziganes, de swing en die nog helemaal springlevend is.

Lollo Meier ( foto: Hans Koert)

Lollo Meier mag gerekend worden tot een jongere generatie gipsymuzikanten en timmert al zo’n tien jaar aan de weg toen hij begon met zijn Szigano Swing. Hij vertelde eerder aan Ben Kragting jr. hoe hij op zijn twaalfde een gitaartje kreeg. Iedereen bij hen op het kamp speelde muziek en daar moet hij Fapy, een neef, voor het eerst hebben horen spelen.  Ik was toen 8 of 10 jaar oud en we zaten allemaal op de knieën te luisteren …… Na eerst gespeeld te hebben in een groepje dat zich noemde Swing 42, maakte hij in 2001 zijn eerste cd met zijn Szigano Swing: Rencontres, een debuutalbum waar Lollo achteraf gezien niet erg tevreden over was …. Technisch was het allemaal niet perfect en ook de lengte was erg kort, maar er was een begin … 

 Lollo’s tweede album Hondarribia maakte alles goed wat de eerste cd miste …..  Zijn  carrière begon nu in een stroomversnelling te komen.  Met zijn compositie Melody for le Quecumbar ( de naam van een Engelse pub, dus geen ode aan de komkommer) gooide hij hoge ogen in de Verenigde Staten en hij speelde op alle grote festivals ter wereld, zoals het onder Djangoliefhebbers fameuze Djangofestijn in Samoir-sur-Seine. Lollo is vooral gefascineerd door de meer moderne muziek die Django begin jaren vijftig ontwikkelde, toen hij op elektrische gitaar ging spelen en als het aan Lollo ligt wil hij die draad weer oppakken -  de draad die Django moest laten liggen bij zijn overlijden …. Tijdens het concert in het Hof van Wageningen echter, werd akoestisch gespeeld.  Een beetje zoals Lollo zich herinnert van vroeger en zoals ik het ook ervaren heb  …..  Vaak waren er twee solisten en als de een begon te spelen dacht je: Die is beter, totdat de ander begon te soleren en die was dan nog beter! (citaat: Lollo Meier)  (Bron: Finesse - Lollo Meier - Ben Kragting jr. (Doctor Jazz Magazine nº 193 (juni 2006).

Lollo Meier & Fapy Lafertin: Plachterida ( Gypsy Music.nl GMLMSJP0063) (foto hoes: Serge Braem en John Baggen) ( oorspronkelijke cover in kleur)

Spreekstalmeester, of hoe noem je dat als je niet in een circus maar op een podium de artiesten an elkaar praat, Tonny van Deijl, opende met een quizvraag: Wie weet wat Plachterida betekent? …. Niemand dus … Vlinder.  Plachterida is overigens de titel van de nieuwe CD van Lollo Meier en Fapy Lafertin en juist van dit album werden er heel wat nummers gespeeld. 

Ondanks springende stoppen, waarbij het leek alsof een hoger macht de regie wilde voeren, werd afgetrapt met bekende jazznummers als I Can’t Give You Anything But Love (tijdens de soundcheck), I Love You, September in the Rain, De Django klassieker Hungaria en Yours and mine, een nummer dat Red Nichols al in 1930 speelde en in 1946 door Django op een Swingplaat werd vastgelegd. Veel nummers die voor het voetlicht gebracht werden, waren echter eigen composities van Lollo of Fapy.  Het kwartet, dat bestond uit Lollo Meier en Fapy Lafertin op sologitaar, Bram van Es op ritmegitaar en Henry Schuler op bas, bracht Fapy’s Carnation en de titelsong Plachterida, terwijl Lollo’s composities Chemin de Django uitgevoerd werd. De set werd afgesloten met het nummer Them There Eyes, een regelrechte killer-diller dat in moordend tempo de eindstreep haalde.

Fapy Lafertin ( foto: Hans Koert)

De twee fabelachtige muzikanten, zichtbaar vermoeid van een trip naar Amerika, wisten het verwende publiek van de Doctor Jazz Dag muisstil te krijgen, zelfs achterin bij de bar ….  Twee geweldig knap solerende jazzgitaristen met oor voor de traditie, maar nog volop in beweging …..  Het publiek in Wageningen genoot ademloos en beloonde de band met een staande ovatie ……. ook al zal de muziek van Django voor een aantal te modern in de oren geklonken hebben – maar dat is nou juist zo leuk aan de Doctor Jazz Dag – die diversiteit aan mensen, stijlen en smaken: tastes differ.

Lollo Meyer-Fapy Lafertin Kwartet - v.l.n.r.: Henry Schuler - Bram van Es - Fapy Lafertin en Lollo Meier (foto: Hans Koert)

De 96ste Doctor Jazz Dag, … We gaan naar Boskoop hoor je nog steeds, vertelde oprichter van het eerste uur Sjaak van Glabbeek me, glunderend op de ereplaats voor’t podium, maar dan rijden ze naar Wageningen, …….. De Doctor Jazz Dag, begonnen als reünie voor de lezers van het blad Doctor Jazz Magazine, bewijst dat er nog heel veel belangstelling voor deze muziek is.  Volgend voorjaar is het groot feest, want dan ziet Doctor Jazz Abraham ……..

We kijken er nu al naar uit: zaterdag 13 april 2013

De lp Lollo Meier - Fapy Lafertin is hier te bestellen.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook of vraag haar gratis maandelijkse nieuwsbrief.

 Het Nederlands Jazz Archief maakt zware tijden door. De bezuinigingen door de regering leiden er toe dat het Nederlands Jazzarchief gesloten zal gaan worden en dat mag natuurlijk niet gebeuren. De Keep (it) Swinging blog is van mening dat het archief ( en het informatieve kwartaalblad het Jazz Bulletin) bewaard en toegankelijk moet blijven om het verhaal van de Nederlandse jazz te kunnen blijven vertellen aan de generaties na ons. Keep (it) Swinging heeft zich aangemeld als Vriend van het Nederlands Jazz Archief. Het zou mooi zijn als u het voorbeeld volgde en ook het Nederlands Jazzarchief steunde. .........

Lollo Meier en Fapy Lafertin: twee grote namen op gitaar, die in de stijl van Django, zijn muzikale erfenis levend houden, zonder die klakkeloos te kopiëren. Tijdens de 96e Doctor Jazz Dag in Wageningen speelden ze muziek van hun nieuwste album: Plachterida.

  

Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Stan Brenders: een eerbetoon in foto's

 Tony-Marc Gallez duikt in zijn fotoarchief .....
De Stan Brenders Story: een alles behalve happy-end
 Hans Koert  Foto's: Tony-Marc Gallez

Het artikel van Georg Lankester, met een korte biografie over de Belgische jazzpianist en bandleider Stan Brenders, getiteld: Stan Brenders - Vooroorlogse jazz in België, leidde tot enthousiaste berichten op Facebook van de Belgisch-Franse verzamelaar, discograaf, jazzhistoricus en biograaf van o.a. Stan Brenders, Tony-Marc Gallez. Hij vertelde me dat hij gedurende de jaren zestig goed bevriend geweest is met Stan Brenders, die zijn leraar is geweest. Die laatste jaren van zijn leven leefde Stan teruggetrokken in zijn club en kreeg nog al wat tegenslagen te verduren kreeg – Hij verloor zijn vrouw, zijn zoon en raakte, na een oogoperatie, voorgoed blind. Hij overleed, eenzaam en vergeten,  op 1 juni 1969 in Brussel.

 Mijn vriend Stan Brenders (1963) ( fotoarchief: Tony Gallez)

Na de bevrijding werd het orkest van Stan Brenders op last van de regering ontbonden. Ik heb nooit iemand een strobeeld in de weg gelegd, behalve dan dat ik tijdens de bezetting soms muziek speelde die niet mocht gespeeld worden. Maar ook dat werd mij later kwalijk genomen ( citaat uit: De Stan Brenders Story - Jack de Graef in De Swingperiode (1935-1947) Jazz in België) (p. 50)

Tony-Marc Gallez schreef, samen met Didier-Jean Doré-Pétotéguy een biografie over Stan Brenders en en discografie, die gepubliceerd werden als Constant “Stan” Brenders (1904-1969) en Stan Brenders – discographie jazz  in het blad Record Memory Club  (Record Memory Club Magazine nº 79 September 2009). 
Tony-Marc Gallez dook in zijn archief en stuurde me enkele foto’s van Stan Brenders, die je op deze pagina vindt.

 Stan Brenders 6 october 1922 Dédicace à son professeur de musique José Stevenants ! (archief:
Marc Danval-Stevenants en Tony Gallez0

De oudste foto die hij uit zijn archief opdiepte, dateert uit begin jaren twintig, toen Stan, als 18-jarige, een foto signeerde voor zijn pianoleraar José Stevenants, voordat hij piano ging studeren aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel (onder de vleugels van Arthur de Greef).  Als 23-jarige zou hij op piano bij de eerste jazzopnamen zijn van het orkest van Chas. Remue in London, aangetrokken door, zoals hij het zelf verwoordde de lineaire en polyfone frisheid van de New Orleans jazz. Deze historische opnamen voor Edison Bell werden later door Retrieval op LP heruitgegeven.

 Bladmuziek van I Envy - de compositie van Stan Brenders, die opgenomen werd door niemand minder dan Nat "King" Cole. ( foto: Collection Gallez-Pétotéguy).

Als je de discografie van Stan Brenders bekijkt dan valt op dat hij, na december 1943 geen opnamen meer nagelaten heeft, al schijnen er in mei 1944 leden van zijn orkest aanwezig te zijn geweest bij opnamen van klarinettist Louis Billen et ses Melodistes, maar of Stan daar bij zat weet ik niet. Na de oorlog heeft hij geen plaatopnamen meer gemaakt. Het feit dat hij door was blijven spelen tijdens de Duitse bezetting van België was hem niet in dank afgenomen.

Marcel Roels (filmregisseur) - Gustave Libeau (acteur) en Stan Brenders ( foto: Archief Tony Gallez)


Hij vertelde Juul Anthonissen over deze periode: Toen begon de meest tragische periode uit mijn leven. Ik werd prompt als een misdadiger aan de deur van het NIR gezet, als collaborateur uitgescholden, mijn ensemble ontbonden en mijn platen verpest.  Het NIR ( = Nationaal Instituut voor Radio-Omroep) ( en haar Franstalige tegenhanger het INR), zeg maar de voorlopers van de BRT, vernietigden in die naoorlogse jaren letterlijk de platen die Stan Brenders de jaren daarvoor gemaakt had. Ondanks allerlei bezwaren die hij via processen kenbaar maakte kwam hij niet meer aan de bak – een big band die hij eind jaren veertig oprichtte voor wat optredens, werd een flop en toen er van de Vlaamse TV halverwege de jaren vijftig, een voorstel kwam om een nieuwe big band op te richten, struikelde dat op Stan’s besmette verleden ……..Hij speelde nog wel met een kleine groep dansmuziek in de La Marée. Hij werd clubeigenaar van de Georges Wine en in 1953 ging hij Archiduc uitbaten, de club aan de Dansaertstraat in Brussel, waar hij lange tijd de scepter zwaaide.    Hier speelde hij piano voor zijn gasten en deelde zijn herinneringen aan een ieder die het wilde horen – over zijn opnamen met Django Reinhardt uit mei 1942, de opnamen van Alice Babs van zijn compositie So Many People of draaide de plaat van niemand minder dan Nat King Cole, die zijn compositie I Envy in zijn repertoire had opgenomen en op de plaat had vastgelegd.



In het radioseizoen 1966-1967 wordt Stan, op aangeven van Juul Anthonissen, uitgenodigd om naar de studio te komen, en mag Stan Brenders voor de BRT ( sinds 2008 de VRT) een radioprogramma samenstellen en presenteren, getiteld Brenders Keus, maar dat zal maar een kort leven beschoren zijn ……  De club, zijn Archiduc, bleef de enige plek, waar hij zich thuis voelde. Hij kreeg een nieuwe klap te verwerken, toen zijn enige zoon stierf en Tony Gallez vertelde me, dat hij in die periode vaak in de club kwam en bevriend met Stan raakte, die in zekere zin in hem een soort remplaçant voor zijn zoon zag. Als hij ook nog eens qua gezondheid flink  moet inleveren en een oogoperatie ondergaat, die hem totaal blind maakt, is het wat hem betreft genoeg geweest.  Een half jaar later sterft hij.

Stan Brenders (links) met John Ouwerx, pianist, die vanf 1936 bij Stan in zijn orkesten speelde. ( foto collectie Marc Danval en Tony Gallez)

 Ik heb voor deze bijdrage mogen putten uit foto’s die me aangereikt werden door Tony Gallez en artikelen van Jack de Graef ( De Stan Brenders Story)  (uit:  De Swingperiode (1935-1947) Jazz in België)(1968) en Juul Anthonissen ( Stan Brenders – Onvergetelijk orkestleider ( in: Jazz ‘ Halo )( december 1998)

Met dank aan Tony-Marc Gallez die in zijn fotoarchief dook en foto's opdiepte die herinnerden aan Stan Brenders.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging via Facebook of vraag de gratis nieuwsbrief.

 Het Nederlands Jazz Archief maakt zware tijden door. De bezuinigingen door de regering leiden er toe dat het Nederlands Jazzarchief gesloten zal gaan worden en dat mag natuurlijk niet gebeuren. De Keep (it) Swinging blog is van mening dat het archief ( en het informatieve kwartaalblad het Jazz Bulletin) bewaard en toegankelijk moet blijven om het verhaal van de Nederlandse jazz te kunnen blijven vertellen aan de generaties na ons. Keep (it) Swinging heeft zich aangemeld als Vriend van het Nederlands Jazz Archief. Het zou mooi zijn als u het voorbeeld volgde en ook het Nederlands Jazzarchief steunde. .........

De Belgische jazzpianist, maar vooral bandleider, Stan Brenders werd na de oorlog gestraft voor zijn collaboratie met de nazi-bezetters. Anders dan bijvoorbeeld de Ramblers in Nederland, kreeg hij geen kansen meer om terug te komen - bovendien was de smaak van het publiek veranderd. Hij werd clubeigenaar en sleet zijn dagen, herinneringen ophalend achter zijn piano in zijn club voor wie het maar wilde horen ... Hij verloor zijn eerste vrouw, zijn zoon en tenslotte ging ook zijn gezondheid achteruit. Tony Gallez maakte Stan in de jaren zestig mee en dook in zijn fotoarchief ........

  

Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions