Don Stiernberg: Mandoboppin!

An exciting impression of Don Stiernberg's musical inspiration

The mandolin presented in a fresh context

Jørgen Larsen

Some time ago we published a small review of mandolinist Don Stiernberg's CD from 2010 Swing 220 featuring a repertoire of swing standards performed in a string trio setting, which showcasted Stiernberg's amazing virtuosity as a jazz mandolinist. The new CD Mandoboppin!, released earlier this year adds further aspects to my impression of a highly gifted artist exploring and drawing inspiration from various branches of jazz in a most convincing way.

Don Stiernberg ( Publicity Photo, Don Stiernberg.com)

Mandoboppin! is produced by Stiernberg in co-work with engineer Steve Rashid and released at Stiernberg's own label Mando Traveler. The CD has twelve tracks, ten of them are selfpenned compositions by Stiernberg, the remaining two are jazz standards - The Very Thought of You and Between The Devil And The Deep Blue Sea, both with added lyrics and vocal by Stiernberg. The setting of the performed music is a quintet. Don Stiernberg (mandolin and vocal) is accompanied by Andy Brown (guitar) and Jim Cox (string bass) of his current trio and the trio is extended to a quintet by pianist Larry Harris and Phil Gratteau on drums.

Don Stiernberg ( Publicity Photo, Don Stiernberg.com)



As mentioned, ten of the tracks on Mandoboppin! are compositions by Stiernberg - the tittle track is one of them and a nice example of be bop improvisation. There are hard swinging contributions like Donniebrook, Life Itself and Three Down Town, latin flavored tunes like Bix in Rio and Magnanimous, blues inspired pieces like Blues Santa Cruz and Short Sleeves in December and further the lyrical Questions And Answers and a waltz theme titled The Wacky Waltz. Together with the above mentioned jazz standards this repertoire on the CD gives the listener an exciting impression of Don Stiernberg's musical inspiration drawing from various branches of jazz, evrything performed excellently by the quintet. The mandolin is presented in a fresh context, and all the players contribute Expert improvisation and sensitive support.

Mandoboppin!: f.l.t.r. Andy Brown (g), Jim Cox (sb), Don Stiernberg (mandolin) (Source: YouTube still photo )

Earlier this year Don Stiernberg presented some of the repertoire on Mandoboppin! in a live performance at the Chicago based Mad Toast Live! feature. Below I'll insert the uploaded show on YouTube to give you an impression of a great artist on stage. Stiernberg is accompanied by guitarist Andy Brown and Jim Cox on string bass. Enjoy this performance of about 80 minutes.

---

Jo
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog at Facebook ( group Keep it Swinging), by e-mail or Twitter ( #keepitswinging) or ask for its free newsletter

The new CD Mandoboppin! by jazz mandolinist Don Stiernberg has twelve tracks showcasting Stiernberg's excellent chops both as a musician and as a composer of original tunes that draw inspiration from a broad field of jazz: be bop, swing, latin and contemporary interpretation of lyrical themes rooted in jazz. Don Stiernberg has chosen a quintet setting for the Mandoboppin! cd, his current trio featuring guitar and bass is here extended with piano and drums. The mandolin is presented in a fresh context, and the musicians alltogether contribute expert improvisation and sensitive support. Mandoboppin! is a highly recommended contribution to contemporary jazz.

Retrospect Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Stéphane Grappelli Ensemble (1957)

Stéphane Grappelli: Zijn spel is in één woord: subliem (Skip Voogd in Rhythme (aug. 1957)). 
Radio-opnamen NDR Rundfunk, 17 mei 1957,  uniek historisch document.
Hans Koert

Stuff Smith in Amsterdam
( foto: Hans Butter)
(bron: Beeldbank Amsterdam)

 Op 5 mei 1957 kon het Nederlandse publiek voor de eerste keer kennismaken met de Amerikaanse violist Stuff Smith, die hier als onderdeel van het Jazz At The Philharmonic  optrad tijdens een matinee in het Concertgebouw van Amsterdam en ’s avonds stond nog een optreden in het Kurhaus (Scheveningen) gepland. Het optreden werd  opgenomen op ampex en een maand later op 8 juni 1957,  door de AVRO op de TV uitgezonden. De eerste kennismaking met Stuff Smith viel de Nederlanders niet mee ….. De Waarheid hield het nog netjes …. "Stuff Smith is een wel van jazz bezeten violist met een eigen stijl , maar zijn spel en de elektrisch versterkte klank, misten het edele, dat juist de viool kan geven.” (De Waarheid,7 mei 1957). 

Stéphane Grappelli ( bron: Rhythme azug. 1957)

De Telegraaf meende dat het spel van Stuff Smith nog wel tot discussie zou leiden en refereerde op de rel, die Stuff Smith de week daarvoor in Parijs had veroorzaakt onder het Franse publiek …. Zelfs Norman Granz persoonlijk had de zaak moeten sussen door op het podium de relschoppers te manen zich te gedragen op straffe van uitzetting. In Nederland hield Stuff zich daarom blijkbaar gedeisd ….    Het Europese publiek was immers niet gewend aan zijn rauwe klanken, maar gewoon aan de meer beschaafde  gepolijste, sophisticated sound van Stéphane Grappelli.

Stéphane Grappelli ( in het Circustheater van Scheveningen 6 juli 1957) ( met links nog net bassist Jacques Schols) (bron: Rhythme aug. 1957)  

Als Stéphane een paar maanden later optreedt tijdens het Jazz Festival van Scheveningen ( Circusgebouw)  omschrijft Skip Voogd het spel van Stuff Smith als dat van een krassende kraai: Vanaf het moment, dat Stephane Grappelly (sic) ( toen werd zijn naam nog met y geschreven) zijn eerste chorus inzette was er terstond een intiem kontakt (sic) tussen podium en zaal. Ademloos luisterden de aanwezigen naar het onvergelijkbare muzikale wonder, dat Grappelly heet. En waarbij het recente optreden van Stuff Smith terstond werd teruggebracht tot het niveau van een krassende kraai ( Skip Voogd in De viool van Stephane Grappelly klonk in Scheveningen .. ( Rhythme aug 1957)  

Stéphane Grappelli ( in het Circustheater van Scheveningen 6 juli 1957) ( met v.l.n.r.: Fred Burkhardt - Jacques Schols - Stephane Grappelli) (bron: Rhythme aug. 1957)


Deze compagnon van Django Reinhardt, die decennia lang samen met Django deel uit maakte van het Quintette du Hot Club de France, miste zijn vier jaar eerder overleden partner,  die in mei 1953 overleed aan een hersenbloeding. Het verdriet, maar ook de opkomst van andere muzieksoorten, waarbij geen plaats was voor de viool ….. least of all one-played by a dinner-jacketed 47-year –old,  lagen daar aan ten grondslag. De jeugd kon zich nu identificeren .. with a new set of musical heroes of their own age. Bovendien lukte het Stéphane Grappelli moeilijk om een acceptabele versterking voor het zwakke geluid van de viool te vinden, in een tijd dat de tendens was alle instrumenten op het podium te versterken.   
Stéphane Grappelli nam het in de Franse pers op voor Stuff Smith en samen maakten ze, met Oscar Peterson, Herb Ellis, Ray Brown en Jo Jones, een dag voordat ze in Amsterdam speelden, opnamen in Parijs, die lange tijd zoek waren en pas veel later op LP en CD verschenen op het Pablo label als Violins No End.

Stéphane Grappelli Ensemble ( Moosicus Records N 1303)

Uit deze periode zijn er relatief weinig opnamen van Stéphane Grappelli bekend. Wat een geluk dat de opnamen die Stéphane Grappelli een tweetal weken later in de NDR Studio van Hamburg maakte, onlangs opnieuw uitgebracht zijn. Volgens het informatieve drietalige boekje, geschreven door Martin Laurentius  leken de technische problemen met de versterking van zijn instrument nu opgelost, al valt me bij sommige nummers een zekere onbalans op tussen de viool en de ritmegroep. Stéphane Grappelli is te horen op een twintigtal nummers, meest standards uit het Great American Songbook , maar ook nummers uit het repertoire van Django (Nuages, Swing 39, Yours Qui Passez Sans Me Voir ( van Paul Misraki en Charles Trenet) en Manoir de Mes Reves). Het nummer  Hambourg Souvenir is een compositie van de Franse pianist Maurice Vander ( eigenlijk Maurice Vanderschueren), die Stéphane in Hamburg begeleidde met de twee Duitse muzikanten Hans Last op bas en Rolf Ahrens op slagwerk. 

Stéphane Grappelli ( in het Circustheater van Scheveningen 6 juli 1957) (bron: Rhythme aug. 1957)


Bassist Hans Last zou later naam maken als bandleider van grote amusementsorkesten onder de naam James Last.  Hans Last speelde vanaf 1946 in het Tanzorkester von Radio Bremen en had zijn eigen combo,  het Last-Becker Ensemble, waarmee hij voornamelijk jazz speelde. In de jaren vijftig werd hij gekozen tot de beste Duitse bassist van dat moment.  Vanaf 1955 ging hij in het NDR-Orchester in Hamburg spelen ….. Pas in 1965 richtte hij zijn eigen amusementsorkest op, dat, zoals bekend, hem geen windeieren zou leggen.  

Stéphane Grappelli Ensemble: May 17, 1957 NDR Studio Hamburg ( Moosicus records N 1303): Een fraai tijdsdocument rond een jazzviolist, die, na het overlijden van zijn duopartner, zichzelf verder muzikaal had ontwikkeld, o.a. door zijn samenwerking in en na de oorlog met George Shearing en die de technische beperkingen met de versterking van zijn instrument, in 1957 opgelost zag …..

Stéphane Grappelli ( in het Circustheater van Scheveningen 6 juli 1957) (bron: Rhythme aug. 1957)


Het album is het derde in een serie radio-opnamen die opnieuw uitgebracht wordt onder de naam: NDR 60 Years Jazz Editions. In deze serie verschenen  Dizzy Gillespie - Hans Koller New Jazz Stars, Dave Brubeck and the Modern Jazz Quartet. 

My LINKEN SITE: NDR 60 Years Jazz Edition

Hans Koert
editor
Contact: keepswinging@live.nl
Facebook ( keep it swinging) Twitter (#keepitswinging)

De Franse jazzviolist Stéphane Grappelli kennen we vooral als compagnon van Django Reinhardt in hun Quintette du Hot Club de France.  Toen beiden door de Tweede Wereldoorlog tijdelijk gescheiden werden en Stéphane, na de dood van Django in 1953, alleen achter bleef in een tijd dat andere muziekstromingen populair werden, leek het gedaan met zijn populariteit en werd het even stil rond de violist. 
In 1957 bleek hij echter nog onverminderd populair en won het met gemak van die andere violist, Stuff Smith, wiens spel, in vergelijking met dat van Stephane, vergeleken werd met een krassende kraai. Onlangs verschenen unieke opnamen in de serie NDR 60 Years Jazz Edition van een optreden van het Stéphane Grappelli Ensemble  in de NDR Studio in Hamburg, 17 mei 1957: Een uniek tijdsdocument.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Christmas - Let it Snow ....

Two top 2013 Christmas albums 
New York Voices: Let It Snow - Nnenna Freelon's  Christmas
Hans Koert

Each year you’d better have to face up to it …. The final weeks of the year, roughly between Christmas Eve and New Years morning, your cd player has been reserved for Christmas albums only ……    
During the final quarter of the year dozens of artists hope to get a piece of the pie releasing their ultimate Christmas albums – a period in which the record industry hopes to score commercial successes.  But how to separate the wheat from the chaff? Well, Keep (it) Swinging has found some great new jazz albums that will complete your holidays for Christmas 2013. 

New York Voices - Let It Snow ( FCR-0001)

The New York Voices released its long-awaited Christmas album, entitled Let it Snow a month ago. The  New York Voices is a vocal quartet featuring Kim Nazarian, Lauren Kinhan, Darmon Meader and Peter Eldridge. Darmon Meader tells, that this album has been long-waited, as its preparations started somewhere mid 2000s when the group was invited to tour with the Boston Pops for a full Christmas season. 

The New York Voices ( photo courtesy: Chris Carroll)

The numbers selected were part of that tour, but also during the Christmas seasons arrangements  of traditional and sacred holidays classics, as well as secular favorites have been added. It’s all on the album: O Little Town of Bethlehem, We Wish You a Merry Christmas, Holiday for Strings, Silent Night and, of course the title track Let it Snow. The vocal group is accompanied by a rhythm section, a big band and a studio orchestra featuring a horn- and string section.   

The New York Voices ( photo courtesy: Chris Carroll)

The reason that I selected this album is because I was surprised by the balance of the voices which reminded me to the music of Lambert, Hendricks & Ross - the good old days with bands like the Singer Unlimited and the Manhattan Transfers, a style of jazz singing which isn’t heard often now a days and fits wonderful into the atmosphere of this time of the year. 

Listen to a compilation of this great album, as sung by the New York Voices, which celebrated this year its 25th birthday.



The second album that got a place in this selection is Nnenna Freelon’s album Christmas.  Nnenna, whose name is rather unknown in this part of the world, is a featured vocalist for decades - a six-time Grammy nominee. Nnenna, who raised in a holiday tradition of church and family, made her dream came true ….. 

Nnennia Freelon ( promotional picture)

Although being a venerated jazz vocalist, she had never released a holiday album. Thanks to a small inheritance by her mother, who was a lover of Christmas and the help of her friend and colleague John Brown, her “debut” Christmas album was recorded …. At first both made a list of possible tracks, then they worked together to narrow them down ….. It felt like .. cooking a holiday meal, she explained this selection process: You assemble everything, start throwing things together, and as a dish starts to take shape, you taste and see what it needs. You might take something out or put a little more in, until finally you come up with a combination that feels right.    

The album “Christmas” released and produced by bass player and band leader John Brown has ten tracks, from a Swingle Jingle Bells up to a I’ll Be Home for Christmas, which turns this slow Bing Crosby standard into a joyful New Orleans style romp. In between well known holiday traditionals like Let it Snow, Christmas Time Is Here, Little Drummer Boy, O Little Town in Bethelehem, Baby, it’s Cold Outside and of course the classical Silent Night.

I love to share with you a fragment which shows the qualities of this great singer.  
Ten years ago she joined a concert by the WDR Big Band in Leverkussen (Germany), with the tune I Cried For You, in which she is supported by the great trumpet player John Marshall 



  Two great new Christmas jazz albums that could be a great present under your Christmas tree.  Get your copy.

• New York Voices: Let It Snow  
• Nnenna Freelon - John Brown Big Band: Christmas

• Wie me mailt en zijn mening geeft over Keep (it) Swinging en een poging waagt om één van de drie meest bekeken Keep (it) Swinging blogs van 2013 te raden, dingt mee naar dit fraaie, net uitgebrachte Christmas album

Hans Koert
editor
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook ( keep[ it swinging), Twitter (#keepitswinging) of vraag haar gratis nieuwsbrief.

Christmas time - holiday time ......  My cd-player is, during the two final weeks of December, restricted to the so-called holidays-repetoire of  jazzy traditional and sacred holidays classics, as well as secular favorites.
 

Dozens of new albums have been released and maybe you wonder how to see the wood for the trees ..... That's why Keep (it) Swinging selected this year two great albums for you ..... New York Voices: Let It Snow and Nnenna Freelon's Christmas. 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Eric Vloeimans' Oliver Cinema

Het gaat om goede ideeën en kwaliteit die door de juiste mensen wordt samengebracht. Dan gebeuren er altijd spannende dingen.(citaat Eric Vloeimans) (Jazzism okt-nov 2013)
Trompet, accordeon en cello: vooroordelen aan diggelen
Hans Koert

• Muziek moet voor mij transparant zijn – je moet het kunnen voelen – vastpakken -  Je moet elk instrument glashelder kunnen plaatsen – harmonisch in balans  …  Als ik Eric Vloeimans’ Oliver’s Cinema opzet en het eerste nummer mijn kamer binnen kabbelt, dan hoor ik mezelf zeggen … dit bedoel ik.

Accordeon – cello - trompet: Een schijnbaar willekeurig rijtje muziekinstrumenten in alfabetische volgorde, die in de muziekgeschiedenis zelden op dezelfde pagina te vinden waren ..... laat staan samen te horen …… en dan zal het wel niet boeiend zijn ….. trompet en accordeon en ook nog een cello? Hoe verzin je’t. Zeker weer zo'n kunstmatig experiment? Een combinatie van instrumenten die menig jazzliefhebber zijn voorhoofd doet fronsen.

Oliver's Cinema: v.l.n.r.: Tuur Florizoone - Eric Vloeimans - Jörg Brinkmann ( foto: Maarten Corbijn)

Eric Vloeimans verwoordt het wantrouwen dat veel van zijn luisteraars zullen hebben als ze ontdekken dat hij een samenwerking aangegaan is met Tuur Florizoone en Jorg Brinkmann; niet zozeer vanwege de keuze voor deze twee gerespecteerde musici, dan wel door de combinatie van instrumenten die ze bespelen: accordeon en cello. I used to think the accordion was a horrible instrument. An ugly, kitschy sound and a repertoire to match, from commercial tripe and oompah to waltzes for the eldery and circus drollery. In short, music to be given a wide berth.  Dan volgen er wat namen van muzikanten, die in de tweede helft van de twintigste eeuw dat beeld hebben gevormd ……  De cello blijkt een beter image te hebben in de ogen / oren van Eric, als mini bas of maxi-viool, gestreken onnavolgbaar, brutaal en lenig ..... maar partij in zo'n team?    

Eric Vloeimans ( in Kytecrash) ( foto: Hans Koert)

Maar wie verder durft te kijken, durft te luisteren, met big, wide open ears, en bijvoorbeeld ooit live bandoneon-speler Rony Verbiest, helaas onbekend boven de Westerschelde, de muziek van Dave Brubeck heeft horen vertolken, of Ernst Reyseger's onnavolgbare spel op cello gehoord heeft, die weet dat vooroordelen er zijn om te .... veroordelen. 

 
Eric Vloeimans' Oliver's Cinema ( Buzz 76111 )  (foto: Maarten Corbijn)

De cd, genoemd naar deze gelegenheidsformatie Oliver’s Cinema, bevat een veertiental nummers, die opvallen door hun sterk wisselende lengte van net een minuut bij Seggiano’s Eve tot Rosemary’s Baby, dat ruim vijf minuten duurt. De naam van de groep, net als de laatste aangehaalde compositie,  suggereert een cd vol filmmuziek ……   Het idee werd geboren tijdens een concert in het openluchttheater van Kersouwe, waar een breed aanbod een gevarieerd publiek trekt. Vloeimans herinnert zich, dat ieder lid van het trio een stapeltje partituren bij zich had, dat, na een korte repetitie van een paar uur, uitmondde in een concert,  …..  that turned out fantastically well. I gained another brother on the spot and a new trio was born right there and then.  Het resultaat mag er zijn .......

Eric Vloeimans ( in Kytecrash) ( foto: Hans Koert)

Of je het nu filmmuziek noemt, of niet; of je het jazz wilt noemen of juist helemaal niet … wat doet het er toe. We willen grip hebben op wat we horen - houvast krijgen door muziek een label op te plakken. Cellist Jörg Brinkmann noemt zelfs het label "Jazz" te beperkt …. Eric vindt, zo vertelt hij in een interview met Angelique van Os dit soort kruisbestuivingen heel belangrijk. Het gaat om goede ideeën en kwaliteit die door de juiste mensen wordt samengebracht. Dan gebeuren er altijd spannende dingen. ( in Jazzism ( okt/nov 2013) 

Eric Vloeimans ( in Kytecrash) ( foto: Hans Koert)

  Eric Vloeimans’ Oliver’s Cinema is een zeer fraaie schijf geworden die bewijst dat goeie muziek niet in hokjes past. Eric Vloeimans: internationaal geroemd jazz trompettist, die de jeugd zocht in Kytecrash, indruk maakte met Boompetit, maar ook niet te beroerd is om als solist te spelen met regionaal bekende amateurorkesten als The New Orpheans  – Tuur Florizoone: accordeonist  die speelde met Philip Catherine, klassiek, folk en Braziliaans, bekroond om zijn filmmuziek ( Aanrijding in Moscou) en Jörg Brinkmann, klassiek geschoold cellist in o.a. het ZAPP String Quartet en de geïmproviseerde muziek met bijv. Michiel Braam.  

• De naam van de groep, overigens, is niets meer dan een beetje husselen met de letters van Eric Vloeimans naam  - een vondst, noemt hij het zelf ….. 

Laten we hopen dat deze samenwerking niet beperkt blijft tot alleen dit mooie album.  Ik laat me graag weer verrassen ....

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Internet,  Facebook  ( Keep it Swinging) of Twitter (#keepitswinging) of vraag de gratis nieuwsbrief. Vraag ook eens naar de lijst met  "2e-Hans'" platen.

Het maak de leden van het trio niet veel uit welk label er op geplakt wordt .....  Het album Oliver's Cinema, bestaande uit Eric Vloeimans, Tuur Florizoone en Jörg Brinkmann valt op door zijn instrumentatie: trompet, accordeon en cello.  Alle vooroordelen worden met dit fraaie album in drie kwartier om zeep gebracht ..... Een album dat verrast en smaakt naar meer en zal een grote groep muziekliefhebbers fascineren. Mooi!

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Craig Hartley: Books On Tape

An interpretation of my musical and life experiences translated into song ( Craig Hartley)

A present reflection on the temporally distanced past.
Hans Koert

I think this album would easily has fail to notice …….  as the name of the artist at the cover wasn’t familiar with me ….. and the cover image ….. . a dated self-recorded cassette tape from the 1980s suggested homemade stuff ……. but nothing was further from the truth ….  The debut album by Craig Hartley  surprised me.

(photo courtesy: Hans Koert)

Craig Hartley, piano player,  graduated at the well known Manhattan School of Music and studied later with great names in jazz like the great alto saxophonist Jackie McLean, who started the African American music studies program at the Hartt School of Music, which Craig attended.  He performed with jazz musicians like trumpet player Eddie Henderson and saxophonist Jimmy Greene , while playing in Steve Davis’ band at Hartt School of Music.  Froghollow, one of the nine tracks on the album, belongs to my favorites. It is named after the Hartford neighborhood where Steve Davis’ band used to play every week.

This album, Books on Tape Vol. 1 is Craig’s debut album under his own name . It features Craig Hartley himself at the piano, Carlo De Rosa on bass and Henry Cole on drums. Fabio Morgera and vocalist Dida Pelled can be heard as guests on some tracks.

Craig says about the title tune Books On Tape: For many years, I would sneak into Yale University’s practice  rooms and play for hours ….. You can imagine the variety of musicians one would hear: pianists, vocal groups, various classical ensembles, among other talents.  This tune, :  Books on Tape, was inspired by those experiences at Yale University …… (quote: liner notes) 

The album contains nine tracks, all but one, composed by Craig himself. It wants to … represent an interpretation of some of my musical and life experiences, Craig says in the liner notes, translated into song. Dial 411 which opens the selection, was dedicated to his mentor pianist and educator Gary Dial who inspired him to develop his own concepts and musical voice.

Enjoy part of this up-tempo starter, filmed during the actual recording of the album, January 28^th, 2011

K2 was Gary’s favorite coffee shop where he spend many hours as a student working with his friend, transcribing, composing and listening to music.   I like this track, due to its fascinating rhythmical patterns.

The tune Just For Me can be found in a trio version and a version with a quartet, featuring trumpet player Fabio Morgera, who also produced this album.  The Just for Me version with Fabio on trumpet, is my most favorites of the album …. An album I can recommend highly.

Hans koert
editor
keepswinging@live.nl
Follow the Keep (it) Swinging blog with Facebook ( group Keep it swinging) or Twitter ( #keepitswinging) or ask its free newsletter.

Craig Hartley was inspired by the music he  heard played by a variety of musicians in the Yale University practice rooms .... Books on Tape vol. 1 is his debut album under his own name. The addition Vol. 1 suggests that this album won't stay a loner. Highly recommended.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Dave Brubeck Quartet - 1958

Bloedwarme cool-jazz ( Recensie Nederlands concert (DeTijd) ( Feb. 1958)
28 februari 1958: Niedersachsenhall - Hannover  
Hans Koert

In navolging van het Nederlands Jazz Archief ( Jazz at the Concertgebouw), het Northsea Jazz Festival en Beeld en Geluid ( Tros Sesjun)  is nu ook de NDR ( NDR 60 Years Jazz Edition) gestart met een serie heruitgaven van historische concerten.  Het eerste jazzprogramma dat door de  NWDR werd uitgezonden vanuit Studio C in Hamburg, dateert van 16 maart 1946, toen het programma Swing Serenade  werd uitgezonden – pas begin jaren vijftig is er sprake van wekelijkse uitzendingen vanuit Studio 10; onlangs werd het vroegst bewaard gebleven dubbelconcert van 9 maart 1953  met Dizzy Gillespie en de  Hans Koller New Jazz Stars uitgebracht in de serie NDR 60 Years Jazz Editon no. 01 

In  1958 was Dave Brubeck met zijn kwartet, met daarin Dave Brubeck achter de toetsen, Paul Desmond op altsax, Gene Wright op bas en Joe Morello op slagwerk, uitgezonden door het  U.S. Department of State voor een Goodwill Tour door Europa en Azië ( India – Pakistan – Afghanistan en Sri Lanka).   Twee dagen voordat Brubeck optrad in de Niedersachsenhalle in Hannover, was hij te horen in het Concertgebouw  in Amsterdam. 

Hier zijn, voorzover ik weet, geen opnamen van bewaard gebleven als zou het zomaar kunnen dat die ooit nog eens uit de archieven van Lou van Rees door het Nederlands Jazz Archief te voorschijn gehaald worden. Omdat ik altijd geïnteresseerd ben in  historisch interessante Nederlandse concerten, heb ik de recensies van het Nederlandse concert in het Concertgebouw, twee dagen eerder dus, uit de mottenballen opgediept, op het gevaar af dat critici mij nu zullen verwijten dat je geen appels met peren ( of moet ik hier zeggen Elstars met Golden Delicious) moet vergelijken, behoud ik mij deze vrijheid  .....      Rhythme, Maandblad voor Jazz-, Dans- en Amusementsmuziek,  bestempelt Dave Brubeck en Paul Desmond, die op die 26e februari 1958 debuteren in ons land, als  .. de meest besproken musici van onze tijd …..  En waar wordt dan vooral over gesproken? De gesprekken rond Paul Desmond  gaan vooral over zijn …. Algemeen aanvaarde meesterschap – en leiderschap .. maar bij Dave Brubeck ligt zo’n label iets moeilijker omdat, zo schrijft Anton Kop jr. in het artikel Brubeck en de “Kritici” niet alleen door tallozen  wordt verafgood, hij wordt ook – en misschien wel door evenzovelen – verguisd. En waarom?  “Brubeck swingt niet”   zegt die niet onaanzienlijke groep van anti’s  .. en zijn muziek is geen jazz.  Asjeblieft, verzucht Anton Kop jr … weerleg dat maar eens.  

Het Dave Brubeck Quartet op Newport (1956) legt het publiek vast. v.l.n.r.: Dave Brubeck - Paul Desmond - Norman Bates ( Rhythme juli 1957)

Paul Desmond
( bron: Rhythme)

Geen rumoer over de donkergekleurde  bassist Eugene Wright ..... In de VS een hot item, waar de TV stations weigerden om Dave Brubeck's Quartet te laten optreden met de Afro-American bassist ... Zoiets lag daar toen nog erg gevoelig ... . In Europa telde dit niet .....  De vooroordelen in ons land wijdt Kop jr. aan de “kampen” binnen de Nederlandse jazzscene, grofweg verdeeld in traditionalisten en modernisten … helaas sluit men dan de ogen voor de werkelijkheid, namelijk dat de jazzmuziek zich – men dient er zich feitelijk over te verheugen – de laatste jaren zich in een groot aantal richtingen ontwikkeld heeft.  Weinigen, zo meent Klop jr. , zijn tot oordelen bevoegd …. Aangezien ..... zij de uitgebreidheid van ’t terrein, waarop zij zich bewegen, niet beseffen of erkennen.  Het Concertgebouw van Amsterdam zat bommetje vol …. … hoofdzakelijk met jeugdigen, dat de vooraan zittenden hun benen onder de vleugel schoven, lees ik in De Tijd van 27 februari 1958 ( in Dave Brubeck Quartett): Bloedwarme cool-jazz. De musici waren vermoeid, omdat ze die ochtend door een hevige sneeuwstorm vanuit Berlijn met de auto naar Amsterdam gereden waren - een barre tocht ..... Geen ideale omstandigheden ..... Van het concert in Amsterdam zijn, zoals eerder gezegd, geen opnamen uitgebracht – nu wel van het twee dagen later geplande concert in Hannover, waarvan alleen Out of Nowhere en These Foolish Things op een Phililogy cd eerder te horen waren. Op het album een dertiental titels verdeeld over twee cd’s met, voornamelijk, titels behorende tot het Great American songbook, zoals Someday My Prince Will Come, The Duke, Take the A-Train, Out of Nowhere, These Foolish Things en als afsluiter de St. Louis Blues …….. 
Het repertoire zal in Amsterdam niet veel anders geweest zijn, vermoed ik ……  evenals de beleving van de luisteraar. Vooral de eerste helft van het concert spettert nog niet, boeit nog niet echt, zoals ik meestal wel gewend ben van Dave. Pas bij I'm In A Dancing Mood herken je die typische Brubeck sound - die verspringende ritmen ... Nog geen Take Five, dat toen nog niet op plaat verschenen was, maar wel experimenteerde Brubeck met vreemde maatsoorten, zoals in het aangehaalde nummer, hetgeen hij het publiek in Hannover uitgebreid uitlegde ….   In de recensie  in De Tijd wordt opgemerkt dat Dave Brubeck het … zijn ritmesectie niet altijd gemakkelijk maakte, want een heel nummer lang deelt hij de maat anders in dan de drummer. Brubeck praat, voor zijn doen, tamelijk veel tijdens het Hannover concert,  ….  Zwischen  den  Titeln ….. eine ganze Menge speziall über die rhythmischen Ambitionen der Band, over hoe tegelijkertijd een nummer ritmisch in driekwart en vierkwart maat ondersteund wordt …..  Onze Hollandse recensent doelt ongetwijfeld op dit fenomeen …. Wie unabhängig und für  ihre Zeit modern die Musik also in Brubecks Quartett grundsätzlich mit den verschiedenen Metren end Strukturen zu  spielen verstehe ( Die Botschafter kommen! (liner notes) – Michael Laages).  

Dave Brubeck Quartet v.l.n.r.:  Joed Morello - Dave Brubeck en Gene Wright en Paul Desmond Bron onbekend)  

De vraag is of het Duitse- ( en het Hollandse) publiek al klaar was voor de ritmische experimenten van Dave Brubeck, die pas echt doorbrak met zijn in  vijfkwarts maat gespeelde Take Five ….. Het publiek in Hannover lijkt zich zo af en toe wat ongemakkelijk te voelen bij de uitleg van Brubeck … zuweilen lost sich das Staunen wohl auch in einvernehmlichem Lachen. ( Michael Laages). En wie de Nederlandse recensies leest vol geneuzelarij en semi-intellectuele prietpraat, vraagt zich af of de ambities van de recensent bij de jazz of bij zijn eigen verheffing ligt   - De Telegraaf beschrijft Brubeck’s  muziek als een soort .. sterilisatieproces …. waarbij de  onmuzikale bacteriën worden verdelgd – wat er overblijft is kristalhelder en gepolijst van geluid. ( uit: Dave Brubeck Quartet – E. de J. (De Telegraaf 28 februari 1958). Ik kan me moeilijk voorstellen dat de gemiddelde concertbezoeker de muziek in dit soort bloemrijke taal herkent. 

Voorpagina Rhythme ( Rhythme februari 1958) ( origineel in kleur)

De dubbelcd het Dave Brubeck Quartet in de serie NDR 60 Years Jazz Edition is een uniek document dat ons inzicht geeft in de muziek van de grootten der jazz, zoals die hier in de jaren vijftig in onze regio te horen waren …..  Een serie, die behalve de eerder genoemde Dizzy Gillespie / Hans Koller New Jazz Stars ook een concert van Stephane Grappelli en een concert van The Modern Jazz Quartet heeft uitgebracht ……
   Een fraaie dubbelcd, die past in een interessante trend, waarbij concerten en radioprogramma’s, verstopt in  stoffige archieven, voor iedereen beschikbaar komen – het helpt ons om de puzzel van het jazzverleden te doorgronden.  

MY LINKEN SITE: NDR 60 Years Jazz Edition

Hans Koert
editor
keepswinging@live.nl
Volg keep (it) Swinging via Facebook ( Keep it swinging group) of Twitter ( #keepitswinging) en/of vraag de gratis nieuwsbrief.

Toen Dave Brubeck voor de eerste keer in Nederland optrad ( Concertgebouw - 26 februari 1958) had bijna iedereen al een mening over zijn muziek .... Die zou niet swingen. Zijn ritmische experimenten werden nog lang niet door iedereen begrepen. Nu 55 jaar later kunnen we de muziek, zoals die ongeveer moet hebben geklonken in het Concertgebouw in Amsterdam horen op het tweede album in de serie NDR 60 Years Jazz Edition, waar een concert, dat twee dagen later (28 februari 1958) werd vastgelegd in Hannover, is uitgebracht. Een fraai historisch document van een jazzpianist, waarover heel jazz minnend Nederland op voorhand een mening had.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions