Miles Davis: The Complete 1960 Amsterdam Concertgebouw Concert

 One of the most talked-about Dutch concerts of Miles Davis released.  
John Coltrane's Dutch debut 
Hans Koert

It was, even in the 1960s, remarkable, that a Dutch radio station stick its neck out by scheduling a Jazz-week – seven days filled with jazz music – a programming featuring  live concerts with great names like the Oscar Peterson Trio, the Stan Getz Quartet and the Miles Davis Quintet at the Scheveningen het Kurhaus.  

Miles Davis: Tweemaal in het Concertgebouw (1960) (Nederlands) | Miles Davis: The Complete 1960 Amsterdam Concertgebouw Concert ( English)

Even in The Netherlands such a jazz-week was a sensation.  The VARA- radio station brought a two hours live radio program with the Miles Davis Sextet (sic) (vibist Buddy Montgomery was originally part of Miles Davis JATP group) , playing at the Kurhaus in Scheveningen (  9.30 p.m. – 10.30 p.m.) and the Oscar Peterson Trio ( live from the Concertgebouw). ( 0.00 – 1.00 a.m.). It was a pity, according Anton Kop from the Dutch Rhythme magazine, that Peterson’s concert did overrun its time, so there was no time enough to broadcast Stan Getz concert on Dutch radio. The Miles Davis Quintet was scheduled as last comer. 

 Anouncement in Rhythme (1960)

Both the Miles Davis Kurhaus as the Concertgebouw concert are now available on cd. A few years ago the Miles Davis Quintet – Live in Den Haag recordings were reissued by Lonehilljazz (LHJ10206) – finally also the 1960 Amsterdam recordings by the Miles Davis Quintet have been issued by the Dutch Jazz Archive in its award-winning series Jazz at the Concertgebouw: Miles Davis - So What  ( NJA 1301) (2cd)

 Article announcing the concerts (source Vrije volk ( 9th of April 1960))

The concerts were part of a JATP tour organized by Norman Granz. Miles Davis Quintet, featuring Miles Davis on trumpet, John Coltrane on tenor saxophone, Wynton Kelly at the piano, Paul Chambers bass and Jimmy Cobb drums,  had performed in Zurich the day before the Dutch concerts were scheduled. It had missed the airplane that should bring the musicians in time in Scheveningen. It had a three hours delay. Ruud Jacobs, Dutch bass player, told me that Paul Chambers instrument had been damaged during the flight and needed a replacement ...... He used Ruud's bass during both concerts. They played one set at the Kurhaus, which was broadcasted live by Vara-radio. The audience had delighted with this Miles Davis concert, organized by Dutch impresario Lou Van Rees, the third appearance of Miles in our country, but were shocked by the sound of John Coltrane.  

 Miles Davis - So What (2cd) ( NJA 1301)

The critics were very harsh in their judgements:  Het plezier  ……werd volledig vergald door John Coltrane, de man die de tenorsax vasthield (!)  ( = John Coltrane, the man with the tenor sax in his hands (!) spoiled  the audience’s pleasure) …. ergerlijke melodische armoede (John Coltrane) ( = Annoying melodic poverty) – De verschrikkingen die de figuur Coltrane produceerde. ( = The terror produced by the man named Coltrane). 

Kritiek van Anton Kop.
bron: Rhythme  mei 1960

Ruud Niemans wrote in Rhythme: Het is een betreurenswaardig feit, dat de Vara-jazzweek .. een vals slotakkoord kreeg vanuit het Kurhaus. ( = It’s a sad fact that the VARA's-radio Jazz week final chord, was out of tune! ). Some hours later, in Amsterdam, Miles was scheduled again, at the Concertgebouw night concert ….. The audience must have heard the Kurhaus concert and had heard Coltrane playing…. Sommige Amsterdamse nachtbrakers wisten vooruit, welke orgie hen te wachten stond ( = Some Amsterdam night-revellers knew, what orgy they could expect). Although Coltrane hold in, it seems that a lot jazz fans left the concert during the Miles Davis performance at the Concertgebouw ….

 Vara's Jazzweek with the Miles Davis concert as one of its highlights, but the critics wereafter the concert as hard as nails. (Source: Friese Courier (9th of April 1960))

It is hard to believe, when you listen to the music with 2013 ears, that the critics panned this concert - Now we know that Miles Davis played one of his  best concerts of that year .....  

Wynton Kelly - Miles Davis - Paul Chambers (Kurhaus: 15th of October 1960) (source: Rhythme 134 )(photo courtesy: Pieter Mazel)

The 2cd album Jazz at the Concertgebouw: Miles Davis - So What  ( NJA 1301)  also features the October 1960 concert by the Miles Davis Quintet at the Amsterdam Concertgebouw.

Sonny Stitt (Kurhaus)
 (foto Pieter Mazel)

John Coltrane had left the group and Miles had found a replacement: alto saxophone player Sonny Stitt. When Coltrane left, Jimmy Heath, who just had left prison (due to drug abuse),  took his place, but had to stay within a sixty-mile radius of Philadelphia, so couldn’t join Miles Davis group on tours … Wayne Shorter, who could be a candidate, played in Art Blakey’s Jazz Messengers ….. Finally Sonny Stitt joined the quintet. The tour started in England (London, Manchester(Free Trade Hall)), Paris (Olympia), the Koncerthuset in Stockholm and on the 15th,  like in April, a concert at the Kurhaus in The Hague and a night concert  at the Concertgebouw in Amsterdam. This concert appealed to the jazz critics and the audience enjoyed Miles Davis, who was labeled by Paul ten Have as één der grootsten uit de jazz (= One of the greatest in jazz ….) – the only minor point was Sonny Stitt’s conservative, rather predictable playing … The concert was fabuleus ….. een hoogtepunt, dat moeilijk overtroffen zal kunnen worden. ( = a highlight, hard to exceed). This concert has been released now too at this great Miles Davis – So What 2cd album …….

 The tracklist

 The Jazz at the Concertgebouw series contains more remarkable concerts live from the famous Amsterdam music theatre, like concerts with  Chet Baker (1955) – Gerry Mulligan (1956) – J.J. Johnson (1957) – Sarah Vaughan (1958) – Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet (1966) and Jazz from Carnegie Hall featuring Lee Konitz, Zoot Soms, Phineas Newborn, Red Garland, Oscar Pettiford and Kenny Clarke (1958)

This album can be ordered at info@jazzarchief.nl

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog af Facebook or ask its free newsletter. 

When critics are quoted about your concert as ... ergerlijke melodische armoede  (annoying melodic poverty) – Het plezier werd volledig vergald ( they spoiled the listeners pleasure), I guess you better decide to stop your career in music ....  But not for John Coltrane. His debut in The Netherlands didn't pass by unnoticed. The Dutch Jazz archive released in its award-winning series Jazz at the Concergebouw two talked-about 1960 concerts by the Miles Davis Quintet.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Metropolis - A Fantasy in Blue

 Metropolis - a Ferde Grofé experiment in modern music celebrates its  85th birthday
A Tribute
Hans Koert

On the 12th of March 1928, eighty-five years ago, the enlarged 26 men Paul Whiteman Orchestra, his so-called Concert Orchestra, recorded the first and second part of Metropolis, a suite in four parts, that had a total playing time of ca. 17 minutes. The 3rd part was recorded a day later and the fourth part was played on the 17th of March. This lenghtly tune was released on two 30cm 78rpm gramophones for Victor.

• This is a re-post of a previous blog entitled Metropolis, posted due to its 80th (!) birthday - five years ago!

Ferde Grofé (1937)

The tune, which got the work title Fantasia in E-flat, was composed by Ferde Grofé and later got its final name Metropolis - a Fantay in Blue, named after the succesfull 1926 film Metropolis by Fritz Lang. Mind that Ferde's tune has nothing to do with the film - it only gives you an impression of the sounds and noises of a big city, a so-called Metropolis.

 Paul Whiteman and his Orchestra (1928)

Ferde Grofé was born in New York City March 1892 as Ferdinand Rudolph von Grofé. His ancestors came from Germany. Both his parents played classical music and when his father passed away he returned to Germany with his mother where he got violin and piano lessons. Some years later they returned to New York and when he left school he found a job as a musician. After some gigs at bars and bordellos, he started to perform in the Los Angeles Symphony Orchestra. In 1915 he played in the band of Art Hickman where he wrote arrangements for dance orchestra. In the late 1910s he became interested in jazz and one of his collegues in the Los Angeles Symphony Orchestra, Paul Whiteman, became fascinated by Ferde's arrangements. In 1920 when Paul Whiteman needed a new piano player in his band he asked Ferde and so they  cooperated, which was a start to some great recordings of Ferde Grofé compositions, like the Mississippi Suite and the Grand Canyon Suite and, of course, this Metropolis.

 Metropolis by the Willem Breuker Kollektief (BVHaast CD 8903)

I have some two great contemporary recordings from this suite. Mind that this Metropolis suite was performed in public only once on  stage at Carnegie Hall in October 1928 and since that time no orchestra ever played this piece complete in public again until January 1989 when the Dutch Willem Breuker Kollektief played it for their BVHaast CD Metropolis (CD 8903). Enjoy a fragment of the first part of Metropolis, as played by the Willem Breuker Kollektief



For me it was the first time that I heard it on record and I was impressed by this Experiment in Modern Music, as this piece was subtitled. Both Ferde Grofé as Paul Whiteman wanted to make Modern American Music, that should be of an equal quality as the great European classical composers. If you have seen Paul Witeman's film The King of Jazz you can imagine how it sounded.

 The Modern American Music of Ferde Grofé - The Beau Hunks ( Basta 30-9083)

Fifteen years ago the Beau Hunks, the orchestra known for its Laurel & Hardy music, played it using the original arrangements and this performance is to be found at their album The Modern American Music of Ferde Grofé. You will find more compositions of Ferde Grofé on its album like his Broadway at Night (1924), Mississippi Suite (1925) and the Three Shades of Blue (1926). This music isn't jazz nor dance music - It's symphonic music, more in the tradition of European classical music then in jazz. This week is a great opportunity to tribute this great Metropolis Suite and to let it sound ..... complete!

• Love to share with you a fragment of  the version of this 85 years old American suite Metropolis  as played by the Dutch Beau Hunk Orchestra, directed by Jan Stulen. ( October 1997)

And for those die-hards who also love to here the "originals", as played by Paul Whiteman in 1928, you can find both parts here at You Tube:   part one - part two.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog at Facebook or ask its free newsletter.

Ferde Grofé is one of those great American composers from the 20th Century, now almost forgotten, that should be spotlighted.  His Metropolis - a Fantasy in Blue is one of those great compositions that should be played more often ..... Originally performed by the Paul Whiteman Concert Orchestra at Carnegie Hall (1928) this composition is honoured today due to its 85th birthday ......

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Oscar Alemán in Rio de Janeiro:1927

 Oscar Alemán earliest career recollected 
His 1927 Rio de Janeiro concerts
Jørgen Larsen

Oscar Aleman, the Argentine guitarist, who impressed the European jazz scene as part of Josephine Baker's Baker Boys, but also as a member of the Parisian jazzscene, has been spotlighted recently by the biography: Tribute to Oscar Aleman. But the years Oscar played in Brazil with Les Loups were underexposed .... Thanks to Jorge Carvalho de Mello we now know more about his earliest career in Brazil. In a previous blog I told you about the year 1926, today more about 1927, the year in which Oscar and Gaston returened to Buenos Aires and made their first records.

Oscar Alemán in Brazilië: Les Loups (1926) (Nederlands) - Oscar Alemán in Brazil: Les Loups (1926) (Engels) - Oscar Alemán in Brazilië: Les Loups (1927) (Nederlands) - Oscar Alemán in Brazil: Les Loups (1927) (English) - Oscar in Rio de Janeiro (1926-1927) ( English)

In a previous blog I told you about the year 1926, today more about 1927, the year in which Oscar and Gaston returned to Buenos Aires, after concerts in Rio de Janeiro and debuted on records.

 Rio de Janeiro -1920s (Collection Marcelo Almirante)

The year 1927 was a special year in Brazilian popular music; a sponsored national contest among Rio de Janeiro guitarists was mobilizing the public through intense propaganda, new names were taking the stage and already established musicians were challenged. In this intense atmosphere Les Loups duo continued to perform in movie theaters of Rio. The duo is presented on the 25th of January together with Companhia Juvenal Fontes. February and March of 1927 have no trace of Les Loups, but in April the duo is back, now presented at Cine Teatro Glória on the 18 th and 19th of April. The critics heaped praise on the duo's presentations according to de Mello's source, which quote (my English translation from the Portuguese): the duo " sparked endless applause from the audience, the songs performed on acoustic guitar [were] so really masterful for two rare performers". - The success with the Carioca public continued during the Portuguese week at Cine Odeon. The 24th of April Les Loups is present on stage, again with other artists, at this occasion performing Portuguese fado music gaining applause from the audience and praise from the critics, stating: (quote my English translation) "Les Loups, these extraordinary guitarists who are working with the Company Tangara, played several fados, charming".

 Cine Odeon - Rio de Janeiro ( 1920s)
  In July, a show was arranged as a tribute to the accomplishment of Brazilian aviation after the first plane had crossed the Atlantic Ocean. The show was presented on the 8th of July with the participation of various artists, among them were Les Loups. The ex-president of the Repulic attended the show that included a spectacle or play, which had gained success already during a theater performance the 21st of June, which also including Les Loups accompanying some of the participating actors/artists.

 Rio Branco - Rio de Janeiro (1920s)

In August, the duo returned to the Cine Theatro Central from the 2nd of August and stayed there throughout the month, again appearing with success on stage alongside other artists including acrobats, dancers and tap dancers.

On August 15th, Les Loups is taking part in another major event in Rio, where many artists were mobilized to produce a great spectacle whose income was allocated for the purchase of a bust of the impresario J.Stampa. Les Loups participated alongside several famous Brazilian popular guitarists of the time. - The last mentioning of Les Loups in 1927 was found in a notice announcing a party on September 29th, where the duo participated as part of the arranged performance.

 Hawayanita - Les Loups debut (Recorded ca. 10th of December 1927)

 Back in Buenos Aires they debuted on a 78rpm. recording for Victor records, a tango entitled Hawayanita and a walz Criolitta, as Les Loups - Dúo de Guitarras Hawaianas - the start of a productive period as a duo, with ten records in one and a half year - all for Victor.

More articles at the Oscar Alemán blog  and a great discography of Oscar Alemán at Oscar Aleman Discography

Jørgen Larsen
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog at Facebook or visits its Facebook page.  Ask for its free newsletter.

But few information is available from the period that Oscar Alemán started his musical career as part of Les Loups,  Dúo de Guitarras Hawaianas. Thanks to Jorge Carvalho de Mello we now know more about his 1926 and 1927 years in Brazil, where he performed, before the duo left for Europe. 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Denise Jannah en Dim Kesber in Porgy en Bess

Dim Kesber: Amazing Grace 68 years in business (Denise Jannah)
Porgy en Bess was bakermat voor Dim's Reunion Jazz Band
Hans Koert

Zelden stond er zoveel ervaring, samengebald in één muzikant, op het podium van Porgy en Bess: Dim Kesber, 83 jaar jong en 68 years in business, zoals zangeres Denise Jannah het treffend verwoordde: Amazing grace … 68 jaar Nederlandse jazzgeschiedenis.

Dim Kesber had zijn Friends meegebracht, bestaande uit zangeres Denise Jannah, trompettist Niels Tausk, trombonist Eelco van Velzen, gitarist Wolf Martini, pianist Rob Agerbeek, bassist Noah Nicoll  en Barry Othof slagwerk.

 Dim Kesber ( foto: Hans Koert)

Dim Kesber speelde al eerder in Porgy en Bess en legendarisch is het concert van 5 maart 1966. In 1960 was namelijk de bezetting van de Dutch Swing College Band ingrijpend veranderd: Peter Schilperoort werd opnieuw leider en de leden van de band hadden besloten om voortaan als full-profs verder te gaan – Dim Kesber, Wim Kolstee, Joop Schrier en Wybe Buma echter wilden dat niet en verlieten de DSCB. Na een aantal jaren werd die “oude” DSCB door haar fans node gemist. 

Dim Kesber
(bron: Rhythm  1960)

Frank Koulen, oprichter en uitbater van Porgy en Bess (Terneuzen), de Neger, kwam begin 1966 op het idee om te proberen de leden van die oude bezetting weer bij elkaar te krijgen in een …. reünie band. Die “reunie”, met ex-leider van de DSCB en pianist Joop Schrier, trompettist Wybe Buma, trombonist Wim Kolstee, klarinettist Dim Kesber en Jan Morks, bassist Eddie Hamm en slagwerker Martien Beenen vond plaats in Porgy en Bess op zaterdagavond 5 maart 1966. Dankzij deze “birth of a band-reunion” werd de Reunion Jazz Band geboren, o.l.v. Dim Kesber, …. Een band die tot ver in de jaren tachtig razend populair was. Een leuke bijkomstigheid is, overigens, dat de “nieuwe” Dutch Swing College Band  op 16 april 1966 eveneens zijn opwachting maakte in Porgy en Bess ..... als vervanging van Esther en Abraham Ofarim, die hun optreden afgezegd hadden  ….

 Dim Kesber ( foto: Hans Koert)

Dim werd geboren als Wladimir Kesber in januari 1930 in Den Haag - zijn vader was van Russische afkomst - zijn moeder Duitse - en kreeg als kind pianoles, maar Chopin was niet aan hem besteed. Hij hoorde tijdens de eerste oorlogsjaren voor het eerst jazz op de radio gespeeld door de Ramblers …. Dat was het … ik wist dat ik dat ook wilde spelen en ik was ervan overtuigd, dat ik het ook zou kunnen spelen. … Ik geloof ook dat je daarmee geboren wordt en dat alleen het vlammetje aangestoken moet worden, vertelde Dim een aantal jaar geleden aan Ben Kragting jr. (Dr. Jazz DJM 211). 

Apex Blues -
Dutch Swing College Band
(Juli 1953) (coll. Hans Koert)

Al tijdens de hongerwinter kreeg Dim een paar lessen van Peter Schilperoort, die toen bij de Swing Papa’s speelde. Van Peter leerde ik veel over jazz, over akkoordenschema’s en over de kwintencirkel … Peter voorspelde toen al dat ik bij zijn orkest zou komen spelen. Na de oorlog richtte Dim een kwartet op met Wim Kolstee, Chris Bender en Johnny Verheyen, waarmee hij voor de Canadezen speelde en op het eindfeest van de HBS. Het kwartet werd een grotere band, The Jolly Dixieland Pipers, later de Dixieland Pipers genaamd. Hiermee speelden ze in 1946 op het Kurhausfestival.  Eind 1946 wordt Dim bij de Dutch Swing College Band gevraagd waarmee hij tot 1960 zou optreden. Via klarinet en altsax ( ook af en toe baritonsax) werd de sopraansax uiteindelijk het instrument waar hij het liefst op speelde. Dim studeerde in 1960 af in Delft en ging werken als chemisch ingenieur. Toch bleef hij altijd spelen ….. eerst de Reunion Jazz Band en later kwamen daar zijn Augmenters bij en zijn … Friends.

Dim Kesber ( foto: Hans Koert)

De eerste set werd geopend met de Duke Ellington klassieker It Don’t Mean a Thing ( If It Ain’t Got That Swing) waarbij Dim op tenorssax meteen liet horen waar het dit concert om zou draaien …. Swing. 

Dim Kesber
(foto: Hans Koert)

Na September Song volgde Blues for Nick, een ode aan Nick Vollebregt, wiens café jarenlang synoniem was voor de wekelijkse Tros Sesjun-radiouitzendingen en waar Dim’s Friends in 1978 werd geboren. Dim verontschuldigde zich voor het feit dat hij nog steeds geen Ode aan Frank geschreven had……… In de jaren zestig immers werd, dankzij Frank, hier zijn Reunion Jazz Band geboren.  De volgende keer speel ik het, beloofde hij.  Na het nummer St. Thomas was het de beurt aan Denise Jannah, de charmante zangeres, waar velen voor gekomen waren - ze vulde met haar stem moeiteloos de zaal en pakte het publiek in met haar charme en uitstraling.

 Dim Kesber en Denise Jannah ( foto: Hans Koert)

Denise Jannah debuteerde in de eerste klas van de middelbare school met het nummer Those Were The Days en won er meteen de eerste prijs mee: een boekenbon van vijf gulden. 

Denise Jannah (foto: Hans Koert)

Ze woonde toen nog met haar ouders en zussen in Suriname, waar ze als  Denise Johanna Zeefuik  werd geboren, als dochter van een dominee.  Ze brak door in 1991 met de cd Take It From The Top met musici als Angelo Verploegen, Rolf Delfos, Boris van der Lek, Jan Verwey, Michael Herr en Ricardo Del Fra. Ze maakte naam met haar rol in musicals als A Night At The Cotton Club en Ain’t Misbehavin’, laatstgenoemde over de muziek van Fats Waller en ze kreeg als eerste Nederlandse jazzartiest, een platencontract bij Blue Note. Intussen staat ze op 8 solo-albums en maakt ze concerttours over de hele wereld - begin van dit jaar was ze nog in Zuid-Afrika, waar ze zeven concerten mocht geven. 

  Denise Jannah (foto: Hans Koert)

 Ik ontmoette Dim in 1986, vertrouwde ze de goed gevulde zaal toe …. en ik zei tegen de vrouw naast me …. Wat zou ik toch graag met die man willen optreden – dat bleek Mia zijn vrouw. …. En een korte tijd later lukte het ......   En op zijn laatste album Route 66, nu bijna twee jaar geleden, zing ik als gast - Whow!

Noah Nicoll (foto: Hans Koert)

Naast het What a Wonderful World, waarmee Louis Armstrong goud verdiende, volgden een ietwat ondeugende Makin’ Whoopee, maar decent genoeg zelfs voor de dochter van een dominee. Met Iedereen is hier ouder dan 25 geloof ik? controleerde ze nog even de gemiddelde leeftijd in de zaal. De eerste set werd swingend en scattend afgesloten met het grappige, vergeten nummer Twisted, dat begin jaren vijftig op een Prestigeplaat gezet door Annie Ross …….. een vergeten juweeltje over een vrouw die niet helemaal goed in d’r bovenkamer is …of zoals ze in het Afrikaans zouden zeggen: Sy es van een luikie getik ..... , legde Denise uit, er snel aan toevoegend dat het niet nummer niet autobiografisch is …..

 Rob Agerbeek ( foto: Hans Koert)

Rob Agerbeek (l) met
Don Byas en
Rob Langereis 
(Nautica club - 
Scheveningen ca. 1966) 

De pianist in het orkest, Rob Agerbeek, weggestopt achter de grote Steinway, kan eveneens terug kijken op een rijke muzikale carrière in de jazz. Geïnspireerd door de muziek van Albert Ammons begon hij boogie woogie te spelen, maar werd later geïnspireerd door de muziek van Oscar Peterson en vooral Horace Silver. De muzikale ontwikkeling van deze 75-jarige pianist is opvallend te noemen, want via de boogie woogie, de Diamond Five,  Don Byas, Ben Webster en Art Blakey, belandde hij uiteindelijk weer in het traditionele kamp, door te gaan spelen bij de Dixieland Pipers en de Dutch Swing College Band.  Bij de Dixieland Pipers speelde hij in de jaren zeventig al met Dim Kesber. Ik heb gespeeld met Art Blakey, Hank Mobley, Cecil Payne, Ben Webster (Hij speelde op Ben's laatste concert in De Twee Spieghels in Leiden) en was in Porgy en Bess een paar keer met Don Byas. 

Wolf Martini ( foto: Hans Koert)

 De tweede set werd geopend met Seven Come Eleven en het nummer I’m Beginning to See The Light.

Rob Agerbeek (foto: Hans Koert)

 In Blue Monk mocht Rob Agerbeek,  niet onverdienstelijk, in de huid van Monk kruipen, waarna Denise vervolgde met standards uit het American songbook als Willow Weep For Me, Fly Me To The Moon en Summertime (toch nog een eerbetoon aan Frank!) - een standard, die Denise een geheel eigen stempel meegaf, door samen met Dim in duet het stuk op te bouwen .... Denise vertelde me dat ze elk stuk dat ze zingt een eigen stempel wil meegeven .... De duostart met Dim en ik samen is zo'n speciaal moment - dat hadden we niet geoefend - ingestudeerd .... Het concert werd afgesloten met Route 66, waarin iedereen zich nog even mocht uitleven en  Rob Agerbeek in de toegift nog even liet horen waar zijn roots liggen met een stevige aangezette boogie woogieachtige intro! 

Een mooi geïnspireerd concert waar Porgy en Bess velen een plezier mee gedaan heeft!

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg Keep (it) Swinging via Facebook of vraag de gratis nieuwsbrief.

Dim Kesber richtte net na de oorlog zijn eigen kwartet op en kan zich dus beroepen op een 68-jarige muzikale carrière ............... En ik doe er helemaal niets voor ...  Met zijn Friends, vocaal ondersteund door jazzzangeres Denise Jannah, liet hij een goed gevuld Porgy en Bess horen, dat hij die eerste jaren bij de Dutch Swing College al lang achter zich gelaten heeft en dat je als 83-jarige nog met gemak een zaal vol jazzliefhebbers kunt boeien ..... Na vijftien jaar Dutch Swing College Band richtte hij, dankzij Frank Koulen, die een groep oud-DSCB-ers uitnodigde om in Porgy en Bess te spelen, de Reunion Jazz Band op ..... Een concert, waarmee Porgy en Bess velen een groot plezier gedaan heeft.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Miles Davis: Tweemaal in het Concertgebouw 1960

 Spraakmakend optreden Miles Davis en John Coltrane uitgebracht. 
 Een historisch document
Ergerlijke melodische armoede
Hans Koert

Je moet maar durven … je nek uit te steken. Zelfs in 1960 was een week lang alle aandacht voor Jazz iets bijzonders:  de VARA Jazzweek – zeven dagen lang jazzmuziek met als hoogtepunt twee liveconcerten: Het  Oscar Peterson Trio en het Stan Getz Quartet in het Concertgebouw, voorafgaand door een uur  met het Miles Davis Sextet (sic) vanuit het Kurhaus.  

Miles Davis: Tweemaal in het Concertgebouw (1960) (Nederlands) | Miles Davis: The Complete 1960 Amsterdam Concerts ( English)

Het Miles Davis Sextet (sic), zoals het in de pers werd aangekondigd,  (vibraphonist Buddy Montgomery was uiteindelijk niet bij de Miles Davis JATP group aangeschoven) speelde in het Kurhaus in Scheveningen van 21.30 uur tot 22.30 uur, waarna rond middernacht afgestemd kon worden voor het nachtconcert in het  Concertgebouw). ( 0.00 – 1.00 uur.). Doordat Oscar Peterson nogal lang van stof was, kon het concert met Stan Getz niet meer uitgezonden worden, tot verdriet van veel luisteraars. Gelukkig hebben we sinds kort wel de beschikking over beide Miles Davis concerten – die in het Kurhaus en het Concertgebouw.

 Advertentie in Rhythme (1960)
Het beroemde Kurhausconcert werd eerder uitgebracht door Unique Jazz, Jazz Door en nu ook Lonehilljazz. Dankzij het Nederlands Jazzarchief zijn nu ook de Amsterdamse Concertgebouw concerten van april en oktober 1960 beschikbaar op hun nieuwste dubbelcd in de gelauwerde serie Jazz at the Concertgebouw: Miles Davis: So What  ( NJA 1301) (2cd) uitgebracht. Een schitterend historisch archief.

 Aankondiging van de concerten (bron Vrije volk ( 9 april 1960))
Het concert van april 1960 was deel van een uitgebreide  JATP (= Jazz at the Philharmonic) tour georganiseerd door Norman Granz en naar Nederland gehaald door Lou van Rees.  Het Miles Davis Quintet bestond uit Miles Davis op trompet, John Coltrane op tenorsax, Wynton Kelly aan de piano, Paul Chambers bas en Jimmy Cobb slagwerk – een droombezetting. Ze hadden in het Olympia van Parijs opgetreden; in de Koncerthuses van Stockholm; Tivoli in Kopenhagen  en waren, na een optreden in Zurich, drie uur te laat op Schiphol gearriveerd, doordat het vliegtuig vertraging had. Bovendien was de bas van Paul Chambers in het vliegtuig kapot gegaan, vertelde Ruud Jacobs me, zodat in allerijl een vervangende bas gevonden moest worden – het werd de bas van Ruud. Er werd één sets gespeeld, geprogrammeerd na de optredens van Oscar Peterson en Stan Getz. Het publiek had hoge verwachtingen van het concert – Miles Davis was tweemaal eerder in Nederland geweest en kon rekenen op een uitverkochte zaal - Over die nieuwe .....John Coltrane, hadden de kenners wel veel over gehoord.

 Miles Davis - So What (2cd) ( NJA 1301)

John Coltrane, de enfant terrible van de band, kende men nog niet zo, maar dat zou tijdens het concert veranderen.  Zijn muzikale geweldsuitbarstingen konden maar weinigen bekoren en de critici en Miles Davis fans waren na het concert in shock. 

Kritiek van Anton Kop.
bron: Rhythme  mei 1960

Het plezier  …… werd volledig vergald door John Coltrane, de man die de tenorsax vasthield (!)  …. ergerlijke melodische armoede (doelend op John Coltrane) – de verschrikkingen die de figuur Coltrane produceerde: de kritieken lieten geen spaan heel van John Coltrane – alleen Michiel de Ruyter was milder en zag, profetisch, in Coltrane’s saxofoonspel vernieuwing. Ruud Niemans schreef in Rhythme: Het is een betreurenswaardig feit, dat de Vara-jazzweek .. een vals slotakkoord kreeg vanuit het Kurhaus. Het moge duidelijk zijn dat veel mensen die een kaartje voor het Concertgebouwconcert gekocht hadden, de liveuitzending van half tien beluisterd hadden en al een mening hadden voordat John Coltrane nog maar één lick uit zijn sax geperst had.  …….. Sommige Amsterdamse nachtbrakers wisten vooruit, welke orgie hen te wachten stond, vertrouwde  Ruud Niemans de lezers van Rhythme toe. Hoewel Coltrane zich tijdens het nachtconcert inhield en zich minder met zijn spel in uitersten begaf, schijnen heel wat fans voortijdig teleurgesteld het Concertgebouw verlaten te hebben.

 Vara Jazzweek met het Miles Davis concert als hoogtepunt - hoe anders waren de kritieken. (Bron: Friese Courier (9 april 1960))

Met de oren van nu is dat haast niet meer voor te stellen ….. Miles Davis speelde met zijn groep één van zijn beste concerten van dat jaar ….. nu, anno 2013, opnieuw te beleven met de kennis van nu ….

Wynton Kelly - Miles Davis - Paul Chambers (Kurhaus: 15 oktober 1960) (bron: Rhythme 134 )(foto: Pieter Mazel)

De dubbelcd Jazz at the Concertgebouw: Miles Davis So What  ( NJA 1301) bevat nog een tweede concert van het Miles Davis Quintet vanuit het Concertgebouw van oktober 1960. 

Sonny Stitt (Kurhaus)
 (foto Pieter Mazel)

John Coltrane had ondertussen de groep verlaten – klaar om zijn eigen muzikale ideeën vorm te gaan geven – klaar ook met Miles Davis, waarmee het muzikaal moeilijk samen te werken was: I found out that he doesn’t talk much and rarely disuss his Music. He’s completely unpredictable; sometimes he’d walk off stage after just playing a few notes, not even completing one chorus. If I asked him something about his music, I never knew how he was going to take it (citaat John Coltrane) en er moest dus vervanging gevonden worden.

Jimmy Heath (2012)
(foto: Hans Koert)

 Het werd Jimmy Heath, die vorig jaar nog in Nederland speelde met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. Jimmy was net vrijgelaten uit de gevangenis na een jarenlange straf vanwege drugsgebruik, maar mocht zich niet  buiten een straal van 60 mijl van Philadelphia begeven – aan hem had Miles dus niet veel als hij op tour ging – "Tweede keus" Wayne Shorter zat al vast bij Art Blakey’s Jazz Messengers, dus werd het Sonny Stitt, een bebopper – geen echte vernieuwer.

Miles Davis (Kurhaus)
(foto: Pieter Mazel)

De tour startte in Engeland (London, Manchester (Free Trade Hall)), Parijs (Olympia), het Koncerthuset in Stockholm en op 15 oktober 1960, net als in april van hetzelfde jaar, een concert in het Kurhaus in Den Haag en een nachtconcert in het Concertgebouw in Amsterdam. Het kwintet van Miles Davis bestond deze keer uit Miles Davis op trompet, Sonny Stitt op alsax en dezelfde degelijke ritmesectie als een half jaar eerder: Wynton Kelly op piano,  Paul Chambers op bas en Jimmy Cobb op slagwerk. Miles werd geroemd …. één der grootsten uit de jazz; het concert …. .. een hoogtepunt, dat moeilijk overtroffen zal kunnen worden ( Paul ten Have in Rhythm). Dit concert is eveneens terug te vinden op de nieuwste uitgave van het Nederlands Jazz Archief: Miles Davis – So What …….   Een schitterende historisch belangwekkende uitgave …

 De tracklist

Eerder verschenen in de serie Jazz at the Concertgebouw concerten van Chet Baker (1955) – Gery Mulligan (1956) – J.J. Johnson (1957) – Sarah Vaughan (1958) – Misha Mengelberg-Piet Noordijk Quartet (1966) en Jazz from Carnegie Hall met o.a. Lee Konitz, Zoot Soms, Phineas Newborn, Red Garland, Oscar Pettiford en Kenny Clarke (1958)

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook of vraag haar gratis nieuwsbrief.

Het Nederlands Jazzarchief is voorlopig gered .... toch blijft uw steun hard nodig.  Word Vriend van het Nederlands Jazzarchief, zodat het Nederlands jazzgeheugen niet verloren gaat .... en het Jazz Bulletin ..... en de bekroonde serie Jazz at the Concertgebouw: Word Vriend van het Nederlands Jazzarchief

Als ze over je schrijven als ... ergerlijke melodische armoede – Het plezier werd volledig vergald, dan kun je maar beter je instrument aan de wilgen hangen, denk ik -  Maar niets is minder waar - John Coltrane's eerste optreden in ons land kreeg de handen niet op elkaar - Met de oren van nu is dat haast niet te begrijpen ...... Het Nederlands Jazz Archief bracht onlangs twee unieke concerten uit van het Miles Davis Quintet - voor hen die er bij- en er niet bijgeweest zijn: voor jou dus!  Mis het niet!

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions