Northsea Jazzfestival: Een weerzien met oude legenden

 EEN UNIEK FESTIVAL: Voor elk wat wils 
Vrijdag 6 juli 2012: De Jazzhistorie herleeft
Hans Koert

North Sea Jazz: Festival of Legends (English) | Northsea Jazzfestival: Een weerzien met oude legenden (Nederlands)


Het North Sea Jazz Festival in Rotterdam werd dit jaar voor de 100.000 keer georganiseerd, als we de speaker in de Hudsonzaal mogen geloven, in werkelijkheid bestaat het festival "nog maar" 37 jaar. Het is zonder twijfel één van de grootste muziekfestivals ter wereld dat jaarlijks tienduizenden bezoekers van over de hele wereld trekt. Drie dagen muziek - acht uur per dag - grote namen - tientallen podia met kokende concerten -  zo'n 45 per avond waaruit gekozen moet worden - elke dag opnieuw.

Het publiek in de Hudson - Ahoy (Rotterdam) ( Vrijdag 6 juli 2012) (foto: Hans Koert) 

Hoewel het festival nog steeds het woord Jazz prominent in zijn titel heeft, zijn er ook heel wat meer muziekstijlen vertegenwoordigd, zoals blues, funk, brass, modern creative, singer songwriters, soul, world music en hiphop - je vindt het er allemaal. De klassieke jazzmuziek, en dan doel ik vandaag op de jazzmuziek van na de Tweede Wereldoorlog, vind je er nog steeds, maar de grote namen van twintig jaar geleden, toen Dizzy Gillespie, Michael Brecker, Don Cherry en Gerry Mulligan op het festival aantraden is voorbij ...... they left town, zoals iemand me met Amerikaans gevoel voor humor hun heengaan omschreef. Toch is er voor de gemiddelde jazzfan nog heel veel te beleven: Vandaag een terugblik op mijn festivaldag: Vrijdag 6 juli 2012. 

 De Flat Earth Society met Ernst Reijseger. v.l.n.r.: Ernst Reijseger - Kristof Roseeuw -Bruno Vansina - nn (3x) ( Hudsonl - Ahoy) (Rotterdam) (foto: Hans Koert)

Op vrijdag 6 juli startte voor ons de avond in de Hudson bij een concert van de Belgische Flat Earth Society, met de bekende Nederlandse cellist Ernst Reijseger. De muziek van de Flat Earth Society is niet in één woord te omschrijven - het is een mix van free jazz, world music, filmmuziek en vrije improvisatie. Het eerste heftige nummer selecteerde meteen het aanwezige publiek, dat afgekomen was op dit concert. De band speelt op een wijze die me deed denken aan de muziek zoals die in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw ontwikkeld werd door orkesten als de Instant Composers Pool of het Willem Breuker Kollektief - de laatste groep onlangs opgeheven, wegens het heengaan van haar leider en naamgever, Willem Breuker: Deze muziek werd door Kevin Whitehead een paar jaar gelrden in een boektitel omschreven als New Dutch Swing ( Jazz + Classical Music + Absurdism) - Piep Knars Knormuziek noemden de sceptici het. Ernst Reijseger is een genie op zijn cello, die hij op honderden manieren kan bespelen en onder zijn handen  tot de meest vreemde klanken verwordt. Wist je dat je een cello ook als gitaar kunt bespelen? Dat zie ik de gemiddelde bassist nog niet na doen. Het concert bezorgde het publiek een aantal prachtige momenten vol haast esoterische muziek, filmmuziek bij wijlen, die het tot een mooi begin van een lange festivalavond maakte ..........

 McCoy Tyner ( Hudson - Ahoy) (Rotterdam) ( foto: Hans Koert)

Het tweede concert, eveneens in de Hudson, was gereserveerd voor jazzicoon McCoy Tyner, 73 jaar oud, die zijn kwartet had meegebracht met daarin, voor mij, twee oudgedienden uit het Roy Hargrove Quintet, Gerald Cannon en Montez Coleman. Hij had Ravi Coltrane als speciale gast meegebracht, de zoon van zijn vroegere werkgever, zoals het plastisch omschreven weer. Hij heeft zijn vader, de grote John Coltrane, echter niet lang gekend - hij overleed toen Ravi nog maar twee jaar oud was.  Het was indrukwekkend McCoy Tyner te horen spelen, deze legendarische jazzpianist, die al eind jaren vijftig mocht spelen in groepen als het Benny Golson-Art Farmer Jazztet en het John Coltrane Quartet ........  Vijftig jaar jazzgeschiedenis vlak voor je neus  - waar vind je dat?

Ravi Coltrane  v.l.n.r.: Gerald Cannon - Ravi Coltrane - Montez Coleman ( Hudson - Ahoy) (Rotterdam) ( foto: Hans Koert)

Het is verleidelijk, en haast niet te voorkomen, om de muziek van Ravi Coltrane, de derde zoon van John en Alice Coltrane, die in de voetsporen van zijn vader stapte door eveneens tenorsax te gaan spelen, te vergelijken met het geluid van zijn vader - en dat moet je dus niet doen. Ravi heeft gewoon zijn eigen geluid ..... maar zal zijn hele leven vergeleken blijven worden met het geluid van zijn vader. Toch vond ik het indrukwekkend om McCoy samen met Ravi één van die klassiekers van eind jaren zestig, Naima geloof ik, te horen spelen - een nummer dat eind jaren zestig op het repertoire van het John Coltrane Quartet stond - een soort re-enactment van een optreden van vijftig jaar geleden ..... 

Rita Reys en het Trio Peter Beets ( v.l.n.r.: Joost Patocka - Ruud Jacobs - Rita Reys - Peter Beets) ( Madeira - Ahoy) ( Rotterdam) ( foto: Hans Koert)

Het derde concert vond plaats in de Madeira waar de 87 jaar jonge Rita Reys, Europees First Lady of Jazz, optrad, de Nederlandse jazzdiva, die haar sporen al ruimschoots in de jazzgeschiedebnis verdiend heeft. Ze beleefde haar successen vooral in de jaren vijftig en zestig met het Wessel Ilcken Trio en na het overlijden van haar eerste echtgenoot, slagwerker Wessel Ilcken, met het Trio van Pim Jacobs. Dat trio, dat veel generatiegenoten, aanwezig in de zaal, aangezet heeft tot een (gezonde) levenslange verslaving aan de jazz, bestond toentertijd uit Pim en Ruud Jacobs ( op piano en bas) en Wim Overgauw op gitaar. Nu, vijftig jaar later is Ruud Jacobs er nog steeds bij in het Trio van Peter(son) Beets, die bij tijd en wijlen Rita, a young girl in a slightly older body, zoals de gastvrouw van de avond het omschreef, plaagde met te snelle tempi op een veel te heet podium ( Rita had zichtbar last van de warme lampen). Wie doet het haar na? Ze stond er, ondanks haar leeftijd, met de uitstraling van een jonge meid, alle geruchten over een komend stoppen de wereld uit te helpen. Haar begeleidingsgroep bestond uit Peter Beets, net terug uit de VS, achter de vleugel, Ruud Jacobs op bas en Joost Patocka op slagwerk. Heerlijk swingende luisterjazz .....  gepresenteerd door een nog steeds mateloos populaire Rita Reys - onze eigen jazzdiva.

 Het Ron Carter Golden Striker Trio ( v.l.n.r.: Donald Vega - Ron Carter - Russell Malone) ( Madeira - Ahoy)(Rotterdam) ( foto: Hans Koert)

Het slotconcert vond eveneens plaats in de Madeira: Ron Carter's Golden Striker Trio. Hij werd, eerder die avond, geïnterviewd door zijn biograaf en redacteur van Downbeat Dan Quelette in het NRC Jazz Café over zijn laatste album waarin Ron Carter speelt met zijn eigen  big band. Ondanks het feit dat Ron op zo'n 2500 (!) platen meespeelt, had hij nog nooit een eigen big band geleid - dat is nu rechtgetrokken en we hoorden een paar schitterende geluidsfragmenten van deze cd van de Ron Carter Great Big Band ..... Ron Carter trad met zijn Golden Striker Trio, bestaande uit de in Nicaragua geboren Amerikaanse pianist Donald Vega en gitarist Russell Malone op tijdens een lange set in de Madeira.

 Ron Carter en Russell Malone in opperste concentratie ( foto: Hans Koert)

Ron Carter, na de dood van Ray Brown the leading double bass player of the world, een levende legende, die speelde bij Miles Davis, Eric Dolphy, Cannonball Adderley, Herbie Hancock, Bobby Timmons en Randy Weston, om een paar grote namen te noemen, begon zijn optreden met het door het Modern Jazz Quartet bekend geworden nummer uit de jaren vijftig, de John Lewis compositie, The Golden Striker. Tijdens één van de laatste nummers tijdens zijn optreden, liet Ron zijn bas klinken in een twintig minuten durende solo op zijn fraaie instrument, vol licks en loopjes, als de meester tijdens een master class, die genoot van de aandacht van de zaal - een schitterende afsluiter van een lange Northsea-avond vol legenden uit de jazzgeschiedenis - voor mij waarde the spirit of the past rond!

 McCoy Tyner Trio + Ravi Coltrane ( v.l.n.r.: McCoy Tyner - Gerald Cannon - Montez Coleman en Ravi Coltane) ( foto: Hans Koert)

 Een (willekeurig) verslag van een festivaldag - waarin concerten van tientallen andere grote jazzmusici niet bezocht konden worden - Northsea bezoeken is keuze moeten maken - Geen Lee Konitz, Joshua Redman, Joe Lovano, John Scofield, Dave Douglas, Brian Blade, Joey Baron of James Carter, om de optredens in de grote Maas- en Nijlhal maar te vergeten. Een jaar lang om weer uit te kijken naar de 38ste editie van het Northsea Jazzfestival.
      
De fotos bij deze blog zijn gemaakt met mijn mobiele telefoon en dus van mindere kwaliteit - mijn excuses hiervoor. De festivalorganisatie staat gewone bezoekers niet toe hun digitale spiegelreflexcamera mee naar binnen te nemen .......  Nu staat de eerste drie nummers de ruimte vol met beroepsfotografen en ..... tientallen bezoekers met digitale telefoons, die van dichtbij hun plaatjes willen schieten - volgens mij schiet het festival met deze maatregel zijn doel voorbij.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Facebook group: Keep (it) Swinging ( log in)

Het Northsea Jazzfestival hort tot de top van de muziekfestivals van de wereld. Hoewel de naam suggereert dat er louter jazz gespeeld wordt, is dit al lang niet meer het geval - op het festival komen muziekstijlen van Funk, Hip Hop en Fusion tot World Music, Jazz en Modern Creative aan bod, maar ook de (gemiddelde) jazz fan kan er zijn hart nog ophalen .... Vrijdagavond, de eerste dag van het festival, werd een dsag van de jazzlegenden - het verleden herleeft .......  
Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

North Sea Jazz: Festival of legends

 A FESTIVAL THAT SUITS ALL TASTES 
Friday 6th of July 2012: The night of the Jazz legends
Hans Koert

North Sea Jazz: Festival of Legends (English) | Northsea Jazzfestival: Een weerzien met oude legenden (Nederlands)


The North Sea Jazz Festival in Rotterdam, scheduled for the 100,000th time, the host of the Hudson hall in the Ahoy building in Rotterdam, stretched the truth, must be one of the largest jazz festival of the world with ten thousands of visitors each year. Three days, with more then eight hours of music each day - new music - old music - great names - young promising musicians - dozen stages with boiling concerts and almost 45 concerts to select each day .......

The audience in the Hudson Hall - Ahoy (Rotterdam) ( Friday the 6th of July, 2012) (photo courtesy: Hans Koert) 

Although the festival is still labeled as a Jazz festival a lot of other music styles are scheduled: from blues, funk, brass, modern creative, singer songwriters, soul, world music up to hiphop - it's all there. The classic jazz styles. the music which developed in the post-war years, is still scheduled, but not as much as twenty years ago, when great names like Dizzy Gillespie, a young Michael Brecker, Don Cherry and Gerry Mulligan joined the festival - they are all gone now. But each jazz fan will find enough concerts that will surprise and fascinate him or her. This is my selection for the first festival day: Friday the 6th of July, 2012  ......

 The Flat Earth Society with Ernst Reijseger. f.l.t.r.: Ernst Reijseger - Kristof Roseeuw -Bruno Vansina - nn (3x) ( Hudson hall - Ahoy) (Rotterdam) (photo courtesy: Hans Koert)

Our first festival day started in the Hudson hall with a concert by the Belgian Flat Earth Society, featuring the famous Dutch violoncello player Ernst Reijseger. The music played by the Flat Earth Society is a mix of free jazz, world music, film music, humor and free improvisations - a musical style hard to label, developed in the 1970s and 1980s by Dutch bands like the Instant Composers Pool or the Willem Breuker Kollektief - the latter now part of history after the death of its leader, Willem Breuker.  The Flat Earth Society is a great representative for this music, which surprises the audience. Ernst Reijseger is a genius on his instrument, the violoncello, which he can sound in hunderd different ways, even played a guitar - a great opener for this first festival day.

 McCoy Tyner ( Hudson hall - Ahoy) (Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert)

The second concert, in the Hudson too, was reserved for McCoy Tyner, 73 years old, who brought his quartet featuring Ravi Coltrane, introduced as the son of his former employer John Coltrane and young lions Gerald Cannon and Montez Coleman in the rhythm section. It was great to hear this legend, who played since the late 1950s in bands like the Benny Golson-Art Farmer Jazztet and the John Coltrane Quartet to perform for a live audience ........ more then 50 years of jazz history in front of you.

Ravi Coltrane  f.l.t.r.: Gerald Cannon - Ravi Coltrane - Montez Coleman ( Hudson hall - Ahoy) (Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert)

It was great to listen to Ravi Coltrane, the third son of the legendary John and Alice Coltrane, who lost his father at the age of two, but took his instrument, the tenor saxophone, to follow in his father's footsteps. It was a surprise to listen to McCoy and Ravi's version of Naima, if my memory serves me well ......, a well known tune played by John Coltrane and McCoy Tyner in numerous live sessions early 1960s.  

Rita Reys and the Trio Peter Beets ( f.l.t.r.: Joost Patocka - Ruud Jacobs - Rita Reys - Peter Beets) ( Madeira - Ahoy) ( Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert)

The third concert was scheduled in the Madeira with 87 years young Rita Reys, European First Lady of Jazz, who has won their spurs in jazz since the 1950s, when she was the leading Dutch jazz vocalist in the European jazz scene, and recorded with the Wessel Ilcken Combo of her late husband drummer Wessel Ilcken and since the late `959 with the Pim Jacobs Trio, featuring Pim and Ruud Jacobs and Wim Overgauw at the guitar. 
Now, more then 50 years later, she still sings, a young girl in a slightly older body, as the host of the evening labeled her, with Ruud Jacobs on the base and the Dutch Oscar Peterson Peter Beets at the piano ...... and Joost Patocka on drums. A great concert by the still widely popular vocal legend Rita Reys.The third concert was scheduled in the Madeira with 87 years young Rita Reys, European First Lady of Jazz, who has won her spurs in jazz since the 1950s, when she was the leading Dutch jazz vocalist in the European jazz scene, and recorded with the Wessel Ilcken Combo founded by her late husband drummer Wessel Ilcken and since the late 1950s with the Trio Pim Jacobs, featuring Pim and Ruud Jacobs and Wim Overgauw at the guitar.  Now, more then 50 years later, she still sings, a young girl in a slightly older body, as the host of the hall labeled her, with Ruud Jacobs on the double bass and the Dutch Oscar Peter(son) Beets at the piano ...... and Joost Patocka on drums. A great concert by the still widely popular vocal legend Rita Reys.

 The Ron Carter Golden Striker Trio ( f.l.t.r.: Donald Vega - Ron Carter - Russell Malone) ( Madeira - Ahoy)(Rotterdam) ( photo courtesy: Hans Koert)

The final concert was also scheduled in the Madeira: Ron Carter's Golden Striker Trio. He was interviewed by his biographer and Downbeat editor Dan Quelette in the NRC Jazz Café earlier that evening about his latest album with his Ron Carter's Great Big Band ..... Although Ron played the double bass at more then 2,500 album, he never recorded his own big band record. Ron Carter finished the evening with a concert by his Golden Striker Trio featuring  the Nicaraguan-born American jazz pianist Donald Vega and guitarist Russell Malone.

 Ron Carter and Russell Malone in deep concentration ( photo courtesy: Hans Koert)

Ron Carter, now the leading double bass player of the jazz scene in the world, a living legend, who played with Miles Davis, Eric Dolphy, Cannonball Adderley, Herbie Hancock, Bobby Timmons and Randy Weston, to list some of the names in jazz history, is, among all those other giants I heard this Friday in Rotterdam - from McCoy Tyner up to Rita Reys, the personification, the link to the past - the period in which the modern jazz, the 1950s and 1960s, was created ....... It brings me the spirit of the past!

 McCoy Tyner Trio + Ravi Coltrane ( f.l.t.r.: McCoy Tyner - Gerald Cannon - Montez Coleman and Ravi Coltane) ( photo courtesy: Hans Koert)

A great final concert of an impressive first festival day with only great legends in jazz. I didn't hear that night Lee Konitz, Joshua Redman, Joe Lovano, John Scofield, Dave Douglas, Brian Blade, Joey Baron and James Carter, to list a selection of other great jazz men in the house, but visiting North Sea Jazz Festival, the largest indoor Jazz Festival of the world,  learns that you have to make your own selections - a rather impracticable task.    
  
The photos in this blog are made with my cell-phone and low-fi, due to the fact that semi-professional camera's are not allowed to bring into the festival without a written press accreditation.


Hans Koert
keepswinging@live.nl
Facebook group: Keep (it) Swinging ( log in)

The North Sea Jazz Festival belongs to the top music festivals of the world. Although the name suggests, Jazz is no longer the main music style that can be heard - the festival schedules dozens of music styles, from Funk, Hip Hop and Fusion to World Music, Jazz and Modern Creative, but the more (common) jazz fan, will find dozens of concerts that can fascinate and surprise him. For me, the first day of the 2012 edition was the night of the jazz legends ......
Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ben Powell - New Street

... including a tribute to STÉPHANE GRAPPELLI  
I'm inspired by the violin sound ( Ben Powell)
Hans Koert

Recently the British born US violin player Ben Powell released his second album entitled New Street, an album which features a special tribute to the man who inspired him as a twelve years young boy: Stéphane Grappelli.
The Ben Powell Quartet features the Japanese piano player Tadataka Unno, which he met at the Betty Carter Jazz Ahead Program, a protégé of the late Hank Jones; double bass player Aaron Darrell and Devin Drobka on drums. Three tracks are dedicated to the music of Stéphane Grappelli featuring the so-called Stéphane Grappelli Tribute Trio: Ben Powell violin - Gary Burton vibraphone and Julian Lage guitar.

Ben Powell - New Street ( photo courtesy: Ryan MacDonald)

He started to play the violin as a two years old boy, raised in Chellenham in southwest England, in a family in which the violin was very important, as his mother is a violin teacher and his father a classical cellist.  Classical music still plays an important part in Ben Powell's career, but he also played tribute to the gypsy jazz, like celebrating Django's 100th birthday in a trio with Jonathan Joubert and Jack Soref a couple of years ago and he also founded his own Hammond organ trio ......

Trained in classical music by his mother, he became fascinated by the sound of the great French Stéphane Grappelli, who was Django Reinhardts duo-partner in the Hot Club du France recordings for years, and who performed, even in his old age, with dozens of jazz musicians. Stéphane Grappelli pasted away, fifteen years ago, 89 years old, when Ben was still a ten years old schoolboy, unfamilar with his music - it was a teacher at his Junior school who invited him a few years later to listen to Grappelli.  I was captivated, Ben remembers, by Grappelli's freedom and swinging rhythm. He started to learn to play like this old genius on the jazz violin and aurally transcribed what he heard.

  Stéphane Grappelli ( 1908-1997) (photo courtesy: David Landy)

Ben, awarded with The Most Valuable String Player Award, while in Berklee college, was inspired, as he said, by the great classical violinists like David Oistrakh, Michael Rabin and Itzhak Perlman but also by jazz musicians like Joe Lovano, while at Berklee, Stéphane Grappelli, mentioned before and the Roman gypsy jazz violinist Florin Niculescu ......... I'm inspired by the violin sound and the violin isn't musically a traditional jazz instrument so for me it was how do I .... celebrate the violin though this record as an instrument fits into the contemporary jazz ( Ben Powell)

Ben released his first album a few years ago, entitled Light, which he recorded with his quartet and quintet, and contained mostly French tunes and standards from the 1930s up to the 1950s. He loved to record some of his own compositions, which are now available on his latest album, New Street. This album features  four own compositions like the great ballad Judith (with a small reference to his classical roots at the end)  and a standard like What Is This Thing Called Love, which refers to the French gypsy tradition, due to guest player gypsy guitarist Adrien Moignard - it's one of my most favorite tracks on the album.

 Gary Burton (source: listal.com)

Ben Powell loved to make a tribute to his source of inspiration Stéphane Grappelli. While studying in Berklee, he was introduced to veteran vibe player Gary Burton, who had recorded with Stéphane Grappelli in Paris, November 1969 (Paris Encounter). Gary told him that Stéphane had written a composition, dedicated to him, entitled Gary, which he had recorded in Paris in December 1970 with a quartet featuring Marc Hemmeler, Jack Sewing and Kenny Clarke.  Gary had framed the composition in his study and never had recorded it himself. As Ben loved to make a tribute to Grappelli, they decided to record it for the very first time together and it is now released, with La Chanson des Rues ( with a vocal by guest vocalist Linda Calise) and the great Piccadilly Stomp, which Stéphane recorded once in London October 1945 with George Shearing at the piano: The Stéphane Grappelli Tribute Trio, features Ben, Gary and Julian Lage ( on guitar).

Ben Powell ( photo courtesy: Ryan MacDonald)

 Enjoy a fragment of a trailer in which Ben introduces his music and his latest album New Street.



This young talented violin player, Ben Powell, fascinated by arranging and composing, one foot firmly planted in the classical music and the other in the jazz scene, inspired by the great legendary Stéphane Grappelli, surprised me with this album. You can order his albums at Amazon or  CD-Baby

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter: #keepitswinging  Facebook group Keep (it) Swinging ( registration needed)

This album surprised me - this young talented violin player, inspired by the sound of veteran violist Stéphane Grappelli, known for his cooperation with Django Reinhardt, has released its second album entitled New Street and features his quartet in some own compositions and standards, which learn that this promising violin player is ready for a great career as a jazz artist. He tributes with his Stephane Grappelli Tribute Trio with veteran vibraphone player Gary Burton the legendary French violinist Stéphane Grapelli who passed away fifteen years ago ........
Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

The Making of ...... Losse Eindjes: Leola Felton

 Op zoek naar een naald in een hooiberg
Wie was Leola Felton?
Hans Koert

The making of ..... loose ends (Engels) | The making of ... losse eindjes: Leola Felton (Nederlands)

In de zomer van 2011 verscheen de laatste dubbel-cd uit de serie The Complete Hit of the Week Recordings op het Amerikaanse Archeophone label - de kroon op 20 jaar verzamelen en onderzoek. Behalve de gewone wekelijkse Hit of the Weekuitgaven kwamen er ook allerlei "nieuwe" reclame- en promotieplaatjes boven water, die onbekend waren ......  De informatie over de musici op deze plaatjes was vaak spaarzaam of ontbrak soms in zijn geheel, waardoor er een aantal open eindjes waren ....... In de maandelijkse terugblik op dit project deze keer op zoek naar zo'n  .... los eindje. 

Hoes van een Hit of the Weekplaat die verwijst naar The Paull Sisters: Maar wsie waren deze  Paull Sisters? ( verzameling: Hans Koert )

Dankzij onderzoek konden we soms de speld in een hooiberg vinden, zoals bij The Paull Sisters, een zanggroep die alleen genoemd werd op de hoes van een Hit of the Week plaat, maar wie was Leola Felton? Hoe zag ze er uit?

 Julia en Ruth Brock ( als: Julia Paull and Ruth Paull: The Paull Sisters) ( Hans Koert archief)

Dankzij Bill Schoerner, lukte het om de leden van het mysterieuze zanggroepje The Paull Sisters te identificeren: Julia en Ruth Paull . Een paar maanden later kreeg ik een mailtje van Judye Talbot, de dochter van Julia. Ze vertelde me dat haar moeder onlangs was gestorven, op 104 jarige leeftijd.  Judye vertelde me dat ze eigenlijk Julia en Ruth Brock heetten, maar dat ze zich niet The Brock Sisters noemden, wat uiteraard meer voor de hand zou liggen, om verwarring met de meer populaire Brox Sisters te voorkomen. Hoewel ze bij Paul Whiteman gezongen hebben, refereert Paull niet naar de voornaam van de grote orkestleider, aangezien ze zich al Paull Sisters noemden voordat ze bij Whiteman zongen. Ze voegden, vertelde Judye, expres een l (= el) toe aan Paul om verwarring met de voornaam te voorkomen.  

De labelloze kartonnen Duriumplaat, waarschijnlijk gepubliceerd voor de Connie's Inn (NYC) of als privéplaat voor Leola Felton. ( foto: Russ Shore)

Een flink aantal jaren geleden ontving ik van Russ Shore een kopie van een gelegenheidsopname, mogelijk een promotieplaat, zonder label informatie, waarop een live-opname stond  van een pianist Leola Felton, die het nummer St. Louis Blues speelt in de Connie's Inn (New York City).  Deze club was begin jaren dertig gevestigd aan de 2221 Seventh Avenue / West 131st Street in New York City, vlak naar het Lafayette Theatre. Deze club, opgericht door Jack Goldberg als The Shuffle Inn begin jaren twintig, was een club waar, in 1930, grote orkesten als die van Fletcher Henderson speelden. Vanuit de club werden ook live-programma's uitgezonden door WBC radio, dus mogelijk is de live-opname op de kartonnen duriumplaat daarvan een fragment. Op de plaat is een gesproken introductie, waarop de aankondiger zegt: We bring you Leola Fenton from Connie’s Inn and this time she’s going to play for you her favorite number the St. Louis Blues, waarna er een piano-uitvoering komt van de St. Louis Blues;

 Connie's Inn  aan de 2221 Seventh Avenue at West 131st Street - New York City ( foto: nycago.org)

De gesproken informatie wijst er op, dat het hier mogelijk om een promotieplaat gaat. Soms kon je in een club als aandenken een opname van de artiest die je had horen spelen meenemen - soms ook werden promotieplaatjes uitgedeeld. Durium maakte zo bijvoorbeeld herinneringsplaatjes voor een Trans-Atlantisch cruise. Het feit dat er geen gedrukte informatie op het label staat, zou weer kunnen wijzen op een test- of privéplaat ...... De aankondiging suggereert dat er hier sprake is van nog een eerder opgenomen plaat .........: die is nog steeds zoek en de inhoud onbekend. Het nummer van Leola Felotn - St. Louis blues is (als laatste nummer) terecht gekomen op de 2de dubbel-cd in de serie The Complete Hit of the Week Recordings (Arch 3003)

Interieur Connie's Inn ( foto: nycago.org)

Wie was die Leola Felton?  Een zoektocht door mijn handboeken en internet leverde jaren geleden geen informatie - ze bleef anoniem en gezichtsloos. Een paar weken geleden mailde Chris Smith me en stuurde me een kopie van de zgn. Trenton directory, uit 1926, een lijst waarop alle ingezetenen van de stad Trenton (NJ) opgesomd worden met naam, beroep en adres. Daarop vinden we: Leola Felton - pianist - a res(ident) - 249 North Willow.  Natuurlijk is het geen bewijs dat deze Leola onze Leola is uit de Connie's Inn, maar wellicht geeft dit een opening om verdere informatie boven water te krijgen. Ik vond verder nog wat informatie, waaruit zou blijken dat Leola Felton een eigen orkest had, the Troubadours ( Trenton Evening Times) en in en andere krant uit de jaren twintig wordt ze genoemd als begeleidster uit Madison ( Jersey Journal ): Miss Leola Felton, of Madison, accompanist.

Fragment uit de Trenton (NJ) Directory (1926) ( Chris Smith archief)

Ik hoop op informatie uit, m.n. de VS, om in ieder geval iets meer over deze Leola Felton te vinden, die begin jaren dertig piano speelde in de Connie's Inn en het zou natuurlijk mooi zijn als ook haar eerdere opnamen voor Durium boven water kwamen en wie weet een foto van haarzelf of haar band ............ in de hoop weer een puzzelstukje te kunnen toevoegen aan de puzzel.

PDeel van een advertentie of artikel in de Jersey Journal (Hans Koert archief) 

Het zou mooi zijn als, dankzij het Hit of the Week-Durium project, Leola Felton een gezicht zou kunnen krijgen - informatie over haar carriere en, wie weet, komt ook haar eerdere opname voor Durium op deze manier boven water ....... Wie informatie heeft, foto's of mensen in de VS kent die wellicht die gegevens boven water kunnen halen ( The making of .... Loose ends) aarzel niet om contact op te nemen - uiteindelijk zijn Julia en Ruth ook weer tot leven gewekt ......  hitoftheweek@live.nl

Hans Koert

samensteller van the Hit of the Week-Durium discographies

Twitter: #hitoftheweek  Facebook group Keep (it) Swinging

 (inloggen)

Tijdens het samenstellen van de Hit of the Week-Durium discography kwamen er een flink aantal tot nu toe onbekende promotie- en gelegenheidsuitgaven te voorschijn. Soms verkochten clubs plaatjes ter herinnering aan de artiest die ze hadden zien optreden. Eén zo'n onbekend plaatje bevat een live-opname van pianist Leola Felton, die klaarblijkelijk optrad in de Connie's Inn in New York City begin jaren dertig - maar ... wie was zij? Zo zou ze hebben kunnen wonen in Trenton NJ, waar haar naam in 1926 op een adressenlijst voorkomt, of de Leola uit Madison, die blijkbaar als begeleidster optrad of zelfs een band had: the Troubadours.  Is er iemand die aanvullende informatie bezit over deze, tot nu toe, gezichtsloze Leola Felton?

Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

The Millers: Dutch jazz sextet dir. by Ab De Molenaar (1945-1961) - Gone ....

Popular postwar DUTCH Jazz sextet reissued from early in the evening until the wee small hours of the morning, night after night, it threw a party (source: liner notes De 28 Beste van de Millers (1982)) 

Hans Koert

De Millers o.l.v. Ab de Molenaar (1945-1961) - Gone (Nederlands) | The Millers - Dutch jazz sextet dir. by Ab De Molenaar (1945-1961) - Gone .... (English)

The Dutch Doctor Jazz Magazine, recently released its nineth album dedicated to the Dutch jazz band The Millers, directed by Ab De Molenaar: The Millers 1945-1961 onder leiding van Ab de Molenaar: Gone .... ( DJ 009)

The Millers onder leiding van Ab de Molenaar (1945-1961) - Gone... (DJ 009)(cover design: Egbert Luijs)

The Millers or Miller Sextet was founded by De Molenaar brothers ( Miller is the English word for the Dutch word Molenaar), Ab and Jochem, late 1930s as The Two Millers and during the Second World War period they performed as The Miller Quartet. That first quartet featured Ab De Molenaar on guitar, Jochem De Molenaar on bass, Joop Maten piano and Sanny Day as the vocalist.

Sanny Day, her name sounds like a pseudonym, but it isn't: she was born July 1921 as Sanny Elizabeth Day, labels the Millers, as a ritmesectie die muziek maakte, (= a rhythm section that makes music) - something rather unusual in those days. She had made her debut in the Amsterdam Sheherazade club with Manke Nelis, Maria Zamora and Jan Blok - the first two would become vaudeville artists and the latter a sought after accompanist on his guitar. At a concert by Freddy Johnson, who worked for some months in the Negro Palace in Amsterdam 1939, she was invited to sing: Please Be Kind ... Sanny Day, who had married Ab De Molenaar, can be heard on nine tracks.  After her divorce from Ab she left the Millers  mid 1950s, to make room for Suzie Møller, a vocalist Ab had met in Garmish-Partenkirchen - she can be heard on three tracks ..... Jochem De Molenaar, Ab's two years older brother, left the band in 1942 after a hell of a row, Sanny told Cor Gout.  (source: Muziek in zwart-wit - Cor Gout)

 The Millers ca. 1960 ( f.l.t.r.: Frans Van Bergen - Paul Ruys -  Arend Nijenhuis - Suzy Møller - Ab De Molenaar - Coen Van Nassau) ( photo courtesy: Wouter van Gool) ( source: Rhythme nº 42 July 1961)

During the German occupation of The Netherlands the quartet was extended with musicians like Coen Van Nassou, who played the vibraphone and Willy Van Der Mandele ( aka Jan Doedel) on violin. This Miller Sextet was very succesfull in The Hague and Scheveningen, the beach resort near the Dutch coast. They were invited to play in dance clubs, where they played their popular dutchified swinging music, Junglemuziek, as an inspector from the DutchNazi Kultuurkamer labeled the music at a concert in the Gebouw van Kunsten en Wetenschappen.  Late 1943 the band visited the Van Der Wouw studio where they debuted on a series of glass based acetates, which were released on four Sonante Records, exclusively distributed by The Bijenkorf, the well known Dutch department stores. Two songs from that series became hits: Zomernachtfeest and Als sterren fonk'ren.

 Millers-mood altijd goed!  ( sitting: Ab De Molenaar and Suzy Møller. standing f.l.t.r.: Eddie Doorenbos - Herman Schoonderwalt, Cees See, Rob Madna and Coen Van Nassau) ( source; Rhythme nº 103 April 1958)

The album Gone ..!., compiled by Skip Voogd, grand old man of Dutch jazz journalistics for ages, responsable for the liner notes and Ben Kragting jr., chief editor of Doctor Jazz Magazine, open this compilation with two tracks recorded on glass based acetates at the GTB ( = G.T. Bakker) studios, March 1945: Wenn Der Weisse Flieder Wieder Blüht and Angelina.
This reissue of Miller originals, contains reissues of 1946 Decca, Telefunken ( 1953) or Columbia ( 1958-1959) records, but also numerous unreleased recordings, like air checks for the US troups in Charleroi (Belgium) (1945) and a concert for the Nederlandse Strijdkrachten (1948), the Dutch soldiers. 

 The Miller-sextet listening to its recording of the Millers Mixture (11th of September 1957): f.l.t.r.: Ab De Molenaar - Suzie Møller - Herman Schoonderwalt - Cees See and Eddie Doorenbos ( source: Rhythme nº 97 - October 1957)

The Miller Sextet was, with the Ramblers, the Dutch Swing College Band (still alive an kicking all around the world) and the Pia Beck Trio ( Pia was a member of The Millers too, during the second half of the 1940s) one of the most popular bands of The Netherlands. The music they played was a mix of swing á la the Hot Club de France, Light Music up to the more modern mainstream jazz styles of the 1950s and 1960s. I remembered that I was fascinated by its sound, its swing, the voice of Sanny Day, the vibraphone of Coen Van Nassau, but, above all,  that music was ......  fun, real fun in the hands of The Millers. Jazz as hard to understand music was not the Millers way. I still associate tunes like Take A Letter Miss Smith and I Told Ya I Love Ya to this band and this period. They had some hits during the 1940s, like Liefde in Rhythme (1947), Chickery Chick (1946) and the forementioned 's Avonds bij het licht der sterren ( 1944)

 Ab De Molenaar, Eddie Doorenbos and Suzie Møller (11th of September 1957) ( source: Rhythme nº 97 - October 1957)

The album Gone contains 24 tracks by the Miller Sextet and a bonus track of a meeting by the vocal group The Mellow Mills, which featured Sanny Day, Pia Beck, Eddy Doorenbos and Paul Schwippert with the Seymour Östervalls Orkester in Stockholm (Sweden), March 1948.

 Het Millers Sextet: f.l.t.r.: Ab De Molenaar - Tonny Nüsser - Paul Schwippert - Rob Madna - Herman Schoonderwalt and Coen Van Nassau at a concert in De Wiek - Rotterdam ( ca. 1958) (photo courtesy: Cor Aaftink) (source: Rhythme nº 112 - January 1959) 

Skip Voogd offers very informative liner notes ( in Dutch only) which tells the story of The Millers, with a lot of information about the bands strength and its successes. He looks in the liner notes for a psychological explanation for the fact why so many people raised in the 1940s and 1950s stil love this music, this Miller sound. Volgens psychologen gaat het muziekvenster bij mensen open rond hun veertiende jaar en sluit het om en nabij het bereiken van de vijfentwintigste verjaardag (= Psychologists believe, that the musical window of each person opens at our fourteenth birthday and closes at our 25th birthday), Skip says. Daarna ontwikkelt de muzikale smaak zich niet of nauwelijks meer en blijft muziek voor iemand de muziek die in zijn of haar jeugd populair was. ( = After that period your musical taste won't change any more and the music, popular in your youth, will stay the music you like most.)
A Dutch reissue LP album, entitled De 28 beste van de Millers, confirms this  theory in its liner notes:  De teeners (sic) van toen, zijn de vijftigers van nu (= 1982), de mensen die hun muziek steeds moeizamer kunnen bemachtigen. (= The teenagers from the 1940s are in their fifties now (1982) and this music is nowadays hard to find in record shops.) Weet u nog waar de Millers jarenlang te zien en te horen waren? (= Do you still remember the places where the Millers played?) 's Zomers in de Kakatoe op het Gevers-Denootplein in Scheveningen en 's winters in De Wiek in Rotterdam. (= During the summer season they played in the Kakatoe-club at the Gevers-Denootplein in Scheveningen ( the beach resort of The Hague) and in winter at De Wiek in Rotterdam.)  Van vroeg in de avond tot in de kleine uurtjes was het daar avond in, avond uit lettelijk feest. ( = From early in the evening until the wee hours of the morning, night after night, it threw a party .... ). Helaas die heerlijke tijden zijn voorbij, maar wat blijft zijn de herinneringen en de onvergetelijke sfeervolle  muziek (= It's all gone now, but the memory lingers on  ........: Gone .... The Millers (1945-1961) onder leiding van Ab de Molenaar ( DJ 09)

Audio engineer Harry Coster, one of the compilers of this disc, is responsable for the transfers of this rare material. He did a good job, as the sound is excellent.

This great album can be ordered at the website of the Doctor Jazz Magazine,
 but also in the record shops of FAME, (Amsterdam) and the Bijenkorf in Rotterdam and Amsterdam
Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter: #keepitswinging  Facebook grouep Keep (it) Swinging ( register)

The Dutch Millers band, or The Miller Sextet, belonged, together with the Ramblers and the Dutch Swing College Band to the most popular traditional jazz and swing bands of the post war period. Its music had swing and its sound was easy recognizable and accessible. Do you remember its concerts? the liner notes of a 1982 Dutch LP-album reads: During the summer season they played in the Kakatoe-club at the Gevers-Denootplein in Scheveningen ( the beach resort of The Hague) and in winter at De Wiek in Rotterdam. From early in the evening until the wee hours of the morning, night after night, it threw a party .... - "Gone ..!", It's all gone now, but the memory lingers on........ Doctor Jazz Magazine revives these sweet memories with: The Millers onder leiding van Ab de Molenaar (1945-1961) - Gone ...!   
Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions